Film Review: Dr Terror’s House of Horrors (1965)

review film dr terror's house of horrors 1965
Dr Terror/ Regal Films Distributors

Dr Terror’s House of Horrors (1965) is een anthologie horror met vijf verschillende verhalen verteld door Dr Schreck met in de hoofdrollen zijn vijf onwetende toeschouwers.

Dr Terror’s House of Horrors is een Britse horror gemaakt door de productiemaatschappij Amicus, de concurrent van die andere beter bekende maatschappij Hammer Film Productions waarin vooral Peter Cushing en Christopher Lee bekend door zijn geworden door hun samenwerkingen als respectievelijk de held en villain in de klassieke monster films zoals The Curse of Frankenstein (1957), Dracula (1958) en The Mummy (1959) en nog vele andere films.

Amicus staat meer bekend om zijn anthologie horror films, zoals ook Dr Terror’s House of Horrors. En het grappige is dat nu ook Peter Cushing en Christopher Lee een van de hoofdrollen vertolken, waarbij Peter Cushing Dr Terror zelf is. Ook zien we nog een andere bekende: Donald Sutherland.

Het verhaal

Zes mannen, vreemden van elkaar, zitten samen in een treincoupé op weg naar Bradley. Een van hen is een vreemd figuur genaamd Dr Schreck, oftewel Dr Terror die een pak tarot kaarten bij zich heeft, zijn house of horrors zoals hij deze noemt. Van iedere man kan hij de toekomst voorspellen met 4 kaarten, terwijl de vijfde kaart laat zien hoe deze toekomst veranderd kan worden. Een voor een vertelt Dr Terror het lot van de andere vijf reizigers. En voor geen van hen heeft het een goed einde.

Werewolf

Jim Dawson is een architect die door Mrs Biddulph wordt gevraagd om haar huis te verbouwen, omdat het zijn ouderlijk huis is dat hij aan haar heeft verkocht. Wanneer hij daar aankomt, ontmoet hij Mrs Biddulph weer en Caleb, en Valda, maar ook hoort hij ’s nachts vreemd gehuil en ontdekt hij in de kelder een graftombe van ene Count Cosmo Valdemar. De legende gaat dat Dawson’s voorvader Valdemar doodde omdat hij een weerwolf was en dat Valdemar nu wraak zint…

Het verhaal heeft een kleine gotische onheilspellende sfeer, maar buit dit niet volledig uit. Alhoewel dit segment een leuke premisse heeft en een kleine twist is het verhaal zelf wat minimaal qua opbouw en spanning. Kleine griezelmomenten dienen zich aan, er komt zelfs een dood aan te pas, en een uiteindelijke creepy onthulling, maar toch voelt het wat karig.

Creeping vine

in dit segment komt Bill Rogers met zijn vrouw Ann en dochter Carol en hond Rusty weer terug van vakantie om dan een grote klimop tegen zijn huis aan te treffen. Een plant die zich niet zomaar laat weghalen en zich verdedigt.

Dit levert een wat cheesy segment op, met toch wederom een paar doden. Ook de hond moet het ontzien en overleeft het niet. Dit segment doet denken aan het uiterst komische segment uit Creepshow (1982) waarin we Stephen King zien worstelen met een buitenaardse plant. Creeping Vine is het minst sterke segment van de film. Het is wat saai, komt langzaam op gang en we zien te weinig gebeuren. De klimop zelf is weliswaar dodelijk, maar allesbehalve dreigend.

Voodoo

Biff Bailey is muzikant en wordt door zijn agent met zijn band naar het Caribisch gebied gestuurd. Daar ontmoet hij  niet alleen zanger Sammy Coin, maar leert hij ook over de lokale gebruiken omtrent de voodoo rituelen. Ondanks de waarschuwingen van Sammy, gaat Biff stiekem zo’n ritueel bekijken en schrijft de muziek op. Terug in London heeft hij op die muziek een eigen arrangement gemaakt, maar dat gaat niet ongestraft voorbij.

Dit is het speelste en swingendste segment van de film. Biff is een opportunist waar weinig kwaad bij zit, maar hij had beter kunnen luisteren naar advies. Dit segment zit vol muziek en heeft ook meer humor en heeft een spannende sfeer. De acteurs zijn speels en Sammy Coin, gespeeld door Kenny Lynch was in de jaren 60 een van de weinige zwarte zangers in de Britse popmuziek.

review film dr terror's house of horrors 1965
Disembodied hand/ Regal Films Distributors

Disembodied Hand

Nu krijgt snobistische kunstcriticus, Franklyn Marsh, die als enige Dr Terror ziet als een oplichter en op zijn zachts gezegd sceptisch is, zijn lot te horen. We hebben te maken met een nare arrogante man die door een kunstenaar flink te kakken wordt gezet, wat helemaal terecht is. Maar zo ijdel en arrogant als Marsh is, rijdt hij de kunstenaar aan die daarbij zijn hand verliest en niet meer kan schilderen, waarop hij zelfmoord pleegt. Maar dan wordt Marsh geteisterd door de hand van de kunstenaar die wraak komt nemen. Wat uiteindelijk een heel ironisch einde oplevert.

Dit segment is komisch, campy en vol horror tegelijk. Het is een goed in elkaar gezet verhaal, met een sterke opbouw, een ironische conclusie en een wijze les. De hand is mooi gemaakt en komt zowel grappig als dreigend over en weet Marsh helemaal gek te maken. Dit is een erg leuk en goed segment, dat goed is gefilmd en verteld.

Vampire

Tenslotte krijgt ook Dr Bob Caroll zijn lot te horen. Hij vertrekt samen met zijn kersverse vrouw Nicolle naar Amerika, maar er is iets vreemds aan de hand met Nicolle. Want zij blijkt een vampier. Als Dr Blake, de andere dokter van de kliniek daar achter komt, draagt hij Bob op om zijn vrouw te doden met een staak die hij hem geeft. Want Nicolle is zijn vrouw niet meer maar een demon die haar lichaam bezit. Maar dat advies heeft nogal grote consequenties die Bob niet had kunnen voorzien.

Een verhaal met een twist. En een vleermuis, waarin Nicolle verandert. Het segment bevat een klein mysterie en heeft een opbouw die daar naar toe werkt. Het verhaal is simpel en de twist vrij komisch.

Mijn favorieten en de vijfde kaart

Behalve Voodoo en Disembodied Hand spelen de verhalen zich veelal binnen af en voelen daardoor vrij claustrofobisch aan. Niet qua sfeer, maar qua stijl. Het voelt erg studio-achtig aan, zonder een echte omgeving en daardoor wordt het verhaal zelf automatisch kleiner. Doordat Voodoo en Disembodied Hand meer afwisselingen hebben in hun omgeving en sfeer zijn het vollere en betere verhalen, waarbij humor, spanning, het unheimische en het dreigende goed met elkaar gecombineerd worden. Deze verhalen bevatten een goed tempo, goede editing die voor humor en/of horror zorgen en waarbij ook muziek en goede dialogen een aanvulling zijn. Ook draagt het groenige licht dat altijd achter Dr Terror schijnt waardoor hij een groenige waas krijgt bij tot een onheilspellende sfeer.

Maar we zijn er nog niet want dit alles heeft natuurlijk een staartje. Want alhoewel Dr Terror eerst niet de vijfde kaart wil laten zien aan de mannen, komen ze er toch achter dat die vijfde kaart De Dood is, een kaart die ze allemaal trekken. En de vijfde kaart was de enige manier om aan hun lot, door Dr Terror en zijn kaarten onthuld, te ontkomen. Misschien geen verrassende twist, maar wel erg passend bij de hele film.

Conclusie

Dr Terror’s House of Horrors is een vermakelijke anthologie film waar twee verhalen er vooral tussenuit springen. Het is al met al lekker cheesy horror vermaak, met een beetje bloed, wat doden, ironie, een paar twists en een fijne nostalgische ouderwetse sfeer.

Praktische info

  • Dr Terror’s House of Horrors (1965) 98 min
  • Directed by: Freddie Francis
  • Produced by: Max Rosenberg, Milton Subotsky
  • Written by: Milton Subotksy
  • Starring: Peter Cushing, Christopher Lee, Neil McCallum, Alan Freeman, Donald Sutherland, Roy Castle, Kenny Lynch, Ann Bell, Ursula Howells, Michael Gough, Max Adrian, Jennifer Jayne, Peter Madden
  • Music by: Elisabeth Lutyens
  • Cinematography: Alan Hume
  • Edited by: Thelma Connell
    Production company: Amicus Production
  • Distributed by: Regal Films Distributors, Paramount Pictures