Film Review: What We Do in the Shadows (2014)

review film what we do in the shadows 2014
What We Do in the Shadows/ Madman Entertainment

What We Do in the Shadows (2014) is een campy horror comedy mockumentary uit Nieuw Zeeland.

Het is een mockumentary die de levens van vier vampiers volgt die bij elkaar in een huis wonen. Dit levert zowel een geinige parodie op tegenover alle serieuze vampierenfilms, maar ook een film met absurde en hilarische momenten. Voor degenen die eens het echte leven van vampiers willen zien in plaats van al hun heldendaden en epische avonturen of slechte daden. Deze film vertelt het gewoon zoals het leven is, met afwas en stofzuigen en alle andere problemen die je tegenkomt als vampier zijnde. Het leven van een vampier is minder romantisch dan gedacht. 

Wat We Do in the Shadows is geschreven en geregisseerd door Taika Waititi die Viago speelt en Jemaine Clement die Vladislav speelt en die je misschien kent uit de serie Legion als Oliver Bird.

Het verhaal

Een cameracrew volgt vier vampiers tijdens hun dagelijks leven. Het begint bij een huisvergadering, waarbij het doen van de afwas telkens een hekel punt is. We maken kennis met Viago, Vladislav en Deacon, de jongste vampier van slechts 180 jaar oud. Petyr, de oudste vampier van 8000 jaar oud, is niet zo modern en leeft in een tombe in de kelder. Elke nacht trekken de andere drie er ’s nachts op uit om slachtoffers te zoeken die ze op kunnen eten en ontmoeten ondertussen andere vampiers die met hetzelfde doel door de straten van Wellington struinen.

Jackie is de familiar van Deacon en zij zorgt ervoor dat ze thuismaaltijden krijgen. Wanneer ze op een avond een meisje en een jongen, haar ex van de lagere school, Nick uitnodigt voor het eten bij de vampiers, wordt hij door Petyr tot een vampier gemaakt. Dit tot ongenoegen van Deacon die nu niet meer de jongste en coolste is. Nick brengt niet alleen een hele nieuwe moderne levensstijl mee in het huis, maar ook zijn vriend Stu, een zwijgzame IT-er die al snel wordt opgenomen in de groep, en die niet opgegeten mag worden.

We blijven de belevenissen die niet veel verder gaan dan een ‘saaie’ reality soap, met ruzies en huiselijke problemen volgen, terwijl Nick er een potje van maakt door aan iedereen rond te bazuinen dat hij een vampier is. Dit levert voor de kijker erg grappige momenten op. Maar voor de vampiers loopt het al snel uit de hand als Nick aan een vampierenjager zijn geheim vertelt en tot overmaat van ramp zijn email-adres geeft. Dit leidt tot de dood van Petyr en Nick wordt uit het huis verbannen, maar Stu blijft altijd welkom. Ondertussen komen ze ook een groep weerwolven tegen waarmee ze het als ‘bendes’ met elkaar aan de stok krijgen.

Maar op het jaarlijkse bal de Unholy Masquerade voor vampieren, heksen en zombies komen Viago, Deacon en Vladislav, Nick weer tegen en als blijkt dat Nick Stu heeft meegenomen, als enige mens, gaat het pas echt mis.

review film what we do in the shadows 2014
Viago, Deacon, Vladislav/ Madman Entertainment

De vampieren

Deze absurde mockumentary richt zich voornamelijk op de personages Viago, Vladislav, Deacon en tenslotte ook Nick. Alhoewel ze allemaal heel oud zijn gedragen ze zich eerder als studenten onderling en voeren echt helemaal niets uit in hun leven. Ze voldoen verder wel aan alle vampierenclichés en kunnen niet tegen zonlicht, hebben geen spiegelbeeld en kunnen vliegen en in vleermuizen of andere dieren veranderen en ze kunnen mensen hypnotiseren.

Viago is 379 jaar en de meest beschaafde vampier. Hij is ooit zijn grote liefde Katherine achterna gereisd naar Nieuw Zeeland in een kist op de boot, die helaas verkeerde stempels had en hij maanden later arriveerde en hij er tot zijn grote schrik achter kwam dat zij nu getrouwd was. Nu is zij inmiddels al dik in de 90 en elke avond staat Viago voor haar raam naar haar te kijken. Viago is een echte dandy en romanticus die waarde hecht aan een schoon huis en de komische maar hopeloze moeite doet om het huis schoon te houden, vooral tijdens het ‘eten’ als hij een krantje onder zijn slachtoffer legt tegen de vlekken, maar keer op keer een slagader raakt en het bloed in de rondte spuit.

Vladislav is 862 jaar oud en komt uit Roemenië en heeft de bijnaam The Poker… Wat een grote knipoog is naar Dracula aka Vlad The Impaler. Hij houdt van martelen en gedraagt zich ook als een echte Dracula met orgies. Hij heeft het aan de stok met zijn ex-vriendin die hij The Beast noemt. Hij kleedt zich meer in het zwart en dramatisch gothic. Omdat ze geen spiegelbeeld hebben en zichzelf dus niet kunnen zien, helpen ze elkaar met goede outfits die ze voor elkaar tekenen, wat zowel hilarisch als hopeloos ‘ouderwets’ en kinderlijk is. Sinds zijn ruzie met the Beast is Vlad niet meer zichzelf, hij kan niet meer hypnotiseren en als hij in een dier verandert, behoudt hij wel zijn mensengezicht wat een erg grappig maar ook creepy effect geeft.

Deacon is 180 jaar oud en ooit gebeten door Petyr, die sindsdien zijn beste vriend is. De manier waarop hun verhalen ondersteund worden door beelden en tekeningen uit vroegere tijden zijn erg leuk gevonden en geven het een extra campy sfeer. Deacon is dus ook erg jaloers nadat Petyr ook Nick heeft gebeten. Als Nick dan ook nog populairder wordt, hen in elke club binnenkrijgt en daar bovenop ook nog zijn kledingstijl na-aapt, dan ontstaat er een heerlijk vampieren gevecht waarin ze in vleermuizen veranderen en in de lucht verder vechten.

Met de komst van nieuwbakken vampier Nick verandert er veel in het huis en de onderlinge dynamiek tussen de vampieren. Maar ook brengt Nick Stu mee die hen introduceert in de 21ste eeuw. Waarop Viago zegt dat er toch veel gebeurt als je even niet oplet. Zo krijgt Viago via skype weer contact met zijn oude familiar die nu stokoud is. En kunnen ze de zonsondergang zien.

Stu is een heerlijk droog humorloos en ubersaai type dat zonder dat hij echt iets doet niet alleen een droog komische stempel drukt op de film, maar ook op de levens van de vampieren. Wanneer ze na het fiasco van het Unholy Masquerade terugkeren en Stu hebben kunnen redden van de vampieren, heksen en zombies, waarbij Stu zichzelf de heldenrol toebedeelde door de huidige vriend van The Beast te doorboren met een enorm stuk hout, wat overigens weer heel droog in beeld is gebracht, komen ze de groep weerwolven weer tegen. Laat het nou net volle maan zijn en ondanks dat de weerwolven zich hadden vastgeketend, breken ze los en ontstaat er een gevecht. Dit gevecht is het enige ‘serieuze’ bloederige van de film en komt eindelijk de cameraman in beeld, kapotgescheurd weliswaar, maar dat is ook een van de weinige momenten dat het een echte mockumentary vibe heeft. Nu Stu ook een weerwolf is geworden, omdat hij zo likebale is dat de weerwolven hem niet hebben doodgebeten, zorgt hij ervoor dat de vampieren en weerwolven vriendschap sluiten, al zij ook dat weer erg grappig en awkward.

Tenslotte voldoet Petyr aan het oude folklore beeld van een vampier. Hij is bijna het evenbeeld van Count Orlok uit de film Nosferatu (1922). Kaal, dun, maar lange hand en nagels, geel ogen, puntoren, en vrij stilletjes. Hij is meer een huisdier voor hen dan een echt persoon. Hij woont dan ook in de kelder in een stenen tombe en wordt af en toe gevoerd.

Arme Jackie is een gewoon mens en de familiar van Deacon. Dat betekent dat zij eten voor hen moet scoren, alle troep moet opruimen en zich blijft vasthouden aan de belofte dat hij haar ooit ook een vampier maakt. Alhoewel ze een man heeft en twee kinderen, kan ze niet wachten en wil ze liever niet ouder worden. Gelukkig voor haar blijkt later dat na zijn verbanning Nick haar heeft gebeten en dat haar man nu haar familiar is. Ze is nu heel gelukkig.

review film what we do in the shadows 2014
Keeping it clean/ Madman Entertainment

Droge humor en mockumentary

Her verhaal wordt op een gortdroge manier gefilmd. De crew is eigenlijk nooit in beeld, zodat het een echte documentaire lijkt. Wat sowieso al grappig is aangezien niemand mag weten dat ze vampiers zijn en dit allemaal op beeld staat…  Maar wel wat vreemd is dat ze sommige momenten filmen wat onlogisch is qua logistiek, echter dit maakt het ook wel uniek. Hilarisch echter is de scène wanneer Nick nog als mens probeert te vluchten van de vampiers en wanhopig een weg uit het huis probeert te vinden, terwijl de camera met hem meerent en niets doet om hem te helpen. Wel raar hierin is dat Nick dan niet tot een van die cameramensen praat. Tenslotte zit er zelfs een reconstructie filmpje in van Stu waarin hij tot de ontdekking komt dat hij een weerwolf is geworden waar niet alleen hijzelf, maar ook de andere weerwolven gewoon aan meewerken.

De humor is al even droog. Het zijn komische opmerkingen, sneren naar de maatschappelijke taboes gebracht met een twist, en absurde situaties. De vampieren zelf zorgen met hun gedrag en opmerkingen voor veel humor, maar ook de situaties zijn erg komisch. Het opzettelijk kitscherige bloedspuiten, het saaie gewone leven, het gesis van de vampieren, de manier waarop ze ruzie maken met elkaar en de weerwolven die hun cheesy gehuil laten horen, zijn goed in balans met een paar scènes waarin er plotseling wel creepy onverwachte horror wordt getoond, door bijvoorbeeld Nick die zijn vampierengezicht opzet. Juist die goed eng gemaakte special effects samen met de cheesy effecten vormen een leuke combinatie.

review film what we do in the shadows 2014
Nick’s vampire face/ Madman Entertainment

Opbouw, stijl en vormgeving

Die special effects zien er goed uit. En worden vooral voor de komische noot ingezet dan als een serieuze scène. Vooral het vliegen van de vampiers wordt nogal eens gebruikt voor goede grappen. Zoals gezegd is hierin een goede balans tussen campy en cheesy. De film neemt zichzelf dan ook niet op die manier te serieus. Maar wel serieus genoeg om er een geloofwaardige reality soap van te kunnen maken. De personages zijn goed neergezet, alhoewel de karakters van de vampiers wel iets te eenzijdig zijn soms en hun gedrag al evenzo. Dat zorgt er soms voor dat de film op hetzelfde niveau blijft hangen, waardoor het soms wat kabbelend aanvoelt. Maar die sfeer is ook op die manier bedoeld. Net zoals het Unholy Masquerade die heel cheesy gehouden wordt bij de bowlingbaan en omgetoverd is tot The Cathedral of Despair. Het feestje zelf en de aanwezigen hebben de vibe van een middelbare school reünie en barst pas los als de aanwezigheid van Stu wordt ontdekt en Vladislav zich uiteindelijk ook vertoont.

Maar uiteindelijk heeft de film een hart, koud en niet kloppend, maar wel met een feel good einde.

Conclusie

What We Do in the Shadows is een zeer vermakelijke mockumentary die het hele vampieren genre op de hak neemt, en het zich eigen maakt in een absurd komische film met droge en campy humor. De film kabbelt weliswaar gestaag voort, maar focust zich op het leuke originele idee en houdt zich daar consequent aan vast met komische personages en absurde gebeurtenissen. Dit levert een komische film op  met horror elementen, likeable personages en een film met een hart.

Praktische info

  • What We Do in the Shadows (2014) 85 min
  • Directed by: Jemaine Clement, Taika Waititi
  • Produced by: Taika Waititi, Chelsea Winstanley, Emanuel Michael
  • Written by: Jemaine Clement, Taika Waititi
  • Starring: Taika Waititi, Jemaine Clement, Rhys Darby, Jonathan Brugh, Cori Gonzalez-Macuer, Stu Rutherford
  • Music by: Plan 9
  • Cinematography: Richard Bluck, D.J. Stipsen
  • Edited by: Jonathan Woodford-Robinson, Yana Gorskaya, Tom Eagles
  • Production company: Resnick Interactive Development, Unison Films, Defender Films, Funny or Die, New Zealand Film Commission
  • Distributed by: Madman Entertainment