Film Review: In the Tall Grass (2019)

review film in the tall grass 2019
In the Tall Grass/ Netflix

In the Tall Grass (2019) is een Netflix Original die zich vooral richt op sfeer en stijl, maar qua verhaal te mager is om een echt enge horror te zijn.

In the Tall Grass is de verfilming van de gelijknamige novelle geschreven door Stephen King en zijn zoon Joe Hill. Helaas heb ik deze novelle nog niet kunnen lezen en kan ik de film hierdoor niet met het originele verhaal vergelijken. 

De film is geregisseerd door Vincenzo Natali, die ook het verhaal heeft bewerkt tot script. Hij is bekend van de cultklassieker uit de jaren 90, Cube (1997). Met deze horror vallen zeker gelijkenissen te treffen met In the Tall Grass. Ook nu zijn een aantal mensen beland in een doolhof dat net zo dodelijk is (al zij het op een heel andere wijze) en maakt hij gebruik van een claustrofobische sfeer. Alhoewel de personages in Cube geen enkel idee hebben hoe ze daar terecht zijn gekomen en waar ze nu zijn en we geen enkele achtergrond informatie meekrijgen van hen, weet deze film door de filosofische insteek en de dodelijke kubussen het verhaal zowel erg spannend als interessant te houden. Ondanks dat in In the Tall Grass de personages, de een meer dan de ander, wel een achtergrond verhaal hebben meegekregen, hoe mager deze ook zijn, weet deze film niet dezelfde enge claustrofobische en mysterieuze sfeer neer te zetten.

Het verhaal

Broer en zus, Carl en Becky zijn op weg naar San Diego om daar de adoptieouders te ontmoeten aan wie Becky haar nog ongeboren baby gaat afstaan. Als ze misselijk wordt en Carl langs de weg stopt, horen ze hulpgeroep van een jongetje uit het erom hoge gras langs de weg. Zijn naam is Tobin en hij vraagt hen hem eruit te halen omdat hij verdwaald is. Zonder er verder over na te denken, gaat Carl het gras in. Becky gaat hem achterna terwijl ze ondertussen het alarmnummer probeert te bellen, maar waarvan al snel de verbinding wordt verbroken. 

Steeds dieper raken ook zij verdwaald in het enorm hoge gras waar ze niet bovenuit kunnen kijken en zo dicht opeen groeit dat ze zich soms nauwelijks een weg door kunnen banen, laat staan er enkele meters tussen door kunnen kijken. Het enorme veld dat vol staat met dit gras is niet van plan hen te laten gaan en ze belanden in een surrealistische nachtmerrie, waarin tijd en ruimte geen betekenis meer hebben.

Opbouw, stijl en sfeer

De film verloopt vrij traag, alhoewel ze al heel snel zich in het gras bevinden. Carl en Becky zijn elkaar vanaf het begin al kwijt, en proberen zowel elkaar als Tobin te vinden, wat een Marco Polo spelletje oplevert. De cinematografie en sfeer die het gras als een levend kwaadaardig wezen in beeld brengt is unheimisch en onheilspellend, en het geluid dat het gras maakt geeft het een occulte sfeer, maar het is een gimmick die na een tijdje uitgewerkt raakt. Het enge idee van het verdwalen in gras dat sinister is, gaat maar tot een bepaalde hoogte. 

Om het unheimische en mysterieuze gevoel te blijven versterken, wordt er vervolgens gebruik gemaakt van weliswaar mooie surrealistische beelden, maar die dienen enkel als stijlfiguur en hebben verder geen functie voor het raadselachtige in het verhaal zelf. 

Vervolgens gaan ruimte en tijd door elkaar lopen, tot op een hoogte dat het zowel voor de personages als de kijker enkel dient om hen te verwarren. Zelfs met surrealisme, waarbij werkelijkheid vervaagt en verbuigt, moet dat, op in ieder geval gevoelsniveau, begrijpelijk blijven. Nu lijkt het enkel te dienen als een vaag gegeven dat de vaagheid van de film moet versterken. Dat wordt niet opgehelderd wanneer er kleine verbeeldende hints worden gegeven van wat er aan de hand is. Die mythologie wordt niet uitgelegd, alhoewel dat dit keer wel gevoelsmatig aanvaardbaar is. 

De film weet wel enkele sfeervolle shots te brengen van het gras en mythische wezens, maar weet geen spanning te creëren. Zelfs het grafischere eindstuk weet geen echte horror te brengen in de film. Het blijft vaag om het vaag-zijn. Dit hoeft niet altijd een minpunt te zijn voor een film, een vaag verhaal dat erg vreemd blijft. Echter deze film heeft verder niet veel te bieden. Het gras is unheimisch, maar zoals gezegd blijft het daarbij en verder gebeurt er verder te weinig om er echte horror in te brengen. 

De personages schieten te kort

Dat komt voornamelijk doordat er veel te weinig aandacht is besteed aan de personages zelf. Die krijgen nauwelijks tot geen achtergrond verhaal mee, wat op zich geen probleem hoeft te zijn, maar ze ontwikkelen zich tijdens hun verblijf in het hoge gras helemaal niet. Er gebeurt niks binnen in hen, de angst, wanhoop, misschien wel het gevoel krankzinnig te worden, woede, dit blijft allemaal uit. Hun gevoel blijft oppervlakkig en trekt hen niet verder de horror in, terwijl andere personages angstig kalm en vreemd  blijven.

Iets wat in Dead End (2003) wel erg sterk wordt neergezet. Ook deze film is een claustrofobische horror waarin een gezin op een eindeloze weg door het bos verzeild raakt zonder er ooit nog uit te komen, terwijl dit in een surrealistisch nachtmerrie verandert. Daar ligt de focus op de personages en hun onderlinge verhoudingen en worden hun angst, woede, opgekropte gevoelens op een realistische maar ook komische wijze uit de doeken gedaan. Wat de absurde situatie versterkt. 

De personages in In the Tall Grass blijven te onderontwikkeld en slechts mensen die een beetje schreeuwend rondrennen. Al hun ‘domme’ acties worden te magertjes verklaard. Het feit alleen al dat Carl zijn zwangere zus zomaar achterlaat voor een stem uit het gras is onlogisch en ongeloofwaardig, des te meer nadat er uit het verloop van het verhaal blijkt dat Carl juist heel erg overbeschermend is. Dat het jongetje vervolgens uit het niets opduikt en in raadsels spreekt en heel vreemd doet, is in het begin intrigerend, maar wanneer het verhaal de tijd en ruimte gaat verbuigen, werpt het meer vragen op in plaats van dat het daardoor nog enger wordt. 

De zwangerschap van Becky, haar zeer beschermende broer Carl en haar ex Travis die haar nadat ze zwanger werd in de steek heeft gelaten, staan centraal in het verhaal. Nadat Travis hen achterna is gekomen, brengt dat iets meer jeu in het spel van de personages. Maar pas echt interessant weet Patrick Wilson, het personage Ross de makelaar, te brengen die samen met zijn gezin ook verdwaald is in het gras. Tobin blijkt zijn zoontje te zijn en Natalie zijn vrouw en ook Freddy de hond is verdwaald. Ross is de echte horror in de film en Wilson weet dat ook op een effectieve wijze te brengen, als horror veteraan. Maar ook zijn script is te mager om er echt een sinistere toon aan te geven, die weet te beangstigen. 

Conclusie

In the Tall Grass ziet er mooi uit, het idee van het gras en hoe dat in beeld wordt gebracht is onheilspellend, maar daar blijft het bij. Zowel de horror als de personages weten zich niet te ontwikkelen in iets verrassends of origineels, waar het idee zich zeker voor leent. De grafische beelden, het idee zijn allemaal eng en unheimisch en claustrofobisch, maar de uitwerking van het plot en de uitdieping van de personages laten te wensen over. Hierdoor blijft enkel het hoge gras fier overeind, maar dat is niet genoeg om er een enge horror of een interessant verhaal van te maken. 

→ Lees hier het review van de short story In the Tall Grass van Stephen King en Joe Hill

Praktische info

  • In the Tall Grass (2019) 101 min
  • Directe day: Vincenzo Natali
  • Produced by: Steven Hoban
  • Screenplay by: Vincenzo Natali
  • Based on: In the Tall Grass by Stephen King & Joe Hill
  • Starring: Patrick Wilson, Laysla De Oliveira, Avery Whitted, Will Buie Jr., Harrison Gilbertson, Rachel Wilson
  • Music by: Mark Korven
  • Cinematography: Craig Wrobleski
  • Edited by: John Buchan, Chelsea Ellis Bloch
  • Production company: Copperheart Entertainment, Netflix
  • Distributed by: Netflix