Film Review: The City of the Dead (1960)

review film the city of the dead 1960
The City of the Dead/ British Lion

The City of the Dead (1960) is sfeervolle spooky occulte horror waarin hekserij nog volop leeft.

In Amerika heeft de film de titel Horror Hotel gekregen toen deze daar in 1961 uitkwam, in plaats van The City of The Dead. En alhoewel de film Brits is, speelt het zich af in Amerika. Ook zijn er enkele tekstregels gecensureerd in Amerika, die te occult en duivels waren. Toen de film uitkwam was het geen heel groot succes, maar nu behoort de film wel tot de horror cultklassiekers. Het is tevens de officieuze eerste film van het productiebedrijf Amicus, de concurrent van Hammer Horror in de UK.

Het verhaal

In 1692 wordt Elizabeth Selwyn beschuldigd van hekserij. Wanneer zij op de brandstapel wordt gezet roept zij Lucifer aan en vervloekt het dorpje Whitewood voor alle eeuwigheid. 

In het heden van 1960 studeert Nan Barlow en volgt een klas geschiedenis van professor Alan Driscoll die hen alles vertelt over deze gebeurtenis. Nan is zo nieuwsgierig en geïnteresseerd dat zij naar Whitewood wil gaan om daar verder onderzoek naar te doen voor haar scriptie. Driscoll raadt haar het hotel The Raven’s Inn aan. Haar broer, Richard ook een wetenschapper aan de universiteit, gelooft niet in deze onzin en ook haar vriendje Bill ziet haar liever niet gaan. Ook omdat zij zijn uitgenodigd voor de verjaardag van hun nichtje 17 februari. Nan belooft dan terug te zijn.

Wanneer zij de avond van 1 februari daar arriveert ontmoet zijn de herbergin Mrs Newless die haar een kamer geeft en Patricia die net in het dorp is komen wonen om voor haar blinde opa die de pastoor is te zorgen. Pat geeft Nan een boek over hekserij dat Nan leent om te bestuderen. Die nacht echter hoort zij vreemd gezang en ziet zij buiten mensen gehuld in zwarte capes voorbij trekken. Ze ontdekt een geheim luik in haar kamer en gaat op onderzoek uit. Dat had ze beter niet kunnen doen. 

Twee weken later op de verjaardag van hun nicht, komt Nan niet opdagen en zo besluiten Richard en Bill om naar Whitewood te gaan om haar te vinden. 

Opbouw, stijl en sfeer

De film heeft een gestaag tempo, mooie sfeerbeelden waarbij volop gebruik wordt gemaakt van de mistmachine, waardoor het dorpje een continue spooky sfeer heeft. Ook de mensen die over straat lopen doen vreemd en beangstigend aan. Met instrumentale klassieke muziek en het kerkelijk gezang van de coven geeft dat ook een spookachtige sfeer. 

In de eerste helft van de film volgen we Nan op haar weg naar Whitewood en haar aankomst en haar ontdekkingen. De tweede helft draait om haar vermissing en gaan Richard en Bill naar haar op zoek, terwijl dit keer het leven van Pat in gevaar is. Hierdoor valt de film en tevens de beelden veelal in herhaling. Weer dezelfde shots van de weg, de mist, de man bij de benzinepomp aan wie iedereen de weg vraagt en hij telkens hetzelfde antwoord geeft, de shots van het dorpje en zelfs de mensen die wantrouwend over straat lopen, lijken exact dezelfde shots. Terwijl het verhaal zelf weinig om het lijf heeft en het mysterie al snel is ontrafeld. 

Dit is verklaarbaar aangezien eerst het idee was om er een serie van te maken, met Boris Karloff in de hoofdrol. Nu werd er een film van gemaakt met een andere horrorlegende in de hoofdrol Christopher Lee. Dat idee dat het verhaal langer had moeten zijn met meer focus op Bill en de romantiek, is wel door de regels heen te lezen in de film.

Ook de uitleg is minimaal. Enkel duidelijk wordt wie Mrs Newless is, en dat natuurlijk Driscoll erbij betrokken is. Dat er op 1 februari de Candlemass wordt gehouden door de coven waarbij een meisje moet worden geofferd zodat zij onsterfelijk blijven. En vervolgens ook op de Witches’ Sabbath wordt dit ritueel herhaald. De achilleshiel van de coven is de schaduw van een kruis, dat in de finale wordt aangewend. Een finale overigens die tot het laatste moment spannend blijft. 

De film moet het vooral hebben van de spookachtige sfeer die ruimschoots aanwezig is, door de setting en decors, de mist, de unheimische muziek en het kerkelijk gezang. Door het zwart-wit beeld wordt deze sfeer nog eens extra versterkt. Het verhaal, dat overigens wel degelijk in elkaar zit, geeft zelf te weinig spanning en heeft niet veel te bieden. Nan is een leuk leergierig en sterk personage, dat helaas al snel het onderspit moet delven. Waardoor het weer aan de mannen wordt overgelaten om de volgende damsel in distress te redden. De film kan door dit alles wat ouderwets aanvoelen en zeker de finale is vrij theatraal en tegelijkertijd te onbeduidend. 

Conclusie

The City of the Dead is een simpele occulte horror over hekserij die het vooral moet hebben van sfeer. De eerste helft van de film wordt opgeluisterd door de aanwezigheid van Nan, maar daarna vervalt de film wat in herhaling en stagneert het verhaal tot de finale. Zonder opvallende cinematografie of een sterk origineel idee, is dit een eenvoudige klassieker die bij de liefhebber wel in de smaak zal vallen. 

Praktische info

  • The City of the Dead (1960) 76 min
  • Directed by: John Llewellyn Moxey
  • Produced by: Seymour S. Dorner, Max Rosenberg, Milton Subotsky, Donald Taylor
  • Screenplay by: George Baxt
  • Story by: Milton Subotsky
  • Starring: Christopher Lee, Venetia Stevenson, Betta St John, Dennis Lotis,  Tom NaylorValentine Dyall, Patricia Jessel
  • Music by: Douglas Gamley, Ken Jones
  • Cinematography: Desmond Dickinson
  • Edited by: John Pomeroy
  • Production company: Vulcan
  • Distributed by: British Lion