Film Review: Child’s Play (2019)

review film child's play 2019
Child’s Play/ Orion Pictures, United Artists

Child’s Play (2019) is een science fiction horror slasher met brute kills van een killer doll.

Child’s Play (2019) is een remake van de originele film uit 1988. Een remake echter waarbij Don Mancini (Mr Child’s Play) niet betrokken is geweest. Deze keer gaat het niet om een seriemoordenaar Charles Lee Ray die zijn ziel in een Good Guys Doll overplaatst en terecht komt bij de zes jarige Andy en zijn moeder Karen en op wraak zint. Nu krijgen we niet te maken met een occulte premisse maar met AI die helemaal fout loopt. Een modern onderwerp dat al vele malen voorbij is gekomen op het grote en kleine scherm en waar vooral Black Mirror het grootste aandeel in heeft om hier de ethische vragen over te stellen. Alhoewel er in Child’s Play wel een ethische kanttekening wordt geplaatst blijft het wel vooral een slasher met de focus op horror en brute kills. Dit keer echter is het Andy zelf, die 13 is, die de strijd aangaat met de Buddi pop en is zijn moeder een onwetend slachtoffer.

Het verhaal

Het begint allemaal in de Kaslan fabriek in Vietnam waar een luie werknemer wordt ontslagen. Maar hij moet nog wel zijn laatste Buddi pop afmaken. Voordat hij zichzelf van het dak afwerpt, verandert hij alle AI informatie en zet alle remmingen van de pop uit. De pop komt nietsvermoedend terecht bij Andy die bijna jarig is en het moeilijk heeft met hun verhuizing en met Shane de nieuwe vriend van zijn moeder. Omdat hij nog geen vrienden heeft krijgt hij een Buddi pop van zijn moeder Karen die in een Zed-Mart werkt waar de poppen worden verkocht en deze defecte terug wordt gebracht. Andy is al snel blij met zijn pop en noemt hem Chucky. De Buddi pop moet worden aangesloten op je telefoon en kan worden aangesloten op het hele Kaslan systeem in huis, zodat hij je overal bij kan helpen. Omdat hij zelflerend is, is hij een aanwinst en een vriend voor het leven. Echter omdat Chucky geen remmingen heeft, leert hij al snel de verkeerde dingen en dat neemt een sinistere wending. Gelukkig krijgt Andy hulp van buurkinderen Falyn en Pugg die hem geloven dat Chucky slecht is geworden.

Remake?

Bij deze nieuwe Child’s Play is er bijna niet meer sprake van een remake. Het concept is veranderd van het occulte en bovennatuurlijke naar AI en science fiction. De verhaallijn verloopt heel anders, en het hele idee erachter is compleet anders. Wel zijn de namen van Karen en Andy hetzelfde gebleven alsook die van Chucky. Echter Andy mag zelf de naam van de Buddi pop bepalen en wil hem Han Solo noemen (Skywalker was misschien een nog leukere in joke geweest aangezien Mark Hamill de stem inspreekt van deze Chucky), maar de Buddi pop oppert zelf dat hij Chucky genoemd wil worden. Dit doet een beetje een gekunsteld aan. Ook is het vreemd zoals Andy zelf al aangeeft dat hij op zijn leeftijd nog een pop krijgt, maar zich er toch al heel snel aan hecht. Afgezien van de namen en een killer doll, had dit misschien beter een eigen originele unieke film kunnen zijn.

review film child's play 2019
Andy and his friends/ Orion Pictures, United Artists

AI en modern thema

De film focust zich vooral op Andy en zijn interactie met Chucky. De poppen imprinten, verbinden, zichzelf met een persoon en Chucky neemt dat wel erg serieus.

Het onderliggende thema doet sterk denken aan de afleveringen van The X-Files uit seizoen 11 (‘Rm9sbG93ZXJz’), waarin Mulder en Scully te maken krijgen met allerlei AI en robots die hen aanvallen omdat Mulder geen fooi heeft gegeven. De conclusie van hem is dan ook dat het geen killer robots zijn, maar dat wij betere leraren moeten zijn. Het is immers de mens die de AI programmeert en leert wat goed is en wat slecht. Het ‘geweten’ van de AI.

Wat al gelijk opvalt is dat Chucky dus alles wat hij leert letterlijk opvat, serieus is en geen humor kent. Menselijk gedrag is hem vreemd en zijn leervermogen is door deze remmingen, lees: ziel/geweten, zeer rigide. Alhoewel dat een leuk gegeven is, vliegt dat al snel uit de bocht en verliest het de logica uit het oog, vooral omdat Chucky wel erg gefocust is op de band met Andy en dat hij zijn enige beste vriend is. Bij Chucky is enkel van belang dat hij Andy’s beste vriend is voor altijd, hij hem blij wil maken en samen wil spelen. Dat neemt extreme vormen aan en is ook de motivatie van de kills. Dat zit ook  gelijk de crux van de film, want dit zou impliceren dat Chucky een vorm van emotie, jaloezie kent. In plaats van dat hij slechts doet wat hij leert van het observeren van mensen.

Juist doordat AI neutraal zou zijn en slechts ‘leert’ van de mens, maakt dat Chucky tragisch, hij kan er immers ook niets aan doen. Echter tijdens het verloop van de film wordt hij steeds gewelddadiger zonder dat we zien waar hij dat leert en lijkt hij zijn eigen leven te leiden en bewust te kiezen voor zijn daden, waardoor het onlogisch wordt. Net zoals zijn rood oplichtende ogen, wat überhaupt al voorgeprogrammeerd zou moeten zijn, anders kunnen ze niet rood worden. Tevens impliceert het rode een evil mastermind, de ogen lichten immers rood op wanneer hij iets slechts van plan is, wat betekent dat hij zich hier bewust van is. Deze wat rommelige aanpak, vermengt het AI aspect met de seriemoordenaar uit het origineel, dat beter richting een Black Mirror aanpak had kunnen gaan.

Brute kills

Die kills zien dan ook geen onderscheid of iemand het volgen de “horror regels” wel of niet verdient om afgerekend te worden. Dat levert dan ook en paar heftige kills op, die best wreed en bruut zijn. Zeer grafisch en soms met misplaatste humor. Wat af en toe doet denken aan Gremlins (1984). Erg brute en te zwarte humor die je als kind dan nog wel grappig vindt, maar als volwassene te ver vindt gaan en te verontrustend is. Er is geen over de top zwarte humor gebruikt, waardoor het campy fun wordt, maar de kills zijn vrij serieus en niet altijd even gemakkelijk om naar te kijken.

review film child's play 2019
the new Chucky/ Orion Pictures, United Artists

De nieuwe Chucky

Chucky zelf ziet er anders uit dan zijn origineel en veel meer AI. De komische horror uit het origineel, waarin Charles/Chucky steeds menselijker wordt en de pop een steeds menselijkere en engere uitdrukking krijgt, blijft nu dan ook uit. Hier is express een komische scène over gemaakt, die wel geslaagd is. De horror ligt dan ook niet per se in het gedrag en uiterlijk van Chucky, maar bij de mens zelf. Het is wat de mens hem leert, wat hem uiteindelijk tot een killer maakt. De woorden die Andy spreekt over de kat en Shane en het schaterlachen bij een horror film (The Texas Chain Saw Massacre, 1974, als ik het goed heb), waardoor Chucky denkt dat doden mensen aan het lachen maakt, is een interessant gegeven. Een gegeven dat AI inderdaad zonder dat het goed is voorgeprogrammeerd niet zal herkennen als een vorm van humor en waarom mensen daarom kunnen lachen. AI is vooral gevaarlijk omdat juist de mens feilbaar is.

Maar wat Chucky zelf gevaarlijker maakt dan een bezeten pop is dat hij nu controle heeft over alle Kaslan apparaten, van de temperatuur, de tv, tot taxi en andere Buddi poppen en speelgoed, wat hem vrij machtig maakt. En waardoor hij veel meer schade aan kan richten dan alles zelf moeten doen met een mes. Het maakt het voor hem gemakkelijker, maar ook voor de film en daardoor misschien ook wel minder spannend.

Opbouw en stijl

De film heeft een prettige, al zij het soms niet logische, opbouw, met een begin midden en einde, waarin echter het AI en science fiction aspect niet volledig puur is gebruikt. Vooral het einde wanneer Chucky helemaal losgaat en heel extreem wordt, waaruit blijkt dat wat hij heeft geleerd hij tot een psychopathische moordenaar uitgroeit, heeft zijn leuke momenten. Het daadkrachtig optreden van Falyn is erg leuk en dat er tot tweemaal toe de hel losbreekt in de Zed-Mart als de nieuwe Buddi poppen verkrijgbaar worden is erg leuk gedaan. Eerst lopen de mensen elkaar overhoop als ze toegang krijgen tot de winkel. En dan neemt Chucky alles over, ook de nieuwe Buddi poppen, waar ook een beer tussen zit, die misschien nog wel creepier is dan Chucky zelf.

De film heeft naast het AI perspectief vanuit de ogen van Chucky verder geen noemenswaardige bijzonderheden qua cinematografie of camerawerk. De interactie tussen Andy en Karen is minimaal, de manier waarop hun relatie in het origineel in beeld werd gebracht, zorgde ervoor dat het publiek al snel met hen meeleefde. De nieuwe Karen is een wat afstandelijker en niet erg likeable type en Andy lijkt ook minder strijdbaar dan de jonge Andy uit 1988. Die bepaalde feel van het gezin, de hoofdpersonages die het samen moeten opnemen tegen ‘het kwaad’ komen in de jaren 80 films beter tot hun recht en is voelbaarder dan hoe dat vaak tegenwoordig in films wordt verbeeld.

Conclusie

Child’s Play is zeker een vermakelijke horror film die soms net iets te misplaatste humor gebruikt en soms wel vrij komisch uit de hoek kan komen. Met heftige brute kills en AI als onderliggende thema is dit een moderne kijk op de originele film, maar die qua stijl en echte spanning en horror wel ver achterblijft.

Praktische info

  • Child’s Play (2019) 90 min
  • Directed by: Lars Klevberg
  • Produced by: Seth-Grahame-Smith, David Katzenberg
  • Written by: Tyler Burton Smith
  • Based on: Characters by Don Mancini
  • Starring: Aubrey Plaza, Mark Hamill, Gabriel Bateman, Brain Tyree Henry, Tim Matheson, David Lewis, Beatrice Kitsos, Trent Redekop, Ty Consiglio, Carlease Burke, Marlon Kazadi
  • Music by: Bear McCreary
  • Cinematography: Brendan Uegama
  • Edited by: Tom Elkins, Julia Wong
  • Production company: Orion Pictures, Bron Creative, MGM, Oddfellows Entertainment
  • Distributed by: United Artists Releasing