Film Review: Trilogy of Terror (1975)

review film trilogy of terror 1975
Trilogy of Terror/ ABC

Trilogy of Terror (1975) bevat drie horror verhalen met een twist en de ijzersterke Karen Black in alle drie de hoofdrollen.

Het bijzondere aan Trilogy of Terror is dat het anthologie element van de film door de actrice Karen Black (Burnt Offerings, 1976) die alle drie, of eigenlijk alle vier, de hoofdrollen vertolkt. Dit doet zij met verve op een begenadigde wijze waarbij ze in ieder verhaal de show steelt. Haar bijzondere gezicht en ogen, waar ze optimaal gebruik van maakt, haar vertolking van vier totaal verschillende vrouwen die ook verschillend reageren op de drie horror situaties tillen de drie verhalen naar een hoger niveau. Zonder haar zijn de verhalen simpel en soms net iets te vlak zonder echte horror spanning. Karen Black weet aan al die verhalen iets extra’s toe te voegen door haar intense spel. Vooral in het derde verhaal, wat werkelijk een one woman show is, weet zij, met als enige tegenspeler een doodenge, lelijke en creepy pop, het verhaal vorm te geven. 

“Julia”

review film trilogy of terror 1975
Julia/ ABC

In het eerste verhaal speelt zij Julia Eldritch een literatuur docente op een college die door een van haar leerlingen mee uit wordt gevraagd. Julia is sober, fatsoenlijk, interesseert zich niet voor haar uiterlijk of vrouwelijkheid, maar voor haar werk en literatuur. Juist daardoor raakt Chad in haar geïnteresseerd, maar wanneer hij haar zover krijgt om met hem naar de drive-in bioscoop te gaan, drogeert hij haar, om haar in verleidende poses te fotograferen, om haar te chanteren. Niet wetende wat voor consequenties dit heeft. 

Karen Black speelt de preutse vrouw, waar onder die degelijke oppervlakte iets anders schuilgaat. Haar transformatie bewerkstelligd zij met een knip van haar vingers. De kunst om op deze wijze te transformeren is dan ook de achterliggende horror en de twist van dit verhaal.

“Millicent en Therese”

review film trilogy of terror 1975
Therese/ ABC

Millicent en Therese zijn twee rivaliserende zussen die als dag en nacht van elkaar verschillen. Millicent is fatsoenlijk en netjes, terwijl Therese losbandig is. Millicent verdenkt haar zus van het heulen met de duivel en satanische praktijken en het verleiden van hun vader. Nu hun vader net is gestorven en zij beiden wonen in hun grote ouderlijk huis, wordt hun vete versterkt. Therese haat Millicent en Millicent is zowel bang van Therese als komt tot de conclusie dat zij voor eens en altijd gestopt moet worden.

Door middel van het schrijven in haar dagboek en haar gesprekken met een love interest van Therese en hun arts, beleven we voornamelijk alles vanuit het standpunt en perspectief van Millicent. Haar gedachten worden door middel van haar voice-over voorgelezen uit haar dagboek. Dit geeft een klassiek (ghost story) effect en zorgt voor dat de twist iets langer in het midden wordt gehouden.

Zowel de sobere brunette Millicent als de uitdagende blonde Therese worden gespeeld door Karen Black. Ze zet twee verschillende types neer die beiden op hun eigen manier vreemd en beangstigend zijn. Millicent is door de nadruk op haar eigen innerlijke perspectief en narratief niet te vertrouwen en Therese door haar uitbarstingen en kwaadaardige losbandige uitstraling en gedrag al evenmin. 

Ook dit verhaal bevat een twist, maar is al veel makkelijker en sneller te ontraadselen dan het eerste verhaal. 

“Amelia”

review film trilogy of terror 1975
Amelia/ ABC

Het derde en laatste verhaal is door drie verschillende elementen het beste en engste verhaal dat het meeste indruk maakt. 

Ten eerste bevat dit verhaal veel meer inhoud en achtergrond vooral op psychologisch gebied van de hoofdpersoon Amelia. Het begint met een telefoongesprek met haar moeder. Dit is voor de kijker een eenzijdig gesprek aangezien we enkel Amelia horen praten. Maar de woorden, de toon en haar gedrag verraden al snel de moeizame relatie tussen hen. Alhoewel Amelia pas net op zichzelf woont, voelt zij zich schuldig naar haar moeder toe, die op haar beurt erg dominant is en aandacht opeist van haar dochter en schroomt zich niet om hier emotionele chantage voor te gebruiken. Iets waar Amelia al snel aan toe geeft. Ondanks dat zij heeft afgesproken met haar nieuwe liefde Arthur om zijn verjaardag te vieren en een cadeau voor hem heeft gekocht.

Dat cadeau is het tweede element van het verhaal wat het bijzonder maakt. Want aangezien Arthur een cultureel antropoloog is heeft zij een bijzonder beeldje voor hem op de kop getikt. Dit vertelt zij aan haar moeder, waardoor het telefoongesprek ook een zeer functionele rol heeft. Het betreft namelijk een Zuni fetish doll die de ziel van een jager in zich zou hebben opgesloten “He Who Kills”. Het beeld heeft een gouden ketting om zijn midel om deze geest opgesloten te houden in het beeldje. Maar wanneer Amelia het beeld iets te hardhandig neerzet na weer een frusterend gesprek met haar moeder, valt de ketting van het beeld op de tafel. Dit zorgt ervoor dat het beeld tot leven komt en Amelia begint aan te vallen. 

Met camerastandpunten vanuit het perspectief van de pop, laag bij de grond, de weerzinwekkende lelijke gezichtsuitdrukking van de pop en het getrippel over de grond, en de geluidjes die hij maakt, zorgen al gelijk voor koude rillingen. Dit keer speelt Karen Black echter geen ingetogen vrouw, ondanks hoe zij overkomt in relatie tot haar moeder, maar een slimme inventieve en dappere vrouw die het gevecht met de pop aangaat. 

Dit levert een paar bizar komische als enge momenten op, die het meest grafisch zijn van alle verhalen. Het acteerwerk van Karen Black en het betere script van Richard Matheson dat hij heeft bewerkt naar een van zijn eigen korte verhalen, vormen het derde element waardoor dit verhaal het aantrekkelijkst is. Alleen al voor dit laatste verhaal is de hele film de moeite waard en ze hebben met recht het beste voor het laatst bewaard. Natuurlijk is hier ook weer een kleine twist aan het einde en zeker de beste twist die zorgt dat het hele verhaal, waarbij de pop misschien wel tweede viool speelt en eerder als aanzet dient, heel mooi rond is en een klein sterk verhaal is. Door zijn eenvoud, maar met een inhoudelijke achtergrond van het personage Amelia leeft dit verhaal het meest. Karen Black kan zich met dit verhaal ook het beste uitleven. 

Conclusie

Trilogy of Terror bevat drie horror verhalen met een twist waarbij Karen Black alle hoofdrollen vertolkt wat zij met briljante verve doet. Zij is de spil in ieder verhaal, maar weet ook elk verhaal naar een beter niveau te trekken. De eerste twee verhalen hebben het minst om het lijf en zijn niet erg bijzonder, maar zeker wel vermakelijk. Maar alleen al het derde verhaal, door de psychologische inhoud, het spel van Karen Black en de super creepy pop is de film meer dan het kijken waard. 

Praktische info

  • Trilogy of Terror (1975) 72 min
  • Directed by: Dan Curtis
  • Produced by: Dan Curtis, Robert Singer
  • Written by: Richard Matheson, William F. Nolan
  • Starring: Karen Black
  • Music by: Robert Cobert
  • Cinematography: Paul Lohmann
  • Edited by: Les Green
  • Production company: ABC Circle Films, Dan Curtis Productions
  • Original network: ABC