Film Review: Wallace & Gromit: The Curse of the Were-Rabbit (2005)

review film wallace and gromit and the curse of the were rabbit 2005
Wallace and Gromit/ Dreamworks Pictures, United International Pictures

Wallace & Gromit: The Curse of the Were-Rabbit (2005) is een parodie op het horror genre in de unieke stijl en met de unieke humor van Wallace & Gromit en zowel hilarisch voor kinderen als volwassenen.

Wallace & Gromit: The Curse of the Were-Rabbit is een stop-motion animatie film en de eerste film van de serie van Wallace & Gromit. Dit keer heeft het niet alleen een speelduur van een film maar is het ook een parodie op monster horror films. Met de vriendelijke Wallace en de slimme Gromit is dit een film die niet alleen heel erg komisch is maar zeer geschikt is voor jong en oud. 

De film is volgens IMDb geschikt voor alle leeftijden, G, en voor de kleinere kinderen is het heel veilig griezelen met een weerkonijn en tegelijkertijd nog grappig ook.

Het verhaal

In Tottington wordt binnenkort het jaarlijkse groentefestival gehouden en iedereen is bezig om de mooiste en grootste groenten te kweken om de hoofdprijs in ontvangst te nemen. Maar er is een groot probleem, in Tottington wemelt het van de konijnen die alle groenten op willen peuzelen. 

Dus hebben Wallace en Gromit een bedrijf opgericht Anti-Pesto, die op een diervriendelijke wijze de konijnen vangt en beneden in hun eigen kelder opsluit. Aangezien Wallace een begenadigd uitvinder is, komt hij op het lumineuze idee om de konijnen te hersenspoelen zodat zij niet meer verlangen naar groenten en alles kaal vreten. Hiervoor ontwerpt hij de Brein-Manipulatie-O-Matic. Hij zet de machine op zijn eigen hoofd en denkt gedachten dat groenten vies en slecht zijn en stuurt deze gedachten naar de konijnen. Maar een konijn wordt in de buis gezogen en belandt in de Brein-Manipulatie-O-Matic en de hersenen van het konijn als Wallace staan op ontploffen. Gelukkig weet Gromit hen te ontkoppelen en wordt het konijn Hutch genoemd. 

In eerste instantie lijkt er niets aan de hand, totdat het volle maan is en er ’s nachts een enorm groot konijn wordt gezien die een grote chaos veroorzaakt. Dus moeten Wallace en Gromit jacht maken op het konijn Hutch, die nu met volle maan in een Weerkonijn verandert. Maar is dat wel zo?

Zij zijn echter niet de enigen die jacht maken op Hutch want een jager Lord Victor Quatermaine wil het weerkonijn afschieten tot grote ontsteltenis van Lady Tottington, de organisatrice en die onder de indruk is van Wallace, maar die het hof gemaakt wordt door Victor. En dat alles terwijl het festival voor de deur staat.

review film wallace and gromit and the curse of the were rabbit 2005
too many rabbits/ Dreamworks Pictures, United International Pictures

Humor en wat griezelwerk

Wie de korte stop-motion animatie films van Wallace en Gromit kent zal met deze film veel plezier beleven. Wallace is nog altijd een vriendelijke goedzak, uitvinder van de meest absurde en bizarre installaties, constructies en uitvindingen en Gromit is als de trouwe hond altijd paraat om Wallace, die zich telkens zonder dat hij het door heeft in de problemen weet te werken, uit deze situaties te redden. En dat is dit keer niet anders. Hun chemie is heerlijk om naar te kijken, en alhoewel Gromit niet praat, spreekt zijn gezicht boekdelen en schudt hij voornamelijk zijn hoofd om de gekkigheden van Wallace. 

Wie ook zeer van Wallace gecharmeerd is, is Lady Tottington met haar geweldige haar. Zij wil wel af van de konijnenplaag, maar zou deze lieve diertjes geen kwaad willen doen. En daar moet je haar gelijk in geven. Want de konijnen zijn hilarisch neergezet. Ze zien er onschuldig, wat sullig uit, halen enkel kattenkwaad uit en zorgen voor de droge humor. 

Wie hier absoluut niet om kan lachen is Lord Victor Quatermaine en zijn hond Philip, met wie Gromit het te stellen krijgt. Victor is gemeen, meedogenloos en wil enkel met Lady Tottington trouwens om haar geld. Het is de villain in het verhaal.

Er zijn meer figuren die voor humor en opschudding zorgen, de vele klanten van Anti-Pesto zoals Mr en Mrs Munch, pastoor Clement Hedges, Mrs Thripp en Mr Growbag. Hun Engelse namen zijn al net zo grappig als hun uiterlijk en karakters. Zij zorgen voor veel humor die ook vooral voor volwassenen erg leuk is. De humor is op verschillende niveaus aanwezig zodat het zowel voor kinderen als volwassenen erg leuk is en er gaat geen moment voorbij zonder dat er een grap wordt gemaakt, een komische situatie, of een  woordspeling voorbij komt. De humor is de droge absurde Engelse humor die vrijwel onschuldig blijft. Vooral de pastoor die de eerste is die een ontmoeting heeft met het Weerkonijn is heel komisch en komt op de bijeenkomst in de kerk aan in een rolstoel, waaruit hij vervolgens opstaat als hij zich opwindt en boos de kerk uitloopt. 

De vormgeving is weer prachtig gemaakt. Alles komt tot leven, van de personages, het stadje Tottington, tot de acties en situaties. De film zit niet alleen vol humor, maar ook vol met actie. Geen moment valt het stil, er is telkens wat te zien en te beleven. Het is een hilarische rollercoaster die zeker niet gehaast aanvoelt, maar met een duidelijke sterke opbouw zowel innemend als een dolle rit is. 

review film wallace and gromit the curse of the were rabbit 2005
Lady Tottington and the Were-Rabbit/ Dreamworks Pictures, United International Pictures

Parental Guidance

Alhoewel het een parodie op een horror film is, vooral op films over weerwolven, maar ook is er een knipoog naar King Kong, is de film hooguit griezelig voor kleine kinderen. Het Weerkonijn is vooral eng, wanneer hij nog niet in beeld is. Er wordt dan een griezelige sfeer geschapen, met schaduwen in het donker en het opdoemen van het Weerkonijn als een schaduw. Dat is een goede voorbereiding voor kleine kinderen die wel van griezelen en spanning houden, maar nog niet veel gewend zijn. Dit is de ideale introductie, vooral omdat de humor volop aanwezig is en daar de nadruk op wordt gelegd. 

Als eenmaal het Weerkonijn in beeld komt, is het niet meer dan een uit de kluiten gewassen zeer fluffy konijn dat er onschuldig uitziet. Als dan ook nog bekend wordt gemaakt dat niet Hutch, maar Wallace het Weerkonijn is, waar Gromit op de helft van de film achter komt, dan is er eerst nog een scène waarin Wallace voor de ogen van Victor verandert wat een beetje griezelig kan zijn, maar daarna gaat het vooral om de arme Wallace die zich niet eens bewust is dat hij het Weerkonijn is. Wat ook wel voor veel komische situaties zorgt. 

De grote slechterik is Victor die zelfs al weet hij dat Wallace het Weerkonijn is, hij hem wil doodschieten. Dat kan ook wat spannend zijn, zeker als Gromit ook nog moet vechten met Philip. Gelukkig weten zij zowel Victor als Philip te verslaan en verandert Wallace weer gewoon in zichzelf. Maar Hutch blijft Hutch en is de konijnen versie van Wallace

Kijk info

  • Eng 0/5 Alleen voor de echt jonge kinderen kan het Weerkonijn in het begin wat griezelig zijn.
  • Geweld 1/5 Victor heeft een geweer en wil de konijn afschieten en ook Wallace als Weerkonijn. Maar niemand raakt gewond, ook de konijnen niet.
  • Gescheld 0/5
  • Alcohol/drugs 0/5
  • Seks/bloot 0/5

Praktische info

  • Wallace & Gromit: The Curse of the Were-Rabbit (2005) 85 min
  • Directed by: Nick Park, Steve Box
  • Produced by: Nick Park, Claire Jennings, Pater Lord, Carla Shelley, David Sproxton
  • Screenplay by: Steve Box, Nick Park, bob Barker, Mark Burton
  • Based on: Wallace and Gromit by Nick Park
  • Starring: Pater Sallis, Ralph Fiennes, Helena Bonham Carter
  • Music by: Julian Nott
  • Cinematography: David McCormick, Gregory Perler
  • Production company: Aardman Animations, Dreamworks Animation
  • Distributed by: Dreamworks Pictures, United International Pictures