Film Review: The Possession of Hannah Grace (2018)

review film the possession of hannah grace 2018
The Possession of Hannah Grace/ Sony Pictures Releasing

The Possession of Hannah Grace (2018) is een bovennatuurlijke horror film die een andere benadering heeft op het possession genre. 

The Possession of Hannah Grace is geregisseerd door de Nederlandse regisseur Diederik van Rooijen en heeft dus ondanks dat het een Amerikaanse film is een Nederlands tintje. 

Het verhaal

Na een traumatische gebeurtenis als agente is Megan verslaafd geraakt, maar nu probeert ze weer grip op haar leven te krijgen. Via haar buddy Lisa krijgt ze een baan aangeboden als assistente in het mortuarium in het ziekenhuis tijdens de nachtdienst. Ze moet de lijken binnen laten, foto’s van de verwondingen maken en vingerafdrukken nemen en ze in de lade leggen. Totdat ze een meisje binnenkrijgt, genaamd Hannah Grace. Het foto apparaat weigert foto’s te nemen alsook kan ze geen vingerafdruk nemen. Alles wordt nog vreemder als iemand het mortuarium binnendringt en het lijk wil verbranden in de oven. Megan weet de man te overmeesteren, maar dan begint het erop te lijken dat de man wel eens gelijk kan hebben en blijkt Hannah niet echt dood, maar bezeten. 

Stijl, opbouw, sfeer

De art decoration, de setting van het mortuarium onder in de kelder van het ziekenhuis ziet er erg mooi uit. De sfeer is koel, macaber en klinisch, bijna kil. Het is er over het algemeen donker, in de gang gaan de lichten aan via bewegingssensoren en in de kleinere aparte ruimtes moet het licht handmatig worden aan geschakeld. Met de enorm hoge plafonds, grote brede gangen, de kleine deuren die toegang geven tot de parkeergarage waar de lijken worden binnen gebracht, de liften, het zijn allemaal omgevingsfactoren die bijdragen aan een unheimisch en claustrofobisch gevoel. 

Maar helaas blijft het daarbij. De ruimte en setting lenen zich bij uitstek om er een zeer onheilspellende bijna claustrofobische film van te maken. Niet in het minst omdat de hele nacht doorbrengen in een leeg mortuarium met enkel lijken om je heen, verder doodse stilte en in het donker, is alleen al voer genoeg om gemakkelijk bang te worden. Maar daar wordt nauwelijks gebruik van gemaakt. De sfeer van de film blijft even klinisch als de omgeving. Er wordt geen gebruik gemaakt van de bewegingssensoren, waardoor het licht op onmogelijke en vreemde momenten in de gangen aangaan zonder dat er iemand loopt. Geen kat-en-muis spel in de gangen, en op geen enkele manier wordt een claustrofobisch gevoel opgeroepen. Het tempo blijft op hetzelfde niveau evenals de spanning, dat zelfs in de laatste scènes niet toeneemt. Daarentegen wordt er nauwelijks gebruik gemaakt van muziek, wat wel bijdraagt aan de stille enge omgeving en is zeker een pluspunt. 

Jumpscares vs rationeel handelen

Dat de film geen enge sfeer oproept, ligt mede aan de wijze waarop de film is verbeeld, met nadruk op een paar jumpscares en een eerste echte kill scène die de plank misslaat en juist eerder komisch aandoet en absurd in plaats van eng.

Maar het ligt ook aan het personage Megan. Alhoewel zij prima wordt vertolkt door Shay Mitchell, is haar personage rationeel en logisch nadenkend, praktisch en met een achtergrond als politie agente. Zij is door een trauma wel verslaafd geraakt aan pillen en alcohol, waarvan ze nu aan de beterende hand is, maar waardoor anderen nogal eens twijfelen aan haar geestelijke gezondheid. Dat neemt niet weg dat zij zichzelf wel serieus neemt en immer rationeel en logisch blijft nadenken en handelen. 

Deze pragmatische aanpak in een horror films werkt averechts voor de spanning. Vaak wordt geklaagd over horror films dat mensen onlogische dingen doen, maar deze film laat zien dat als mensen dus wel rationeel blijven handelen, dat ten koste gaat van de spanning en de horror. Wanneer een hoofdpersonage rationeel blijft en logisch blijft handelen, niet in paniek raakt en kalm blijft heeft dit hetzelfde effect op de kijker. Angst of bang zijn krankzinnig te worden, van een personage slaat over de kijker en daar is nu geen sprake van. 

Hannah Grace

Megans acties zijn logisch en het enige dat de film nog eng maakt zijn de acties van de bezeten Hannah zelf. Haar make-up is mooi en creepy gedaan en ook haar bewegingen, wanneer zij als ‘echt persoon’ zich heel plotseling of vreemd beweegt zijn erg effectief. Maar wanneer dit door de CGI wordt gedaan is het erg vaag in beeld en ziet het er alsnog vrij onecht uit. De opbouw van haar personage is iets meer uitgewerkt dan de overige personages, zelfs Megan, die daardoor vrij repetitief overkomen, maar ook de bezeten Hannah ontkomt niet aan repetitief eng gedrag. Alhoewel ze angst aan kan jagen, vooral door het creepy gekruip van haar, zijn haar acties en kills snel, dodelijk en ook op herhaling waardoor er niets sinister of puur kwaad vanuit gaat. 

Megan

Aan het karakter van Megan is meer body gegeven door haar een trauma mee te geven doordat ze bevroor tijdens een aanhouding van een persoon en haar partner daarbij om het leven kwam? of zwaar gewond raakte? Om daarmee om te gaan, raakte ze verslaafd aan pillen, werd vervolgens ontslagen en heeft via haar buddy Lisa een baan gekregen als nacht assistente in het mortuarium. Dit heeft enkel tot nut om haar meer vorm te geven en een catharsis aan het einde, maar dat is vrij mager. Ook wordt dit minimaal uitgewerkt om een een beklemmendere sfeer in het mortuarium teweeg te brengen. Ze geeft niet toe aan de pillen, blijft kalm en daadkrachtig en dapper. En dat blijkt funest voor de horrorsfeer in de film. 

Conclusie

The Possession of Hannah Grace heeft door zijn omgeving, en andere benadering op het possession genre een uitstekende uitgangspositie om een hele enge verfrissende draai te te geven aan dit al zoveel malen uitgemolken concept binnen het horror genre. Zonder priesters of een exorcisme, slechts enkel aan het begin, heeft deze film een nieuwe insteek waarin possession meer onderhuids en claustrofobisch huiveringwekkend had kunnen zijn. Dat is helaas niet het geval. De film blijft zich houden bij generieke jumscares die niet eens allemaal effectief zijn en zelfs verkeerd vallen. Voeg daar aan toe een te rationeel hoofdpersonage die alles goed doet en zo blijft ook deze horror hangen op een zeer gemiddeld niveau dat weliswaar vermakelijk is, maar veel enger had kunnen zijn. 

Praktische info

  • The Possession of Hannah Grace (2018) 86 min
  • Directed by: Diederik van Rooijen
  • Produced by: Todd Garner, Sean Robins
  • Written by: Brian Sieve
  • Starring: Shay Mitchell, Grey Damon, Kirby Johnson, Stana Katic, Max McNamara, Nick Thune, Jacob Ming-Trent
  • Music by: John Frizzell
  • Cinematography: Lennert Hillege
  • Edited by: Stanley Kolk, Jake York
  • Production company: Screen Gems, Broken Road Productions
  • Distributed by: Sony Pictures Releasing