Film Review: Eerie (2018)

review film eerie 2018
Eerie/ ABS-CBN Productions, Netflix

Eerie (2018) is een Filipijnse horror die zijn naam eer aan doet met een enge spookachtige sfeer die de boventoon voert.

Eerie is een Filipijnse horror die coming of age thema’s met religieuze thema’s vermengd in een spookverhaal. De film is een slow burn en zoals het bij een echt spookverhaal hoort gaat er een drama achter schuil. Het verhaal zelf heeft weinig om het lijf en ook de karakterontwikkeling en aandacht voor de personages is minimaal, maar net genoeg. Alles focust zich op de enge sfeer en het drama dat daaraan ten grondslag ligt.

Het verhaal

Op de katholieke meisjesschool Santa Lucia is Pat, Patricia Consolacion werkzaam als decaan die de meisje begeleidt en aan wie de meisjes alles kunnen vertellen. Zo ook een spookmeisje genaamd Eri, die ’s avonds op het kantoortje bij Pat komt. Pat wil erachter zien te komen wat er met haar is gebeurd en waardoor ze is gestorven en waarom ze blijft hangen op de school. Pat denkt dat er sinistere krachten aan het werk zijn, als ook een meisje genaamd Anna een bizarre enge ervaring heeft en niet wil zeggen wat haar is overkomen. En op een nacht wordt Clara gewurgd in de tuin gevonden. Conciërge Fidel wordt van haar dood verdacht, maar Pat gelooft dat niet. Als Pat ook Joyce, een meisje dat geregeld bij haar langskomt, in de wc vindt, die net haar polsen heeft doorgesneden is Pat vastbesloten om te onderzoeken wat er aan de hand is om de meisjes te helpen. Een zelfmoord van jaren geleden van een meisje genaamd Erika lijkt daar alles mee te maken te hebben.

Opbouw en stijl

De film begint als een mysterie dat zich langzaam ontrafelt. Als kijker beleef je alles mee via Pat, de hoofdpersoon van de film. Zij is ook de enige die wordt uitgediept, maar slechts wat functioneel is voor het verhaal. De reden waarom zij zich vastbijt in deze vreemde gebeurtenissen is niet enkel omdat er thuis niemand op haar zit te wachten. Later wordt bekend gemaakt in weinig woorden en beeld dat haar broer, toen zij nog een klein meisje was, zelfmoord heeft gepleegd. Dat is nu haar voornaamste motivatie om de meisjes op de school te willen helpen. Dat zij niet verbonden is aan anderen, maakt haar vastberaden, sterk, maar ook kwetsbaar.

Het mysterie laat zich langzaam ontvouwen als een slow burn, waarbij veel gebruik wordt gemaakt van een enge spookachtige sfeer en een aantal schrikmomenten van het spookmeisje Eri, vandaar de titel Eerie die hiermee een dubbele betekenis krijgt. Met eveneens spookachtige muziek en cinematografie waarbij de kleuren in beeld vooral grijs en bruin getint zijn en hierdoor de film een extra unheimische sfeer geven.

Die toon is eerder somber en zoals genoemd spookachtig dan duister en dreigend. Dat ontvouwt zich pas in de derde en laatste akte waarin het mysterie wordt ontrafeld en ook Pat met gevaar voor eigen leven erachter komt wat er nu precies gaande is.

De film focust zich voornamelijk op sfeer, door muziek en cinematografie, de keuze van hoe iets in beeld wordt gebracht, waarbij droombeelden en hallucinaties dit spooky gevoel versterken. De ontwikkeling of uitdieping van het personage Pat staat dan ook geheel in dienst van het verhaal zelf, verduidelijkt haar motivaties en zij is het uitgangspunt van het perspectief van de film.

Eerie is simpel in opzet, maar vaak als spookverhaal daarom wel vrij effectief. Met een aantal goede schrikmomenten die echter wel wat cliché aandoen, wordt de enge sfeer aangezet en lijkt het soms alsof we in Eri een nieuwe Sadako (Ringu, 1998) hebben gevonden. Het verhaal zelf blijft qua omvang wat achter, maar de achterliggende thema’s en het drama omtrent een getergde tiener zijn hetzelfde.

De vormgeving van de spookachtige Eri is op een bekende wijze in beeld gebracht, maar kan alsnog best eng blijven. De school zelf, grauw en sober en somber, een prestigieuze meisjesschool die desalniettemin half in verval lijkt geraakt, zorgt voor een extra unheimische sfeer. Tevens verbeeldt dit “het niets zijn van de meisjes” de onbelangrijkheid van het bestaan als mens in de ogen van god, wat verbonden is aan de thematiek.

Thematiek

Met thema’s als eenzaamheid, onbegrip en een heftige coming of age waar sommigen mee te maken hebben, wordt de film meer body gegeven. Het anders zijn het niet begrepen worden, wordt radicaal afgestraft door de religieuze nonnen op de school, die lijden zien als een eerbetoon aan god, of liever het recht of plicht van de mens. Dat dit desastreuze gevolgen heeft voor meisjes in een kwetsbare leeftijd laat de film goed verbeeld zien. Wat het precies is waardoor Eri anders is, wordt niet met zoveel woorden gezegd en de kijker kan alleen maar gissen, of dat naar eigen idee invullen. Niets wordt heel duidelijk verteld, maar gevoelsmatig, soms met surrealistische beelden, soms droombeelden, in beeld gebracht. Dit show don’t tell principe maakt het daardoor extra heftig. Dit alles speelt op de achtergrond en is de motivatie van de hauntings op de school. Pas aan het einde van de film laat het dit zich duidelijk met elkaar verweven.

Conclusie

Eerie is een spookverhaal dat op genoeg momenten de kijker weet op te schrikken, terwijl er een algeheel enge sfeer wordt opgebouwd, dat verweven zit in het gebouw, de sobere sfeer, de muziek en cinematografie en de hauntings zelf. Met een wat mager verhaal, de focus op sfeer, maar met belangrijke thema’s die verband houden met coming of age en de grip van religie is dit een film die meer om het lijf heeft dan op eerste gezicht duidelijk is.

Praktische info

  • Eerie (2018) 101 min
  • language: Filipino, Tagalog
  • Directed by: Mikhail Red
  • Produced by: Micah Tadena
  • Written by: Mariah Reodica, Mikhail red, Rae Red
  • Starring: Bea Alonzo, Charo Santos-Concio, JAke Cuenca, Gillian Vicencion, Gabby Padilla, Mary Jo Apostol
  • Music by: Myka Magsaysay-Sigua, Paul Sigua
  • Cinematography: Mycko David
  • Edited by: Jeffrey Loreno, Nikolas Red
  • Production company: Star Cinema, PelikilaRed, Media East Productions, Cre8
  • Distributed by: ABS-CBN Productions, 108 Media, Netflix