Boek Review: John Dies at the End (David Wong, 2011)

john dies at the end david wong

‘My name is David Wong. My best friend is John. Those names are fake. You might want to change yours. You may not want to know about the things you’ll read on these pages, about the sauce, about Korrok, about the invasion, and the future. But it’s too late. You touched the book. You’re in the game. The only defense is knowledge. You need to read this book, to the end. Even the part with the bratwurst. Why? You just have to trust me.’

John Dies at the End kan het best worden beschreven als een buddy horror comedy verhaal, dat een mix is tussen Shaun of the Dead (2004) en de boeken van Robert Rankin. Of zoals David Wong, een pseudoniem van Jason Pargin, ex-data-invoerder en online humorist zegt, een vreemd boek met poep grappen dat aanslaat omdat ons universum net zo gek is [als het universum waar David en John in leven(red.)]. 

John Dies at the End is een uniek boek dat horror en comedy op een geheel eigen wijze weet te combineren en waardoor je op het ene moment in spanning zit en op het andere  moment hardop moet lachen. David Wong/Jason Pargin heeft deze vreemd maar lekkere combinatie heel goed in de vingers en dit boek is een ranzige lekkernij voor de liefhebber.

Het verhaal

David Wong, niet zijn echte naam, woont in een stadje in Amerika dat hij [Undisclosed] noemt vanwege de gevaren, doet zijn bizarre avontuurlijke horror verhaal, over hoe zijn leven op zijn kop kwam te staan door een vreemde drugs, aan journalist Arnie Blondestone uit de doeken.

Het begon allemaal op een avond dat John met zijn band optrad in Undisclosed op een veldje en er een vreemde Jamaicaan een vreemde drugs bij zich had, genaamd Soy Sauce. Met die drugs gaat er een wereld voor je open, letterlijk. Je bent je niet alleen overal van bewust, weet telepatisch veel van anderen en beseft de alomvattendheid van het universum, maar belangrijker nog het laat je ook andere wezens zien uit andere dimensies die zich hier ophouden in onze wereld.

Nadat John en een paar anderen die Soy Sauce met de Jamaicaan hebben gebruikt, blijkt dat John de enige overlevende is en de anderen op raadselachtige wijze zijn verdwenen en dat sommigen op gruwelijke wijze zijn gedood. Als David op zoek gaat naar de oorsprong van Soy Sauce krijgt hij het goedje, dat een levende substantie blijkt te zijn ook binnen. Dit is het begin van een duizelingwekkend avontuur met vreemde afschrikwekkende en lelijke monsters, met pruiken op, of gemaakt van vlees, of die lijken te bestaan uit allerlei vreemde wezens. Hoe meer ze hierin betrokken raken, hoe gevaarlijker het wordt. En hilarischer!

Opbouw en stijl

Het boek begint met een uittreksel van het dagboek van David Wong. Op deze manier maak je gelijk kennis met al het vreemde en bizarre waarmee David en John te stellen krijgen. Het zet gelijk de toon en smaakt naar meer, hoe ranzig het ook is. De horror en humor komen dan al erg goed tot hun recht en dit wordt het hele boek volgehouden. Dit korte verhaal, is naar aanleiding van het nawoord van Jason Pargin ook het begin geweest van het hele boek en zijn succes. Dat eerste verhaal omschrijft hij zelf als het verhaal van hem en een vriend en een monster van vlees. Hij werkte als data-invoerder en schreef in zijn vrije tijd. Die verhalen plaatste hij op het internet en dat werd steeds beter bekeken. Wat uiteindelijk tot dit boek leidde.

Vervolgens gaat het verhaal verder met de ontmoeting van David met Arnie aan wie hij zijn bizarre verhaal vertelt. Van het begin tot nu en gaat vervolgens verder. Het hele boek wordt dan ook vanuit zijn perspectief en vanuit de eerste persoon vertelt.

Het boek bestaat uit twee delen. Het eerste deel is getiteld ‘They China Food!’ (een restaurant) en vertelt hoe het allemaal begon. We volgen de vreemde gebeurtenissen die zich voltrekken en hoe David en John hierop reageren en mee omgaan. Beiden geen helden, David nog iets minder dan John en niet altijd even snugger, zijn zelf de anti-helden van hun eigen verhaal die uit gaan groeien tot heldhaftige superhelden, op z’n nerds. Hun omgang met elkaar is droog, John is zo goed omschreven en typerend dat je er gelijk een bepaald idee bij hebt en het karakter van David zelf wordt voornamelijk duidelijk door hoe en wat hij vertelt.

Het is een rollercoaster aan opeenvolgende gebeurtenissen die zeer fantasievol en origineel en vol nachtmerrie-achtige situaties en wezens zijn. Waarbij de schrijfstijl snel is en een prettig ritme en tempo heeft, met genoeg afwisseling. Die afwisseling komt ook doordat er af en toe een adempauze wordt genomen doordat we terug gaan naar het moment van het gesprek tussen David en Arnie.

Het tweede deel ‘Korrok’ vindt een paar maanden later plaats, na de adembenemende en hilarisch enge rollercoaster. Dan begint het avontuur weer opnieuw, zo lijkt het. Sowieso zijn er vaak ‘losse avonturen’ te vinden in het hele boek die uiteindelijk toch weer te maken hebben met de rode draad en is alles met elkaar verbonden. Het heeft allemaal te maken met de ontdekking die John en David doen aan het einde van het boek. Dan komen we te weten waar het om gaat en wat er precies aan de hand is. Dat de problemen van John en David dan nog niet over zijn, blijkt wel uit het vervolg boek This Book is Full of Spiders.

John Dies at the End is een boek waar niemand minder dan Don Coscarelli, (Jason Pargin kon het zelf ook niet geloven) een film van heeft gemaakt. Maar eigenlijk leent dit verhaal zich bij uitstek voor een serie. Zo leest het ook. Als telkens een nieuwe aflevering die verbonden is met de rode draad en ook de opmaak van het plot, de afzonderlijke belevenissen en de opbouw en ontwikkeling van de personages voelen aan als een serie. Daarom leest het ook zo prettig en ben je door dit dikke boek heen voordat je er erg in hebt. En dat is hartstikke jammer. Het zijn de bizarre absurde avonturen waar je geen genoeg van kan krijgen.

Horror en Humor

Zowel de gebeurtenissen, als de personages zorgen voor de horror en humor in het verhaal. David en John en hond Molly en tenslotte ook Amy vormen samen een nieuwe Scooby Gang die uiterst goed op elkaar aansluit. Hun onderlinge interacties, en afzonderlijke acties, ook van Molly zijn vaak droogkomisch, met slapstick humor en ook flauwe humor. Net zoals de gebeurtenissen zelf, die al even komisch kunnen zijn.

Maar er is ook genoeg ruimte voor horror. Dat komt van de vreemde wezens, hun gedrag, dat een beetje vervreemdend werkt en de geheimzinnige Korrok. Het zijn wezens die niet eens voorkomen in je ergste nachtmerries. Waar de humor van een bekende kant komt is de horror geheel uniek en origineel. Niet alleen de wezens zijn uiterst creatief bedacht, maar ook hun wereld en wat er gaande is. Ook dit wordt af en toe ook vermengd met humor. Dit alles is precies goed in balans, zodat humor en horror er elkaar perfect aanvullen.

Conclusie

John Dies at the End is een even hilarisch absurd komisch als eng verhaal met de meest vreemde gebeurtenissen en wezens. Met twee nietsnutten in de hoofdrol en een coole hond Molly en de stoere Amy, die samen het opnemen tegen een bijzonder krachtig wezen uit een andere dimensie. Het is humor die je moet liggen, chaos waar je je in moet dompelen en horror die zowel spannend als gruwelijk is. Voor die specifieke liefhebber is dit een fantastisch boek in beide betekenissen van het woord, die je niet meer wilt wegleggen.

Praktische info

John Dies at the End (2011), 466 bladzijden. Auteur: David Wong (Jason Pargin). Oorspronkelijke taal: Engels. Nederlandse vertaling: niet beschikbaar