Film Review: Starry Eyes (2014)

review film starry eyes 2014
Starry Eyes/ MPI Media Group

Starry Eyes (2014) is een verontrustende horror over menselijke ambitie en de gruwelijke gevolgen daarvan.

Starry Eyes is door het thema dat zeer duidelijk wordt uitgesproken een grote metafoor of misschien zelfs een allegorie voor ambitie. Alhoewel het letterlijk uitspreken van een thema en de plot van de horror vaak een dooddoener kan zijn, is dat in deze film niet het geval. Het laat de duistere kant zien van Hollywood, dat schijn bedriegt en dat dromen een zware prijs hebben. 

Het verhaal

Sarah Walker is een jonge vrouw van in de twintig die het als actrice probeert te maken in LA. Ze werkt in een cheesy restaurant als Tater Girl om de kost te verdienen en gaat in haar vrije uren op audities, tot nog toe zonder resultaat. Ze woont samen met Tracy die een goede vriendin voor haar is en trekt op met haar vrienden, die allemaal ook aspiraties hebben als actrice of filmmaker. Terwijl Danny een film wil maken met Sarah in de hoofdrol is Erin een jaloerse vriendin die het succes van Sarah niet gunt omdat ze zelf actrice wil worden. 

Als Sarah ingaat op een advertentie van Astraeus Pictures aangaande een horror film getiteld The Silver Scream, wordt ze uitgenodigd op auditie. De casting director en haar assistent zijn niet weg van haar en uit frustratie en woede op zichzelf krijgt Sarah in de wc een woedeaanval en schreeuwt en trekt haar haren uit. Als de casting director dat opmerkt vraagt ze Sarah ditzelfde te doen in de auditie ruimte. Na enige twijfel doet Sarah wat haar gevraagd wordt en wordt uitgenodigd voor een tweede auditie. Daar moet ze zich helemaal uitkleden in een donkere kamer terwijl er een spotlight op haar gericht staat. Nadat ze zich emotioneel en lichamelijk bloot heeft gegeven, mag ze de producer ontmoeten die seksuele avances maakt, waar Sarah tegenin gaat en vertrekt. 

Nadat ze deze schokkende gebeurtenis aan Tracy heeft verteld, evenals het feit dat ze haar baan heeft opgezegd, wil Danny haar nog steeds in zijn film. Om dat te vieren nemen ze een pilletje. Maar als Sarah de anderen gadeslaat en beseft dat dit aanmodderen niet is wat zij wil, besluit ze op het aanbod van de producer in te gaan en dat leidt tot desastreuze gevolgen. 

review film starry eyes 2014
Sarah/ MPI Media Group

Stijl en sfeer

De film heeft een erg mooie cinematografie en is geheel gefilmd vanuit het perspectief van Sarah en zij is dan ook in elke scène aanwezig. Alles draait om haar en wat zij symboliseert. De muziek is nostalgisch door het gebruik van synthesizer en heeft een onschuldig speeldoosjes vibe, wat het karakter en persoonlijkheid van Sarah zelf verbeeldt. Maar net zoals de ambitie haar blind maakt, voor de bedoelingen van haar vrienden, baas en producer, wordt op allerlei manieren ook de kijker op het verkeerde been gezet door even blind gemaakt te worden, voor wat en wie Sarah eigenlijk is. Hierdoor wordt er vaak gespeeld met de toon van de film die hierdoor weleens verandert, wat verwarrend kan zijn. Dit speelt wel direct in op het personage Sarah zelf.  Haar ratio enerzijds en hang naar roem anderzijds. 

Het idee en soms de stijl doet af en toe denken aan Suspiria (1977) dat handelt over een jonge vrouw die balletdanseres wil worden. Echter zij laat ambitie niet voorgaan en staat op tegen de heksen coven. Ook hier wordt kunst in verband gebracht met een cult. A Cure For Wellness (2016) handelt juist weer over de schadelijke ambitie, die dat benadert als een ziekte van deze tijd, waar ook weer misbruik van gemaakt wordt. 

De film laat langzaam de aftakeling zien van Sarah die al niet heel stabiel was, en doet dat op zeer ranzige en grafische wijze. De toon van de film gaat van een droomachtige creepiness naar pure body horror en vervolgens uit haar ambitie zich onder andere op een extreem gewelddadige wijze. Die gewelddadige moordscènes zijn erg rauw en gruwelijk gefilmd, en soms misselijkmakend. Zonder enige opsmuk, muziek of hint naar een horrorfilm is dit erg hard en realistisch en naar om te zien.

Het tot pulp inslaan van een hoofd met een ijzeren gewicht is misschien wel de gruwelijke scène. Waarna de toon weer compleet omslaat en zich richt op de cult en het ritueel waarin Sarah herboren wordt. Na de gewelddadige kill scènes kan dat wat suf overkomen en valt de film erg uit de toon van het voorafgaande. Het is net iets te camp in beeld gebracht en niet op de goede manier. Hier weet de film niet goed over te brengen over het nu over de top camp moet zijn, of een beetje satirisch komisch of dat het serieus bedoeld is. Door dat einde, valt de film een beetje vlak, is het hol en wat oppervlakkig, maar misschien is dat juist wel de bedoeling. 

Want alles wordt in deze film letterlijk uitgespeld voor de kijker. Alles wordt uitgelegd, in woorden en daden en het thema is dan ook overduidelijk. 

Het monster ambitie

De film heeft overduidelijk als thema ambitie. Net als stress is een gezonde hoeveelheid aan ambitie nodig om te presteren, om iets te bereiken. Maar net als stress bestaat er een ongezonde variant dat de zucht naar roem en eer betreft en de wens om carrière te maken ondanks alles. 

Wanneer Sarah op gesprek is bij de producer blijkt dat dit een zogenaamde gateway auditie is, wat een vrij letterlijk betekenis heeft. Tevens vertelt deze producer dat Sarah zeer geschikt is voor de rol, ze is de rol, terwijl hij ook zegt dat ambitie de duisterste menselijke wens begeerte is en dat de filmindustrie oppervlakkig is en hol en onorigineel, waar wanhoop en losbandigheid hoogtij vieren. 

Daar Sarah blind is van ambitie heeft ze niet door dat ook zij oppervlakkig is in haar streven naar roem en eer en zegt zelfs dat ze het gevoel heeft haar ziel aan de duivel te verkopen door als Tater Girl te werken op hoge pumps en in een kort strak topje en strakke glanzende legging, dat ze dan liever haar ziel verkoopt voor iets wat ze echt graag wil en leuk vindt. De vraag in de film is dan ook hoe ver wil je daarvoor gaan. Waar haar ratio haar eerder in de derde auditie nog terugriep is dat door een pilletje verzwakt en geeft ze toe aan haar verlangens en ambitie. 

Na zich zowel emotioneel als lichamelijk te hebben blootgeven, wat als emotionele en lichamelijk misbruik kan worden gezien, takelt nu ook haar lichaam af. Sarah bleek al emotioneel instabiel te zijn en gefrustreerd met zichzelf en zo boos kunnen worden op zichzelf dat ze haar haren uittrekt, wat ze overigens als vrij normaal beschouwt, net zoals nagelbijten, terwijl dit duidt op een stoornis, maar nu valt haar lichaam uit elkaar. 

Dat levert een paar ranzige scènes op waarbij haar haren uitvallen, ze haar nagels eraf kan pellen, ze buikpijnen heeft en zelfs maden uitkotst, terwijl ze erg half dood uitziet. Het is een kleine ode aan The Fly (1986). 

review film starry eyes 2014
falling apart/ MPI Media Group

Hollywood als satanische cult

Oorzaak van dit alles, wat mogelijk wordt gemaakt door de gedrevenheid van Sarah is een eeuwenoude cult die Astraeus verafgoodt. Het aanbidden van roem en eer, wat niet alleen door deze cultleden wordt gedaan, maar ook door fans van film en filmsterren die tot het uiterste gaan, al komt dat niet aan bod in de film. De producer wordt als een oude vieze maar sinistere man afgebeeld en zijn kwaadaardige grijns is satanisch te noemen. Door seksueel misbruik te maken van Sarah die dat zelf toelaat, is dit de ultieme vorm in de film van je ziel en lichaam verkopen aan de duivel. 

Deze film is in 2014 gemaakt, drie jaar voor de metoo beweging en voordat al het misbruik van machtige Hollywood mannen in beeld kwam. Nu in Starry Eyes staat dit symbool voor het verkopen van je ziel, puur uit ambitie. Sarah staat dan ook symbool voor deze ambitie en personifieert dat. Alles wat haar overkomt wordt dan ook bij haarzelf gelegd, met als oorzaak ambitie. Ze was al metaal instabiel en legt enkel haar focus op acteren zodat ze blind wordt voor haar omgeving. Daar de film vanuit haar perspectief wordt gefilmd, er is geen scène zonder haar, wordt ook de blik van de kijker vertroebeld. Zij handelt vanuit blinde ambitie en maakt daardoor de kijker ook blind voor de goede bedoelingen van haar vrienden en zelfs haar baas. Want ook als is Erin een trol en haar baas beslist geen lieverdje, wanneer het echt slecht gaat met Sarah, maken ze zich oprecht zorgen. 

De focus van de film ligt dan ook op het monster dat Sarah is door deze ambitie. Een zaadje dat gepland is door haarzelf en bevrucht wordt door de cult. Daardoor is het geen film over machtsmisbruik of de slachtofferrol die jonge vrouwen hierin hebben, maar draait het puur om ambitie waarin de horror ligt. Het is een allegorie over de allesverwoestende ambitie. De producer en casting director hebben ook geen namen en symboliseren het Faustiaanse pact dat Sarah bereid is te maken. 

Wanneer deze film nu zou worden gemaakt, zou het perspectief heel anders kunnen zijn. Nu valt het feit dat machtige mannen jonge vrouwen die graag willen acteren en daarvoor misbruikt worden niet meer te ontkennen en zou de film nu als misplaatst beschouwd kunnen worden, ondanks de symboliek en allegorie. Opvallend is namelijk dat wanneer Sarah aan Tracy vertelt wat er gebeurt is en dat ze seks moest hebben met de producer maar dat geweigerd heeft, Tracy zich hardop afvraagt: Doen ze dat dan nu nog? Het was bekend dat in vroeger tijden, ook de gezichten die Sarah op haar muur heeft hangen van actrices uit vroeger tijden, dat dit de normaalste zaak van de wereld was. Niemand kon toen nog bevroeden dat dit nog steeds heel relevant is, dat komt pas in 2017 aan het licht. 

Starry Eyes is daarom misschien te naïef te noemen, blind door de eigen ambitie om een film te maken, de focus op ambitie te leggen, en de context te negeren, maar als symbool de cult, de aanbidding van Hollywood zelf te gebruiken. 

Conclusie

Starry Eyes is een ambitieuze film over ambitie die met zorg is gefilmd en uitstekend is neergezet door Sarah. Ironisch genoeg is dit een film over ambitie met een jonge onbekende actrice in de hoofdrol die Sarah zeer treffend weet neer te zetten. Daar de toon soms niet consistent is, is het thema wel overduidelijk overgebracht en kan soms een overkill zijn voor de kijker. Met nostalgische muziek, mooie cinematografie en vol symboliek, die te letterlijk wordt gebracht is dit een film die kritisch is over Hollywood, en vooral over ambitie die in mensen overheerst. Starry Eyes moet wel worden gezien voor het metoo tijdperk, maar legt achteraf misschien wel de vinger op de zere plek. 

Praktische info

  • Starry Eyes (2014) 98 min
  • Directed by: Kevin Kölsch, Dennis Widmer
  • Produced by: Travis Stevens
  • Written by: Kevin Kölsch, Dennis Widmer
  • Starring: Alexandra Essoe, Amanda Fuller, Noah Segan
  • Music by: Jonathan Snipes
  • Cinematography: Adam Bricker
  • Edited by: Dennis Widmyer, Brody Gusar
  • Production company: Snowfort Pictures, Parallactic Pictures, Dark Sky Films
  • Distributed by: MPI Media Group