Film Review: The House on Sorority Row (1983)

review film the house on sorority row 1983
Katey/ Artists Releasing Corporation, Film Ventures International

The House on Sorority Row (1983) is een jaren 80 slasher die vooral op het einde indruk weet te maken. 

In deze slasher zijn de jonge vrouwen niet slechts onschuldige slachtoffers die bruut worden vermoord door een onbekende killer, zoals in vele Giallo’s uit de jaren 70, maar zelfs verre van onschuldig. Het zijn slimme meiden, of moeten dat voorstellen die een misstap begaan en niet de verantwoordelijkheid daarvoor nemen omdat ze bang zijn dat hun toekomst wordt verpest. Het is een film die weliswaar nu enkel vrouwen betreft, maar dit had inwisselbaar kunnen zijn voor jongens die eenzelfde fout zouden maken. Dat maakt dit verhaal unieker dan andere slashers.

Meer dan tien jaar later wordt dit concept maar dan met twee jongens en twee meisjes die net zijn geslaagd herhaald in I Know Wat You Did Last Summer (1997) en alhoewel die film zeker enger is, is de derde akte in The House on Sorority Row een stuk beter. 

De film staat ook bekend onder de titels House of Evil en Seven Sisters.

Het verhaal

Katey is samen met haar andere zes vriendinnen van haar sociëteit geslaagd en Vicki wil dit uitgebreid vieren en vraagt haar nog het weekend te blijven om een groot feest te geven. Maar hun sociëteit-moeder en eigenares van het huis, Mrs Slater, wil hen voor dat weekend al het huis uit hebben. De meiden besluiten echter te blijven en als Vicki sex heeft met haar vriendje op haar nieuwe waterbed, wordt Mrs Slater zo boos dat ze het waterbed lek prikt met haar scherpe wandelstok.  

Vicki is razend en wil Mrs Slater een lesje leren door een grap met haar uit te halen. Ze gebruikt hiervoor het pistool van haar vriendje en bedreigt Mrs Slater met losse flodders. Maar deze grap loopt finaal uit de hand en de meiden proberen de dood te verdoezelen en alsnog het feestje te geven. Maar iemand heeft hen gezien en neemt wraak op hen en een voor een delven ze het onderspit.

review film the house on sorority row 1983
the mysterious killer/ Artists Releasing Corporation, Film Ventures International

Begin: onheilspellend

De film heeft een duidelijke driedeling. Het begin waarin we de meiden leren kennen, waarbij vooral Vicki, de bad girl en Katey de uiteindelijke final girl en de enige die het juiste wil doen, er tussen uitspringen. De rest van de meiden zijn makkelijk voer voor de killer. De opbouw om hen, maar ook om Mrs Slater te leren kennen, verloopt op een enerzijds uitbundige en anderzijds, in het geval van Mrs Slater, op een mysterieuze wijze. Niet in het minst omdat de film begint met de bevalling van Mrs Slater in dat huis in 1961. Deze scène wordt geheel in een blauw filter geschoten met stormachtig weer in de nacht op de achtergrond, en benadrukt een traumatische bevalling en de arts. Dr Beck, die al iets loslaat van iets experimenteels. Dat geheimzinnige zorgt voor een onheilspellende en foreboding sfeer die zich vooral in het derde deel van de film doorzet.

Midden: saaie kills

Het middelste deel, waarin de meiden een voor een aan hun einde komen, is het minste deel van de film. De kills zijn erg kort, maar niet krachtig en op het gebruik van speelgoed na weinig origineel. De spanning in dit middenstuk blijft geheel uit en de focus ligt dan ook meer op hoe de meiden onder leiding van Vicki, terwijl Katey de enige is die daar tegenin gaat, hun moord nog meer proberen te verdoezelen. Hun afslachting is dan ook zowel een wraak actie als een moraliserende les in de film. Ondertussen is het feest in volle gang en krijgt de zanger van de band ruimschoots beeldtijd alsook een paar nerds die het zwembad in willen duiken, wat enerzijds functioneel is, maar anderzijds ook meer van het sociëteitsleven en de sfeer wil laten tonen. Toch leidt dat af van de spanning, die hierdoor niet op gang komt en de kills slechts eventjes tussendoor worden getoond.

Einde: originele spanning

Pas in het derde en laatste deel van de film, neemt de spanning toe, wordt er gebruik gemaakt van originele shots en cinematografie en zijn er zelfs wat schrikmomenten en surrealistische beelden, te danken aan een milde verdoving die Katey toegediend heeft gekregen. Hier begint de film meerdere lagen en wendingen te krijgen, maar dus pas wanneer alle meiden al het loodje hebben gelegd, behalve Katey. Zij is de final girl en de morele stem, het geweten van de film. 

Waneer zij dus eindelijk de kans krijgt om alles recht te zetten, is het eigenlijk al te laat en wordt de kijker getrakteerd op mooie beelden, die zowel surrealistisch zijn qua wat er wordt getoond, maar alsook door de keuren van het afgelopen feest dat nog na-echoot in het huis, met fel roze neon-achtig licht, wat tevens een extra unheimisch dimensie aan de film geeft. Ook wordt er dan pas meer grafische horror getoond, die nightmare fuel zijn voor Katey. De killer in een creepy clownspak is behoorlijk eng en in de laatste scène is de spanning goed te snijden. Dit doet zowel recht aan de sfeer van de film als aan Katey. 

Het achterliggende verhaal is een tragische en de film kent alleen maar verliezers en villains. De keuzes van Mrs Slater en de arts 20 jaar geleden, en hun keuzes nu, alsook de keuzes van de meiden doen hen uiteindelijk in deze fatale situatie belanden en hebben ze allen het onheil over zichzelf uitgeroepen. Enkel de killer zelf is de grote onschuldige in het verhaal, wat het een ironische en tragische feel geeft.  

Conclusie

The House on Sorority Row blinkt vooral uit in de eerste en derde akte. Vreemd genoeg is het slasher gedeelte van deze film het minst interessant. Dat wordt door het begin en zeker het spannende en originele einde, waarin zowel grafische horror als suspense en een daadkrachtige final girl aan bod komen, ruimschoots goed gemaakt. Alleen al voor deze derde akte is de film het meer dan waard om te bekijken. Een film waarin vrouwen, net zo goed als mannen, villians kunnen zijn, slechte keuzes maken en niet onschuldige slachtoffers zijn. Daartegen doen hun persoonlijke hulpeloze kills niet onder voor de gemiddelde Giallo slasher en zijn de vrouwen, op de final gril na, nog even zwak en kwetsbaar en niet in staat om zich te verweren. The House on Sorority Row is een cultklassieker die deze term vooral te danken heeft aan de mooie, sterke cinematografie en spanning in het laatste deel van de film.

Praktische info

  • The House on Sorority Row (1983) 91 min
  • Directed by: Mark Rosman
  • Produced by: John G. Clark
  • Written by: Mark Rosman, Bobby Fine
  • Starring: Katherine McNeil, Eileen Davidson, Lois Kelso Hunt, Janis Ward, Robin Meloy, Harley Jane Kozak, Jodi Draigie, Ellen Dorsher, Michael Kuhn
  • Music by: Richard Band
  • Cinematography: Tim Suhrstedt
  • Edited by: Paul Trejo, Jean-Marc Vasseur
  • Production company: VAE Productions
  • Distributed by: Artists Releasing Corporation, Film Ventures International