Favorieten van Juli in 2 Films, 1 Serie en 1 Boek en de Tour de France

juli

Allo Allo Mes Amis. Juli is weer voorbij en het was een heerlijke zomermaand. 

Ik heb vooral buiten van de zon genoten deze maand en ook van de Tour de France. Erg veel andere dingen heb ik dan ook niet gekeken en het lijstje is daarom wat magertjes. Maar ik ga jullie wel meenemen in mijn kijkmaand. Lees mee met mijn beleving van de Tour en misschien ben jij dan volgend jaar net zo verslaafd. 

De Tour de France

Net zoals ieder ander jaar in juli word ik weer helemaal in beslag genomen door de Tour de France. Sinds zo’n twintig jaar ben ik verslaafd geraakt, ik geef het toe. Wie eenmaal het wielervirus te pakken heeft, komt er nooit meer vanaf. Zelfs niet na een stomme of suffe Tour en je je voorneemt volgend jaar niet meer te kijken, dan zit je toch weer aan de buis geplakt. 

Dit jaar ging de Tour van te voren nogal twijfelachtig van start, want geen Chris Froome, belangrijker nog, geen Tom Dumoulin. Niet de bekendste bergen, geen Alp d’Huez, geen Mont Ventoux. Maar gelukkig wel een hoop andere bekende bergen en een heel peloton dat nu nieuwe kansen ziet. Wat een saaie Tour leek te worden, veranderde in een van de leukste en spannendste tot het einde toe leukste koers die ik in jaren heb gezien. 

Het begon al mega fantastisch toen Mike Teunisssen de eerste etappe won en daarmee in het Geel! reed. Hoe cool is dat, de eerste Nederlander in het Geel sinds precies 1989 toen Erik Breukink ook de eerste etappe won. Maar het feestje werd nog leuker toen de volgende etappe, een ploegentijdrit, ook Jumbo-Visna de snelste ploeg was. Teunissen blijft in ’t Geel en wat een topploeg. Sowieso was deze ploeg erg leuk qua samenstelling, was iedereen heel relaxt en zijn het leuke jongens. Dat gold wonderbaarlijk genoeg ook voor de ploeg Ineos (voormalig Sky) die in de bus even een dansje op Snollebollekes deed. Met dank aan Wout Poels en Dylan van Baarle, wat een komisch duo is dat. Leuke relaxte jongens. 

Dylan Groenwegen won ook nog een sprint. Maar toen Dylan Groenewegen was gevallen, zag het er even niet best uit voor de sprint, maar ach, dat loste Wout van Aert gewoon even op door doodleuk te winnen. 

Maar er was veel meer. Julian Alaphilippe zorgde voor een megastunt in de Tour, de Fransen ook weer eens blij. Wat een showmannetje die Alaphilippe. 14 Dagen in Geel rondgereden!

Maar de grote winnaar was uiteindelijk de piepjonge Egan Bernal. Wat een innemende en mooie renner is dat. Echt leuk om eens een vriendelijke bescheiden jongen te zien winnen, in plaats van de gedoodverfde winnaars en berekenende renners. Dus dat was ook een leuke verrassing. 

Een nog leukere verrassing was de derde plaats voor Steven Kruijswijk. Wat een prestatie en echt zo verdiend ook. Hij zag er deze Tour ook zo anders uit, relaxt, een stuk zelfverzekerder, en die glimlach op het podium is natuurlijk onbetaalbaar. Zo leuk als iemand zo blij kan zijn! En terecht. 

Dacht je dat dit al een spectaculaire Tour was, dan is de tweede Alpen etappe iets wat ik en vele anderen nog nooit in de Tour hadden meegemaakt. Een regenstroom en modderstroom, een lawine van stenen en modder door het slechte weer waardoor de weg verderop onbegaanbaar werd. De etappe werd geneutraliseerd! Wat een spektakel. Chaos overal. Boze renners, een bulldozers die lekker water en modder aan het scheppen was. Renners vast in het dal. Geen etappe winnaar…

Dit is onder andere waarom ik zo van de Tour houd, veel en snel schakelen, iedere dag en Tour is anders. Soms is het net een soap. In ieder geval is het net de samenleving in het klein. Leuke renners, stomme renners, spectaculaire acties. Het is altijd spannend op de weg, het weer en de omgeving die een belangrijke rol spelen, zodat het onvoorspelbaar wordt. Heldendaden op de fiets, afdalingen die je niet durft te kijken, spannende sprints, afzien op de fiets. En dat drie weken lang!

En dan ook nog de Avondetappe die ik dit jaar weer eens erg leuk vond. Dione de Graaff is leuk en voelt zich steeds meer thuis aan de tafel. De items van Herman van der Zandt worden ook wat speelser en leuker. Natuurlijk de Rebussen die soms hilarisch vergezocht zijn, en af en toe raad ik er ook wel eens eentje. En nu hebben we ook meer renners aan tafel gehad. Dat verhaal van de fanclub van Cees Bol is toch te leuk (“ik lust geen kaas”). Maar ook fijn dat er meer vrouwelijke wielrensters aan tafel aanschoven. Marianne Vos, schuift effe aan na het winnen van La Course. Die zit ook lekker in d’r vel, ze straalde helemaal. En dan schuift ook Annemiek van Vleuten aan na het winnen van De Giro Rosa, gaat ondertussen even het parcours in Tokyo verkennen voor de Olympische Spelen en komt dan direct weer terug met filmpjes! Onze vrouwen doen het echt top in het wielrennen, jammer dat daar te weinig aandacht voor is. 

Zoals vanouds heb ik ook weer genoten van mijn lievelingsduo Maarten Ducrot en Herbert Dijkstra, Kibbel en Kwebbel. Ik weet nog goed dat Ducrot voor het eerst bij Dijkstra in het hokje kroop en boy, wat hadden die twee toch lekkere mot. Maar dat ging uiteindelijk over en het werden maatjes die elkaar af en toe lekker konden stangen, Herbert ging Maarten van repliek geven en het werd heerlijk om naar te luisteren. Voor mij een echte aanvulling op de hele ervaring en beleving van de Tour. 

En het bijzondere, het voor onmogelijk gehouden gebeurde… Herbert kreeg Maarten zowaar een minuut stil! Want op de laatste dag had Herbert voor Maarten een poster van de Tour van 1904 gekocht (je weet wel de Tour, waarbij de eerste vier een trein pakten, maar door een medepassagier werden ontmaskerd bij de uitreiking geheel toevallig, zonder twitter en mobieltje) en Maarten was zo ontroerd dat hij gewoon stil was. Gelukkig schakelde de regisseur snel over naar de camera van het hokje zodat we mee konden genieten. Echt zo’n leuk moment was dat. Dat hadden ze beiden niet gedacht 15 jaar geleden toen ze voor het eerst samen moesten werken. 

Dus dat was vooral mijn maand juli. De Tour kijken, alles volgen. En buiten in de zon zitten. Mijn ultieme zomergevoel!


Dan nu de films, series en boeken die ik wel heb gekeken en gelezen:

Stranger Things seizoen 3

stranger things season 3
Netflix

De maand begon op de vierde juli al helmaal fantastisch met het derde seizoen van Stranger Things. Na een voor mij ietwat tegenvallend tweede seizoen, was dit weer vanouds nostalgisch genieten. Wat een topseizoen. Alles klopte, van de personages, het verhaal, de jaren 80 de nostalgie, de spanning, de humor. Niemand kan vanaf nu meer om Dustin heen. Wat een kereltje is dat, die heeft de show wel gestolen. En ook Steve wordt steeds leuker. En hoera voor Erica, de allerleukste nieuweling. Hilarisch. Ik werd helemaal in het verhaal gezogen dat zo ontzettend goed in elkaar zat en waarin ieder personage de ruimte kreeg met een hartverscheurend einde en een spectaculair monster. Wow, dit seizoen is het beste tot nu toe. Lees hier het review.


Back to the Future (1985)

back to the future 1985
Universal Pictures

Na het zien van de filmbeelden van Back to the Future, in Stranger Things, wilde ik gelijk de film weer zelf gaan kijken. Dat blijft toch een klassieker die je om de zoveel tijd wil zien. Want wie kent deze film niet, over Marty McFly die per ongeluk met de tot tijdmachine omgetoverde DeLorean naar het verleden reist en de ontmoeting van zijn ouders in de war schopt, met gevaar voor eigen leven, letterlijk. Het is een op en top jaren 80 film, lekker nostalgisch, spannend, grappig en echt die jaren 80 vibe die lekker schreeuwerig en chaotisch is. Met de gekke Doc en de jeugdheld Michael J. Fox. Deze film blijft gewoon goed, en zal altijd een klassieker blijven. Lees hier het review.


Safety Not Guaranteed (2012)

safety not guaranteed 2012
FilmDistrict

Deze film heb ik weer een keer gekeken, omdat ook deze film zo ontzettend leuk blijft. Het is een kleine film, met een paar bijzondere personages, een beetje een drama, erg innemend en met een klein mysterie en Tijdreizen! Want in de krant staat een advertentie waarin iemand een partner vraagt om mee door de tijd te reizen. Een journalist gaat met twee stagiaires op zoek naar degene die hierachter zit en zo stuiten ze op een bijzonder verhaal. Het is een heerlijke feel good film die hartverwarmend is, hoopvol en waar je inderdaad na het kijken een prettig gevoel aan over houdt. Lees hier het review.

Lost in a Good Book (Jasper Fforde, 2002)

lost in a good book jasper fforde 2002

Dit is het vervolg op The Eyre Affair en gaat het verhaal over Thursday Next verder en belandt ze in meer absurde en spannende vreemde avonturen. Van boekspringen, vreemde toevalligheden, het wissen van mensen uit de geschiedenis, vampiers en nog meer eigenaardigheden is dit weer een bomvol verhaal dat fantastisch is verzonnen en geschreven. Haar avonturen zijn zo ontzettend leuk om te lezen, Thursday zelf is een erg fijn personage en alhoewel het komische science fiction en fantasy is, blijft het duidelijk en logisch en een echt goed lopend verhaal. Gelukkig zijn er nog meer delen. Lees hier het review.


Dit waren mijn absolute favorieten. Dan nog even kort de honourable mentions:

Typewriter seizoen 1

typewriter season 1
Netflix

Twee Aziatische toevoegingen op Netflix. De eerste is de serie Typewriter die zich afspeelt in India die erg leuk is en de moeite waard om te kijken, maar niet bijzonder eng of erboven uitspringend. Vooral de kleine Sam is erg innemend en de Spokenclub zorgt voor de humor. De serie werd veel vergeleken met Stranger Things, en dan vooral dat het een slechte rip-off was, maar die vergelijking slaat nergens op. Wil je eventueel een groepje kinderen dat de hoofdrol speelt in een avontuur überhaupt ergens mee vergelijken, noem dan de Goonies. Typewriter is een geheel eigen serie en een echt spookverhaal. Lees hier het review.


Eerie (2018)

eerie 2018
ABS-CBN Productions, Netflix

De tweede Aziatische toevoeging is de Filipijnse film Eerie dat ook een spookverhaal is, maar dan een stuk enger. Een katholieke meisjesschool wordt geplaagd door een spook en decaan Pat wil dat oplossen. Dat zorgt voor een paar enge momenten en een achterliggend drama. Op zich is de film best goed, met een paar sterke thema’s, maar als hele enge horror of een bijzondere film valt het wat tegen. Maar voor tussendoor, is het een fijn spookverhaal en zeker voor degenen die van Aziatische horrors houden is dit een goede film om te kijken, die qua drama wat weg heeft van Ringu (1998). Lees hier het review.


Scream and Scream Again (1970) & The Bat (1959)

scream and scream again 1970
Scream and Scream Again/ Warner Pathe, AIP

Dan heb ik ook nog twee films gekeken met Vincent Price, mijn all time favorite door zijn charismatische voorkomen, heerlijk theatrale spel, bizarre rollen en zijn donkere stem. Scream and Scream Again (1970) is een echte oddball film, mega bizar en een weirde mashup, voor de echte fans voor wie het niet vreemd genoeg kan. De laatste scène met Vincent Price als mad scientist maakt de film helemaal af. In The Bat (1959) speelt hij ook een dokter, die een beetje vreemd is, heeft hij ook geen hoofdrol, maar is hij wel weer heel opvallend aanwezig. Deze film, met vooral sterke vrouwen in de hoofdrol die zich niet laten kisten door een seriemoordenaar of door iemand die op een schat uit is, is zeer vermakelijk en voor liefhebbers van de klassiekers een echte aanrader. 


Deze maand heb ik dus niet heel veel gekeken en gelezen en ook Augustus houd ik een beetje vrij voor de zomertijd. Alhoewel ik heel veel zin had om Midsommar te zien, weet ik niet of ik nog wel naar de bios ga. Misschien wacht ik wel tot hij op On Demand komt of op DVD, want 2,5 uur is en een lange zit en ik vind het ook wel een film om intiem thuis te kijken. Dus ik zie nog even wat ik ga doen. Maar zien ga ik de film sowieso ooit. 

Wat ligt er voor Augustus in het verschiet? Hopelijk nog een paar mooie dagen. Tussen de 25 en 30 graden als ik het kan bestellen. 

In de bios kunnen we terecht voor Scary Stories to Tell in the Dark vanaf 8 Augustus en vanaf 22 Augustus kunnen we naar Ready or Not. Daar heb ik heel veel zin in, want het zijn echte bios films en duren ook niet zo lang. 

Qua series is er niet zoveel nog. AMC gaat het tweede seizoen van The Terror: Infamy vanaf 12 Augustus uitzenden en is hopelijk ook op Amazon Prime dan al te zien. Het vierde en laatste seizoen van Preacher komt ook op AMC vanaf 5 Augustus en moeten we ook even afwachten wanneer deze op Amazon Prime verschijnt. 

Een beetje Komkommertijd dus, maar soms even helemaal niets of niet zo heel veel is ook wel eens fijn. Kunnen we ons weer opladen voor het geweld dat in september weer zal losbarsten. 

See you next month, Sas

← Lees hier mijn Favorieten van Juni 2019