AHS: 1984 Welcome to Camp Redwood! [Review aflevering 1]

american horror story season 9 1984
FX

Het nieuwe seizoen van American Horror Story is begonnen met de titel: 1984! En dat betekent back to the eighties!

We zitten midden in een eighties revival en zowel op het kleine als grote scherm zijn die nostalgische jaren volop te bewonderen. Zeker op horrorgebied. Niet zo gek want na de gouden tijden van de jaren 70 in het horror genre waren ook de jaren 80 een feestje voor de horrorliefhebber. Die jaren 80 stonden vooral bekend om de slashers, de vele franchises en de body horror. 

Die thema’s worden nu weer volop geremaked, geparodieerd met humor of als pastiche.  En dat is helemaal niet erg, kijk maar naar het succes van Stranger Things, dat barst van de jaren 80 nostalgie. Wat horrors betreft zijn ook alle bekendste horrors uit die tijd geremaked, gereboot of krijgen zelfs een sequel, en worden geparodieerd. Halloween,  A Nightmare on Elm Street, Friday the 13th, The Final Girls, The Cabin in the Woods  en natuurlijk Scream zijn hier allemaal voorbeelden van. Dus wat zou AHS hier nog aan toe kunnen voegen? 

Door juist volop gebruik te maken van alle tropes en clichés uit die slasher films uit de jaren 80, en zich helemaal onder te dompelen in dat tijdperk. En dat is precies wat dit negende seizoen doet. We gaan terug naar het jaar 1984!

De eerste aflevering ziet er al gelijk uit als een jaren 80 slasher gory horror feest, vol met de campiness die daar bij hoort. Want geen enkel decennium was zo camp als de jaren 80.

Maar we moeten nog even geduld hebben want we gaan eerst terug naar 1970. Met groezelig korrelig beeld dat een grindhouse sfeertje schept, komen we aan in Camp Redwood. Maar wij niet alleen, ook een killer gehuld in een zuidwester met bijl, wat ook vibe van I Know What You Did Last Summer afgeeft, die de hele meisjes hut in een nacht afslacht, terwijl zijn sleutels aan zijn riem klingelen. Maak kennis met Mr Jingles, onze seriemoordenaar van het seizoen.

Dan 14 jaar later zijn de jaren 80 in volle gang, aerobics is de hype van het tijdperk, met bijbehorende pakjes in pastel kleurtjes, beenwarmers, zweetbandjes en strakke pakjes. Dat bergt de stemming en sfeer van die tijd al helemaal je huiskamer binnen, natuurlijk met de bijpassende jaren 80 muziek.

En dan hebben we het nog niet eens gehad over de super coole jaren 80 intro, met synthesizer muziek, felle neon kleurtjes in een Flashdance vibe. Het zet meteen de toon van het seizoen en iedere jaren 80 fan weet nu al, dit wordt genieten. 

We maken kennis met 5 jongen mensen in LA. Brooke Thompson (Emma Roberts) is de nieuweling in LA om voor dierenartsassistente te leren en maakt kennis met 4 anderen van haar aerobics klasje. Montana Duke (Billie Lourd), de seksuele vrij geest die graag aerobics lerares wil worden op het hoogste niveau. Xavier Plympton (Cody Fern) geeft aerobicsles maar is eigenlijk een acteur. Ray Powell (DeRon Horton) is verpleger en de atleet Chet Clancy (Gus Kenworthy), is betrapt met doping en niet mee mag doen met de Olympische Spelen die dat jaar, die zomer plaatsvinden in LA. 

Wie kan zich dat nog herinneren? Koos Postema die elke ochtend vanaf 7 uur verslag deed wat er die dag gebeurd was in LA tijdens de Olympische Spelen? Ik zat als klein kind ieder ochtend aan de buis gekluisterd. En het leuke is dat ook AHS beelden laat zien van die Spelen op tv. 

Maar om die drukte te ontvluchten van de Spelen, gaat Xavier naar een zomerkamp als begeleider en nodigt de rest ook uit. En niet alleen vanwege de  Spelen, maar er waart ook een seriemoordenaar rond in LA. Iedereen ziet het wel zitten, behalve Brooke. Als die nacht Brooke in haar appartement wordt aangevallen door de Night Stalker (Richard Ramirez) die haar sierraden steelt, haar in leven laat, maar haar bedreigt en zegt dat hij een Satanist is, is het natuurlijk niet zo heel vreemd als Brooke de volgende dag ook in het busje zit samen met de vier anderen, op weg naar Camp Redwood. 

Dan beginnen de tropes en clichés zich al goed te manifesteren en wordt het een jaren 80 slasher feestje van herkenning. Natuurlijk komen ze een wat vreemde man tegen bij het benzinestation die hen waarschuwt om niet naar Camp Redwood te gaan en dat ze allemaal zullen sterven. Duh. Geen slasher is compleet zonder zo’n onheilspellende gek die altijd gelijk blijkt hebben, maar waar niemand naar luistert.

Onderweg rijden ze ook nog eens een jongen aan die gewond rondzwierf in het bos en aan geheugenverlies lijdt, maar hen vervolgens ook waarschuwt en bang lijkt te zijn voor Camp Redwood. Hoeveel red flags heb je nodig? 

american horror story season 9 1984
FX

Op naar Camp Redwood, al is de stemming nu iets gedempt. Camp Redwood ligt aan een meertje en in de bossen en doet wel heel erg denken aan Camp Crystal Lake, niet zonder reden, dat spreekt vanzelf. De eigenaresse is Margaret Booth (Leslie Grossman), de verpleegster is Rita (Angelica Ross) en dan is er nog kok Bertie (Tara Karsian).

Vervolgens is het tijd voor het volgende cliché: enge verhalen en spookverhalen vertellen rond het kampvuur. Dan komen de vijf er pas achter wat wij al lang wisten: de enorme slachtpartij 14 jaar geleden. Maar ook wij krijgen nieuwe verrassende informatie, want Margaret blijkt de enige overlevende te zijn. Een echte survivor die terwijl ze bloedend op de grond lag, het licht van Jezus zag, oké het was gewoon een lamp, en hij haar oor afsneed en ze geen kik gaf. Want dat doet Mr Jingles, hij snijdt een oor af van zijn slachtoffer als trofee. Dat deed hij aannemelijk ook al als killer in Vietnam waardoor hij oneervol uit het leger werd ontslagen. Dus Margaret getuigde tegen hem en nu zit hij levenslang opgesloten in een inrichting/gevangenis. En je raad het al, niet eens zo heel ver daar vandaan, misschien wel om de hoek. 

Nog een verrassing, not, want die nacht tijdens regen en onweer weet Mr Jingles (John Carroll Lynch) te ontsnappen. Een scène die verdacht veel lijkt op Halloween tijdens de ontsnapping van Michael Myers, en alle andere gevangen ook buiten een beetje raar aan het doen waren in de regen. Terwijl een vrouw Dr Hopple (Oral Brady) aan komt rijden en ze Dr Loomis treft, of nee, Art (Mitch Pileggi), en die steekt die gelijkenissen dan ook helemaal niet onder stoelen of banken. Wat alle knipogen naar dat horrortijdperk alleen nog maar leuker maken. 

Dan is het tijd voor de ontmoeting met Trevor Kirchner (Matthew Morrison) ook een aerobics man en de activiteitenbegeleider en ubersexy, ahum, met zijn te strakke broekje, waar hij blijkbaar altijd een extra opgerolde sok in verborgen houdt… 

De cheesiness en campiness straalt er vanaf en weet dat te doen zonder flauw te worden of ranzig, maar deze humor met een dikke vette knipoog is precies wat deze aflevering al zo leuk maakt. 

Maar goed, back to camp, want Mr Jingles wil zijn gouden tijden weer herbeleven en zijn werk afmaken van 14 jaar geleden. Eerste slachtoffer lijkt Brooke te zijn, maar met haar heerlijk onhandige wegrenpogingen door de regen en modder met uitglijders en al weet ze zich in veiligheid te brengen, waarop de rest op onderzoek uit gaat. Vreemd is dat de gewonde jongen die door Brooke werd gevonden en aan de deur was genageld, nu weg foetsie is. Brooke is van slag, logisch en iedereen denkt dat ze teveel geblowd heeft, maar Brooke is een gewaarschuwd mens en die telt voor twee, dus als midden in de nacht de publieke telefoon buiten in een celletje afgaat, is het niet meer dan logisch dat ze zelf in het donker de telefoon opneemt. Hee, het is een jaren 80 slasher, of niet. En wat denk je, niemand aan de lijn, behalve klingelende sleutels? En loerend in de bosjes staat de Night Stalker.

Oké dus recap, we hebben te maken met Mr Jingles en de Night Stalker die helemaal naar Camp Redwood is gekomen. De gewonde en nu spoorloos verdwenen jongen, daar zit ook vast een vervelend staartje aan. Dan is er ook nog het dreigende bericht op het antwoordapparaat van Xavier. Hebben we te maken met seriemoordenaars, satanisten, een uberreligieuze kampleidster, verborgen trauma’s, geheimen en weet ik niet wat nog meer.

AHS weet dit alles op een zeer herkenbare campy en gory wijze te brengen, zonder dat de voorspelbaarheid (tot nu toe) flauw wordt, maar juist een feestje is. Deze eerste aflevering is sterk en solide, met een duidelijke eigen sfeer en toon, die een bepaalde richting op gaat. Maar AHS kennende zullen er nog heel wat twists en turns plaatsvinden die ons hopelijk omver gaan blazen. 

Deze aflevering weet zich helemaal onder te dompelen in de jaren 80, qua muziek, aankleding, cinematografie en sfeer en stijl, de hele feel, en weet zowel real life gebeurtenissen uit die tijd met de horror fictie uit die tijd op een hele leuke wijze te integreren in het verhaal. Voeg daaraan toe een stelletje cliché types, waarachter een voelbare serieuzere toon schuilgaat en de jaren 80 zijn compleet.

Wat de rest van het seizoen ons nog gaat brengen, of wat ze ook op ons af gaan vuren, deze eerste aflevering was met een grotendeels nieuw cast fris en het was een groot nostalgisch feestje voor de horrorliefhebber van de jaren 80 en dit kunnen ze ons sowieso niet meer afnemen. 

american horror story season 9 1984
FX