Film Review: Scary Stories to Tell in the Dark (2019)

review film scary stories to tell in the dark 2019
Harold/ Lionsgate

Scary Stories to Tell in the Dark (2019) is een bovennatuurlijke horror film die vooral jongeren zal aanspreken. 

Scary Stories to Tell in the Dark is gebaseerd op de boeken met verzamelingen van griezelverhalen en legenden van Alvin Schwartz en op de tekeningen in de boeken gemaakt door Stephen Gammell. Het zijn drie dunne boekjes: Scary Stories to Tell in the Dark, More Stories to Tell in the Dark en Scary Stories 3 More Tales to Chill Your Bones. Uit deze bundelingen zijn verschillende verhalen gekozen die terugkomen in de film en de monsters zijn grotendeels gebaseerd op de enge en verontrustende tekeningen bij deze verhalen. 

Het verhaal

Het is Halloween 1968 en Stella gaat met haar beste vrienden Auggie en Chuck op pad en ze krijgen het al gelijk aan de stok met pestkop Tommy en zijn bende waardoor zij op de vlucht slaan. Ze komen terecht in de drive-in bioscoop en stappen in de auto van vreemdeling Ramón die hen helpt.

Na dit alles besluit Stella om hem als beloning mee te nemen naar een echt spookhuis van de familie Bellows en waar Sarah Bellows horror verhalen schreef en stierf. Stella, die zelf ook schrijfster van horror verhalen wil worden, vindt het boek met verhalen van Sarah en neemt het mee.

Thuis ontdekt ze dat het boek magische krachten heeft, of beter gezegd haunted is door Sarah en dat de verhalen ter plekke worden geschreven en over henzelf gaan en waardoor ze gevaar lopen. Als Tommy als eerste verdwijnt en vervolgens Auggie, moet Stella met hulp van Ramón en Chuck alles op alles zetten om Sarah te stoppen.

review film scary stories to tell in the dark 2019
Stella, Ramon, Chuck and Auggie/ Lionsgate

Stijl en vormgeving

Er is niet gekozen om er een anthologie film van te maken, maar een overkoepelend verhaal dat draait om Stella en haar vrienden waarbij de verhalen tot leven komen. Hierdoor zijn Stella en de anderen de lijm die de korte verhalen aan elkaar verbinden. Die korte verhalen uit de boeken worden vertaald naar de persoonlijke situaties waarin Auggie, Chuck, Stella en Ramón in terecht komen die inspelen op hun eigen persoonlijke angsten. 

Het verhaal zelf, Stella, haar achtergrond, de ontmoeting met Ramón en het vinden van het boek is allemaal vrij mager. De film duikt gelijk in de scary stories zelf. Die scary stories zijn dan ook de focus van de film en vooral ook gericht op wat kinderen vanaf 13 jaar wellicht eng vinden. Daar zitten vieze scènes tussen, maar zeker ook vrij enge scènes. De gedeelten met Stella en de anderen binden deze scènes aan elkaar, maar doet dat ook op vrij magere wijze. 

De achtergrond van Stella, wie zij is, is vrij vlak, terwijl zij nog de meeste aandacht krijgt. De anderen, vooral Auggie en Chuck zijn slechts bijfiguren, alhoewel het de beste en enige echte vrienden zijn van Stella. Zij zijn zeer clichématig vormgegeven, van de preutse jongen en de lolbroek. Maar ook de oudere zus en de vreemdeling voldoen aan de stereotiepen. Hun angsten zijn al even cliché en worden als plot devices in het verhaal gezet, puur voor hun functie als voer voor de horror. Hun ondergang en verdwijningen voelen dan ook vrij oppervlakkig en niet dringend aan. Het ‘enge’ van de film moet dan ook echt komen van de enge monsters en situaties. 

De setting van de eind jaren 60 schemert vooral door op de beelden van de tv’s in de woonkamers waarbij de Amerikaanse verkiezingen en president Nixon worden getoond en beelden van de oorlog in Vietnam. En in de drive-in bioscoop wordt de film Night of the Living Dead (1968) vertoond. Maar de verdere aankleding, de muziek, het taalgebruik en de hele sfeer van die tijd om die tijdsgeest tot leven te brengen, ontbreekt. Ook de sfeer van Halloween afgezien van de verkleedkostuums van Stella, Auggie en Chuck, ontbreekt. De focus ligt enkel op het willen verbeelden van de opgetekende verhalen van Alvin Schwartz en de tekeningen van Stephen Gammell. 

review film scary stories to tell in the dark 2019
The Pale Lady/ Lionsgate

Scary Stories

De scary stories die in de film worden gebruikt komen van verschillende verhalen. 

Harold

Het verhaal ‘Harold’ is te vinden in het derde boekje en verbeeldt de angst van Tommy, de pestkop en sporter die het gemunt heeft op de groep van Stella, maar zelf gevangen zit op zijn boerderij en bang is voor de vogelverschrikker Harold. Dat segment is vrij geloofwaardig opzet en een goed begin van de film, met vrij enge verontrustende scènes.

The Big Toe

Vervolgens is Auggie aan de beurt en is het eerste verhaal uit het eerste boekje ‘The Big Toe’ de focus. Dit bevat enkele vieze scènes een een vrij clichématige horror scène, die ervoor zorgt dat Auggie een karakter is dat vrij snel vergeten zal worden. 

The Red Spot

Dan is het verhaal ‘The Red Spot’ uit het derde boekje over een spin die uit de wang van Ruth komt gekropen, net zoals bij Ruth, de zus van Chuck. Deze zowel ranzige als clichématige scène wordt wel geloofwaardiger en dringend door de timing, en de realisatie van Stella dat ze echt te maken hebben met een duivels boek en met Sarah Bellows die zij als een schaduw in de spiegel ziet. 

The Dream

Dan is het de beurt aan Chuck die achtervolgd wordt door de Pale Lady waar hij steeds nachtmerries over heeft. Deze verschijning komt van het verhaal ‘The Dream’ uit het derde boekje, waarin een vrouw dezelfde nachtmerries heeft. De wijze waarop de scène met Chuck en de Pale Lady tot stand komt, is misschien wat vergezocht, maar wel effectief eng. De setting, het psychiatrisch ziekenhuis levert tegelijkertijd meer informatie op over Sarah Bellows en stuwt het verhaal van de film zelf verder voort. De Pale Lady ziet er precies zo uit als de tekening van Stephen Gammell en zij weet ook goed eng te zijn. 

What Do You Come For

Nadat Stella en Ramón gearresteerd zijn, krijgt Ramón met zijn angst te maken, de Jangly Man, die voorkomt in het verhaal ‘What Do You Come For’ (eerste boekje) waarin een man door de schoorsteen valt, met zijn ledematen gescheiden van zijn lichaam en die voor de vrouw in het verhaal komt. Het is waarschijnlijk de angst voor de dood, voor wat Ramón te wachten staat in Vietnam en hij daardoor aan zijn dienstplicht probeert te ontsnappen, maar de Jangly Man komt hem nu halen. 

In dit verhaal is er een kleine knipoog maar het verhaal ‘Me Tie Dough-ty Walker!’ (eerste boekje) de zin die de Jangly Man steeds herhaalt. Ook in dit verhaal valt er een bloederig hoofd door de schoorsteen. Tenslotte is er in dit ‘segment’ ook een andere kleine knipoog naar het verhaal van ‘The Black Dog’ (uit het derde boekje) door de rottweiler van de sheriff. 

De Jangly Man wordt gespeeld door Troy James, het slangenmens die wonderbaarlijke dingen met zijn lichaam kan doen. Eerder zagen we hem al als Pretzel Jack in Channel Zero The Dream Door. Dit keer echter gaan zijn kunsten soms wat verloren achter wat meer lijkt op CGI dan op practical effects en gaat het effect dat het een levend tastbaar wezen is wat verloren.

The Haunted House

Als allerlaatste is Stella zelf de klos en als hoofdpersonage is zij degene die alles tot een goed einde moet brengen. Zowel Ramón moet redden van de Jangly Man als Sarah Bellows die onrecht is aangedaan rust moet geven. Zij gaat terug naar het oude huis van de Bellows en komt terecht in het verleden in ‘The Haunted House’ uit het eerste boekje Daar ontmoet ze Sarah die zij rust moet geven. Sarah heeft de vormgeving van de vrouw in het originele verhaal maar in plaats van de priester met zijn bijbel is het nu Stella die met het magische boek Sarah rust kan geven en alle horror kan doen stoppen. 

Beide vrouwen hebben met elkaar gemeen dat zij allebei schrijfsters zijn van horror verhalen en zij verantwoordelijk worden gehouden voor iets dat buiten hun schuld om is verlopen. Stella wordt beschuldigd door haar medescholieren en ook door zichzelf dat haar moeder hen heeft verlaten en Sarah wordt beschuldigd voor de dood van kinderen. Alhoewel dit drama in de film brengt en een verbinding van de hoofdpersoon met Sarah en de horror verhalen, is ook dit vrij oppervlakkig en simpel qua opzet.

Conclusie

Scary Stories to Tell in the Dark heeft een aantal vrij enge scènes, alhoewel niet altijd even origineel, maar om daar te komen, wordt gebruik gemaakt van het overkoepelend verhaal van Stella en haar vrienden dat de lijm vormt in het verhaal. Maar die lijm haalt grotendeels de vaart uit het verhaal en moet iedere keer de horror weer opnieuw worden opgestart.

Met deze vorm van vertellen, waarbij de focus ligt op de horror scènes, de verschillende monsters en hun verhalen, vormen de zogenaamde hoofdpersonages slechts een functionele rol. Maar om dat ook te doen slagen, is het van belang om die hoofdpersonages simpel maar sterk neer te zetten, zodat het verhaal geen vaart verliest en alles een goed geheel vormt. Dat ontbreekt voor een groot gedeelte bij deze film, aangezien Stella zelf te mager wordt vormgegeven, Ramón nauwelijks vorm krijgt en het einde wat al te makkelijk en clichématig is afgerond.

Scary Stories is een film die focust op de horror segmenten en dat zal makkelijker aan te nemen zijn voor een jonger publiek dan volwassenen die diepgang in de personages en de algehele verbinding en originaliteit zullen missen. 

Praktische info

  • Scary Stories to Tell in the Dark (2019) 108 min
  • Directed by: Andre Øvredal
  • Produced by: Guillermo del Toro, Sean Daniel, Jason F. Brown, J. Miles Dale, Elizabeth Grave
  • Screenplay by: Dan Hageman, Kevin Hageman
  • Story by: Guillermo del Toro, Patrick melton, Marcus Dunstan
  • Based on: Scary Stories to Tell in the Dark by Alvin Schwartz
  • Starring: Zoe Colletti, Michael Garza, Gabriel Rush, Austin Ganzhorn, Natalie Ganzhorn, Austin Abrams, Dean Norris, Gil Bellows, Lorraine Toussaint, Troy James
  • Music by: Marco Beltrami, Anna Drubich
  • Cinematography: Roman Osin
  • Edited by: Patrick Larsgaard
  • Production company: CBS Films, Entertainment One, 1212 Entertainment, Double Dare You Productions, Sean Daniel Company
  • Distributed by: Lionsgate