Boek Review: Dolly; A Ghost Story (Susan Hill, 2012)

book review dolly a ghost story susan hill

“It was as I neared three gravestones that were set against the low wall at the back that the sense of urgency became very strong. (…) At first I could not make it out but after a few moments, I thought it sounded as if something was rustling, a dry sound, like that made by the wind in the reed beds, but softer and fainter. It came from under the grass, under the earth. A rustling as if someone were…”

Ik heb altijd een grote voorliefde gehad voor spookverhalen. Misschien omdat spookverhalen bang maken op een onderhuidse manier. Het is mysterieus, onverklaarbaar, spannend en gaat de logica vaak te boven door met de werkelijkheid te spelen. Bij een echt goed spookverhaal wordt de waarheid of een verklaring in het midden gelaten. Het is de bedoeling een algemeen gevoel van onrust op te wekken zonder dat daar expliciet moeite voor wordt gedaan, maar de lezer wel lekker bang maakt. De dread is subtiel, maar daardoor niet minder beangstigend. En dat is precies wat Dolly, met de ondertitel A Ghost Story doet.

Het verhaal

Hoofdpersoon Edward Cayley is een weesjongen die door zijn oudere halfbroer en zijn vrouw in huis is opgenomen nadat zijn ouders waren gestorven. Zijn moeder Dora had een veel oudere zus Kestrel en een zus waarmee ze wel is opgegroeid Violet. Het contact tussen Kestrel en de andere twee zussen verwaterde snel, maar Violet en Dora waren niet alleen elkaars tegenpolen, maar konden elkaar niet uitstaan. Door een schuld- en familie gevoel nodigt ze haar neefje Edward, zoon van Dora en nichtje Leonora, dochter van Violet bij haar uit om de zomervakantie door te brengen. Ook Edward en Leonora zijn elkaars tegenpolen. Edward is beschaafd, verlegen en braaf en Leonora verwend, arrogant en kwaadaardig. Wanneer Kestrel het haar naar de zin probeert te maken door haar een pop cadeau te geven, laat zijn hierdoor onbewust iets heel sinisters los in het huis.

Victoriaanse stijl en opbouw

Het verhaal doet erg denken aan spookverhalen geschreven in de Victoriaanse tijd (rond 1900), door de opbouw en manier van vertellen, alhoewel de schrijfstijl moderner is. Het verhaal is zowel in de eerste persoon enkelvoud als de derde persoon enkelvoud geschreven. In prachtige beschrijvingen van de natuur, de omgeving, maar ook van Leonora en Edward wordt het verhaal op een mooi temp verteld. Het geeft een beetje een dromerige, maar onderhuids enge sfeer aan het verhaal, waar je ingezogen wordt. Het heeft een opbouw waarin langzaam niet alleen het mysterie maar ook de horror wordt ontvouwen. Tijdens het gehele boek, is duidelijk dat er iets vreselijks aan komt, dat al geleidelijk doorschemert, maar pas in het vierde en laatst deel tot een angstaanjagende conclusie komt. Deze klassieke opbouw, is een manier om naar dit einde toe te werken, waarbij dat unheimische gevoel al langzaam weet binnen te dringen.

Het is opgedeeld in 4 delen. In het eerste deel keert de hoofdpersoon terug naar Iyot Lock voor het testament van zijn tante Kestrel. Het tweede deel is de beschrijving van zijn verblijf aldaar toen hij acht jaar was tijdens een zomervakantie met zijn nichtje Leonora. Het derde deel gaat verder na het bezoek aan de advocaat en hij met de nu volwassen Leonora het huis weer betreedt. Het vierde en laatst deel speelt zich een paar jaar later af en laat de huiveringwekkende conclusie zien van het kwaadaardige gedrag van Leonora.

Tijdens het lezen zou het verhaal zich in iedere tijd kunnen afspelen (in ieder geval vanaf het bestaan van de telefoon). Ware het niet dat ergens in het verhaal het jaartal 1970 wordt genoemd, als zijnde het verleden. Dit maakt het verhaal dus niet geheel tijdloos, maar ook niet tijdvast.

Conclusie

Dolly: A Ghost Story is een spookverhaal, dat prettig leest en je al snel meeneemt door de mooie manier van vertellen. Er wordt niets teveel gezegd om dat onderhuidse enge en mysterieuze sfeer te behouden. Ondanks dat het ‘maar’ 150 bladzijden is, is het een volwaardig boek, dat je tevreden naast je legt als je het hebt uitgelezen. Dat ligt geheel aan de manier van informatie geven, net niet te weinig en zeker niet te veel. Een kort verhaal, of novelle, gaat dan ook niet om de karakterontwikkeling, dat is vaak een gegeven, maar om een idee, een gevoel dat zich ontwikkelt. En daar is Susan Hill met Dolly perfect in geslaagd.

Meer lezen over de boeken van Susan Hill? Klik dan op onderstaande links:

Praktische info

Dolly (2012), 152 bladzijden. Auteur: Susan Hill. Oorspronkelijke taal: Engels. Nederlandse vertaling: niet beschikbaar