Scare of the Week episode 8: Clownhouse (1989)

clownhouse 1989
MGM

Deze week is de Scare of the Week de horror film over gestoorde enge clowns: Clownhouse.

Na zoveel reviews over horrorfilms en editorials over wat een horrorfilm nu specifiek eng maakt in de Scare of the Week Episodes, wordt het wel eens tijd om over mijn persoonlijke Scare of the Week te schrijven. En dan met name mijn allereerste bewuste horrorervaring.

Als klein kind hield ik al van enge sprookjes en verhalen, de zogenaamde griezelverhalen. Ik had alle Luistersprookjes (wie kent ze nog) en hield ook van de sprookjes van Grimm omdat deze enger waren. Maar ook las ik alle griezelverhalenbundels voor kinderen die er in de bieb te vinden waren. Het kon mij niet eng genoeg zijn.

Toen ik ongeveer 10 a 11 jaar oud was vond ik vooral Doctor Who helemaal fantastisch en Buck Rogers. Echte spannende en leuke science fiction avonturen die soms best eng waren. En ik keek ook enge kinderseries, zoals Under the Mountain, waar ook een heel leuk verhaal aan zit dat ik een andere keer zal vertellen. Alhoewel dat soms eng was en spannend, was dit allemaal nog vrij onschuldig. Echte horrors kreeg ik dan ook niet te zien. 

Op de Gremlins na dan, maar dat is meer een komische horror film. Gremlins (1984) is trouwens aangeduid als AL, alle leeftijden op IMDb. Wat eigenlijk best vreemd is, aangezien er nogal wat brute en wrede kills in voor komen, funny, maar wel erg grof. Als kind valt dat minder op, maar nu trek ik er toch wel eventjes mijn wenkbrauw van op. Deze film en een hele tas vol keken we dan tijdens de kerstvakantie als we een videospeler huurden samen met de aanbieding voor de vakantie, en je uren in de videotheek stond met te veel videobanden in je armen en niet kon kiezen.

 De nachtelijke dropping

Tot het legendarische schoolkamp van de zesde klas van de lagere school. Het was al een heel spannend kamp geweest, want tijdens een dropping ’s nachts in het pikkedonker in het bos, werden we verdeeld over verschillende groepjes samen met een leraar of begeleider en moesten we onze weg terugvinden naar het kamp om weer veilig in onze tentjes te gaan slapen. Maar tijdens die nachtelijke wandeling met enkel onze zaklampen als verlichting staken we een breed pad over van het ene smalle bospaadje naar het andere en zagen we in de verte lichten.

Een andere groep, dachten we. Wij roepen en zwaaien met onze zaklampen, maar geen reactie. Sterker nog de lichten leken wel dichterbij te komen, zonder dat ze bewogen wat vreemd was aangezien we op een hobbelig zandpad stonden.

Hoe spannend was dat. En vreemd.

Maar ondertussen kwamen de lichten steeds dichterbij. Waren het andere leraren die de groepen bang wilden maken, of een andere groep, aliens, totaal andere mensen, psychopaten, zaklampen die je kunt stellen zodat het lijkt alsof ze dichterbij kwamen? Natuurlijk maakten we het het steeds enger.

Imagination overload! En dan ook nog in het donker in een vreemd onbekend bos. En natuurlijk kwamen de enge kampvuurverhalen toen vanzelf, want wat is er leuker en vermindert je eigen angst om anderen enge verhalen te vertellen en bang te maken.

Maar goed. We besloten niet af te wachten wat het kon zijn en zelfs onze begeleider begon het echt eng te vinden (of was dat een act? We deden nogal wat aan toneel op de lagere school) Dus doken we het bospad op met bonzende harten drongen we door het dichte bos af en toe achterom kijkend.

Niets. Geen lichten.

En waren we als eerste terug! Ha! Dat dan weer wel.

Nog altijd weet ik niet wat het geweest was. Geen leraar heeft zich bekend gemaakt als de grappenmaker, geen andere groep heeft ook deze lichten gezien of andere (vreemde) lichten, of ons horen roepen of zien zwaaien met onze zaklampen en het hele incident lijkt nu een spannend avontuur uit een kinderboek. Hoe cool was dat!

Het was al zo leuk om zo’n (te) gekke herinnering te hebben aan een supereinde van de lagere school, maar het werd nog enger en dit keer werden we achtervolgd door psychopathische killer clowns. Op de tv voor in de bus… 

De busreis terug vol psychopathische clowns

Dus met dit spannende avontuur in onze achterzak, bedacht de juf op de terugweg naar huis in de bus om ons te vermaken en rustig te krijgen met een film. We hadden een hele bijzondere juf en ze heeft me veel geleerd en ze was een tof en cool mens en dus kregen we geen standaard suffe kinderfilm te zien, maar een full on horror film: Clownhouse.

Als kind was ik al bang voor clowns, dat geschminkte gezicht dat lollig deed, maar waarvan je niet wist wat daar achter school vond ik als kind vrij eng. Om over dat onvoorspelbare gedrag maar niet te praten. En laten nou net drie psychopaten ontsnapt zijn uit de inrichting, drie clowns van het circus vermoorden, zichzelf als de clowns schminken en het vervolgens voorzien hebben op een jongetje dat al heel bang is voor clowns en hem en zijn broer naar huis volgen om hen daar te terroriseren. En laat dat jongetje net zo oud zijn als wij.

Gelukkig was ik niet zo heel groot en kon ik maar net over de stoelleuning kijken om de film goed te kunnen zien, dus ik kon makkelijk zonder af te gaan (haha) net doen alsof ik keek maar in werkelijk niet veel zag. Degene die voor me zat, draaide zich heel slim om op haar stoel om met mij te praten. Zij zag niets, maar ik moest wel naar voren blijven kijken, waardoor ik af en toe een glimp opving van de film. Nou ja laten we zeggen dat ik nu nog steeds heel veel scènes weet van de hele film zonder dat ik hem nog een keer heb gezien. Eigenlijk was ik best gebiologeerd. Eng, maar toch in een veilige omgeving, afgeleid door andere klasgenoten. Zo keek ik op mijn twaalfde mijn eerste echt volwassen horror, waar ik me ook bewust van was. Het heeft mijn angst voor clowns niet verder aangewakkerd, leuk vind ik ze nog steeds niet, maar eng ook niet.

Dus dat was mijn eerste echte horrorscare ervaring. Een brute slasher met psychopathische clowns, en rated R (voor boven de 16). Wat wil je nog meer als kind? Mijn schoolkamp van de zesde klas lagere school, was er zeker een om nooit te vergeten, met dank aan mijn lieve en coole juf.