Film Review: Brightburn (2019)

review film brightburn 2019
Brightburn/ Sony Pictures Releasing

Brightburn (2019) is een origin story van een superherovillain en slasher horror met een welbekend uitgangspunt.

Nu we alle Avenger films achter de rug hebben, en er nog velen aan zullen komen, wordt het tijd om het superhero genre op zijn kop te zetten en om je af te vragen wat er zou gebeuren als er een alien op aarde zou komen die in alles superieur is aan ons, die dit keer geen held is, maar een villain. Dat is in een notendop waar het in Brightburn om draait. Dat dit niet goed zal aflopen, zal duidelijk zijn en verwacht dan ook een echte horror slasher die niet bedoeld is voor zwakke magen.

Het verhaal

Tori en Kyle Breyer wonen in het dorpje Brightburn op hun boerderij en zouden graag kinderen willen wat maar niet wil lukken. Tot hun gebeden worden verhoord en uit de lucht een ruimteschip nabij hun boerderij in het bos stort en ze er een klein jongetje in vinden. Twaalf jaar later is hun zoon Brandon een hoog begaafd kind, maar ook begint hij meer vreemde dingen over zichzelf te leren. Terwijl Tori en Kyle angstvallig zijn afkomst voor hem verborgen proberen te houden, roept het ruimteschip Brandon in zijn slaap en verandert Brandon in een bijzondere jongen met superkrachten. Niet om de wereld te redden, maar om de wereld te nemen. En iedereen die hem in de weg staat is zijn leven niet zeker.

Opbouw en horror

Het verhaal van de film heeft een traditionele origin story die zich echter niet richt op de ontdekkingen die Brandon doet en vervolgens worstelt met zijn slechte natuur en de wil om goed te zijn. Die overgang als een coming of age wordt overgeslagen en is het kantelpunt vrij direct en definitief. Dit gaat niet onopgemerkt voorbij aan beide ouders, waarvan Tori de meeste moeite heeft om te geloven dat Brandon slecht is. Die opbouw is vrij mager in beeld gebracht. Zonder een duidelijk perspectief te kiezen, maar vanuit het schrijversperspectief het verhaal te vertellen, blijft de diepte van de personages vrijwel uit.

De film duikt dan ook vrij snel, zonder aankondiging en zonder spanningsopbouw van de verandering van Brandon in het slasher gedeelte, waar de grote focus op ligt in de film. Maar ook nu gaat Brandon direct voor de harde en brute kills zonder echte lange spanningsopbouw waardoor slechts de jumpscares die altijd hetzelfde zijn, waarbij Brandon heel snel op de camera af vliegt, en de gruwelijke grafische kills voor de horror zorgen. Zonder het contrast van uitgewerkte personages, de worsteling van Brandon, de ouders, een built up in de setting en sfeer vanuit de omgeving, is deze horror vrij vlak en voorspelbaar. In plaats van dat een kind nare streken uithaalt met iemand die hij niet leuk vindt, heeft Brandon de superkrachten om iemand te verwoesten. Die verschillende manieren, zijn kracht, zijn laserogen, het kunnen vliegen en het supersnel zijn worden allemaal getoond in deze kills.

Alhoewel dit een verhaal is zoals die van Superman, wordt wat Brandon met deze krachten kan doen in dit verhaal omgedraaid. De reden, wat het is dat in een vreemde taal tegen hem spreekt in zijn dromen, wat het met hem doet innerlijk, de mythologie achter zijn bestaan, blijven buiten beeld. Het draait enkel om het gezin Breyer en een paar andere bijpersonages zoals de lerares en tante van Brandon, Merilee en haar man Noah. En het meisje op school dat hij leuk vindt Caitlyn en haar moeder Erica. Merilee en Caitlyn dienen als katalysator om datgene uit de weg te ruimen wat hem dwarszit. En zijn daardoor de aanzet van de brute kills, maar niet meer dan dat. En ook als katalysator hoeven zijn erg weinig te doen om de wraak van Brandon op hun hals te halen.

De film zit traditioneel in elkaar, maar met weinig sfeerbeelden, zonder sterke cinematografie of uitdieping van de personages, en een te magere focus op een te kleine omgeving, is het verhaal zelf ook te mager. De sprong van een lief jongetje dat nooit een grote mond had tot een emotieloze killer is te snel en te makkelijk gemaakt, zonder daar naast de jumpscares of grafische horror gebruik te maken met de spanningshorror.

Wel maken de laatste wanhoopspogingen van Kyle en Tori, afzonderlijk van elkaar, indruk, die Brandon ook niet ongestraft aan zich voorbij laat gaan. Op deze momenten is de spanning en emotie tussen ouder en kind het meest voelbaar, maar zowel voor hen als voor de spanning van de film, net te weinig en te laat.

Conclusie

Brightburn is een twisted draai aan het superhero genre, dat zeer zeker welkom is en voor een hoop horror kan zorgen. Maar doordat Brightburn blijft hangen in de traditionele vorm van horror opbouw, terwijl dit bijzondere verhaal een meer bijzondere aanpak verdient, stijgt de film niet naar de grote hoogten zoals Brandon dat kan.

Praktische info

  • Brightburn (2019) 90 min
  • Directed by: David Yarovesky
  • produced by: James Gunn, Kenneth Huang
  • Written by: Mark Gunn, Brian Gunn
  • Starring: Elizabeth banks, David Denmna, Jackson A. Dunn, Matt Jones, Meredith Hagner
  • Music by: Timothy Williams
  • Cinematography: Michael Dallatorre
  • Edited by: Andrew S. Eisen
  • Production company: Screen Gems, Stage 6 Films, Troll Court Entertainment, The H Collective
  • Distributed by: Sony Pictures Releasing