Serie Review: American Gods Seizoen 2

review series american gods season 2
American Gods/ Starz

Het tweede seizoen van American Gods weet het eerste seizoen niet te evenaren, en lijkt de bezieling te hebben verloren. 

Het tweede seizoen van American Gods heeft nogal wat tegenslagen gekend, voordat het maar liefst twee jaar na het eerste seizoen eindelijk te zien was. Showrunners Bryan Fuller en Michael Green verlieten de show, terwijl ze al de helft van het tweede seizoen hadden geschreven. Daarop moest een nieuwe showrunner gevonden worden, dat tenslotte Jesse Alexander werd, die vervolgens ook een nieuw script moest schrijven van het tweede seizoen, waarbij een aantal versies werden afgewezen en uiteindelijk ook hij het veld moest verlaten. Daarnaast verlieten Gillian Anderson, die Media speelde en ook Kristen Chenoweth, als Easter, de show. En bemoeide Neil Gaiman zich weinig met dit tweede seizoen omdat hij bezig was met de mini serie Good Omens. Wat er achter de schermen allemaal precies aan de hand was en waarom, blijft ‘backstage’ maar het heeft de serie geen goed gedaan. Dat het een enorme chaos was, is helaas wel erg goed te merken.

Waar het eerste seizoen uitblonk in originaliteit, een unieke eigenzinnige bombastische, sexy en gedurfde stijl, met prachtige cinematografie, dat allemaal erg goed werd verweven met het verhaal en in dienst stond van dat verhaal, lijkt nu de bezieling eruit.  Het betoverende, sprankelende en bruisende dat zo kenmerkend was in het eerste seizoen is verdwenen.

Nog steeds is dit tweede seizoen stilistisch mooi, met een stijlvolle sfeer en cinematografie, de sterke herkenbare muziek en visueel mooi om te zien, maar het verhaal is ongeïnspireerd. De dialogen zijn veel minder scherp en soms zelfs suf. Het verhaal sleept voort en neemt te veel zijwegen die sociale kwesties willen aanstippen, wat op zich niet verkeerd is, maar gekunsteld in het originele verhaal over oude en nieuwe goden wordt gepast.

Het boek American Gods van Neil Gaiman waarop de serie is gebaseerd, is geen ongoing verhaal over allerlei goden die naar Amerika zijn gebracht en over hoe zij nu leven en overleven. Het boek heeft een duidelijk plot, een clue, een twist waar het langzaam maar zeker naar toe werkt en waarin Shadow Moon de onwetende spil in alles is. Het boek is heel kunstig in elkaar gezet, stijlvol en spannend met mooie vertellingen, waarbij je als lezer door Shadow wordt meegenomen in alle bizarre dingen die hij meemaakt. In de serie echter, en dat was in het eerste seizoen ook al het geval, is Shadow niet meer dan een bijpersonage, in plaats van de hoofdpersoon in zijn eigen verhaal. Hij is met recht een schaduw die zich op de achtergrond begeeft en de naïeve onwetende en soms zelf domme kracht van Wednesday is, wat het karakter geen eer aan doet. Toch wist het eerste seizoen door de stijl, de manier van het vertellen van het verhaal, de kleine maar zeer goed gekozen veranderingen, zoals de rollen van Mad Sweeney en Laura, een sterk verhaal neer te zetten, waarbij Shadow nog even op de achtergrond kon blijven.

Het eerste seizoen werd hij dan ook meegenomen door Wednesday langs alle goden en was hij zeer onder de indruk en weigerde te geloven dat hij te maken had met goden.  Het doel van Wednesday is om alle oude goden te verzamelen en ten strijde te trekken in de oorlog tegen de nieuwe goden. Totdat in de finale aflevering Wednesday zich met grote bombarie kenbaar maakte als Odin. Het was een top aflevering die een ijzersterke opzet was naar het tweede seizoen.

review series american gods season 2
Mad Sweeney and Laura Moon/ Starz

Het verhaal

Maar het tweede seizoen begint echter niet waar het met zoveel bravoure was geëindigd. Het begint met Wednesday, Shadow, Laura en Mad Sweeney in de auto, in Black Betty, op weg naar The House on the Rock voor een vergadering met alle oude goden. Zonder dat Laura Shadow heeft kunnen vertellen dat het Wednesday was die haar had doen verongelukken. Terwijl Laura en Mad Sweeney de twee zijn die Wednesday niet vertrouwen en hem zien voor wat hij is, zegt geen van beiden iets tegen Shadow, wat onlogisch is en eerder dient als een plot device om Shadow nog in Wednesday te laten geloven. Iets dat hij van de een op de andere dag met volle overgave en loyaliteit doet, zonder dat hier ook maar enige opbouw en karakterontwikkeling aan Shadow’s kant plaatsvindt.

Vervolgens na de vergadering en in de diner van Mama-Ji, a.k.a. Kali, worden ze onder vuur genomen door de mensen van Mr World en wordt Shadow gevangen genomen. Terwijl Laura hem wil bevrijden, Mad Sweeney met haar mee gaat, geeft Wednesday aan Ifritt de opdracht om Gungnir op te halen, zijn speer en een zaadje van de World Tree, Yggdrasil bij Iktomi. Salim gaat met Ifritt mee.

Vanaf dat moment vinden er allerlei zijplots plaats, over racisme, Donar/Thor de zoon van Odin, een flashback naar het moment dat Shadow met zijn moeder naar Amerika kwam en hoe zij stierf aan kanker.

We zien veel van de goden, hun conversaties, Argus, de geboorte van New Media die een internet bimbo is geworden en niets heeft van de stijlvolle sexy Media. We volgen Laura en Mad Sweeney die hun eigen weg gaan, nadat Wednesday Laura voor de zoveelste keer heeft bedrogen, en terecht komen in New Orleans bij Baron Samedi om Laura weer tot leven te wekken en zij een potion moet maken. 

Heel langzaam, waardoor het nauwelijks zichtbaar is, wordt het ultieme plan van Wednesday in werking gezet, waarbij hij als oplichter zijn ultieme rol speelt.

Afwijkend van het boek en genormaliseerd

Al deze zijwegen wijken af van het boek. Maar ook de manier van vertellen, er zijn geen Coming to America stukken meer waarmee bijna elke aflevering in het eerste seizoen begon. Geen Somewhere in America stukken. De vertelwijze is van onconventioneel naar conventioneel gegaan, waarbij ook de goden genormaliseerd worden tot meer menselijk gedrag in plaats van het mysterieuze en soms zinnelijke sfeertje dat altijd om hen hing.

De goden zijn aardser, gewoner en vooral saaier. Waarbij Nancy, de kroon spant om vreselijk hoog van de toren blazend met veel geschreeuw en bombarie zich in het beeld te duwen. Iets dat vrij afwijkt van zijn karakter in het boek, waarin hij juist de stille mysterieuze oude man was. Ook de bijdrage van Bilquis wijkt af van het boek. Alhoewel zij nu en grotere rol speelt, is die rol onduidelijk en zoekende en draagt niets dringends toe.

We zien ook weinig interessants van de kant van de nieuwe goden, waarbij er veel subtiele politieke schaakzetten worden gemaakt, maar wanneer je het boek niet hebt gelezen en niets weet van de clue en het plot, lijkt het vrij onlogisch en voegt het niets toe.

De rol van Shadow zelf blijft het meest op de achtergrond van alle personages, en is het minst vormgeven, wat vreemd is aangezien hij de eigenlijke hoofdpersoon is (in het boek). De keuze die hij maakt in de zevende aflevering omtrent Mad Sweeney spreekt van naïviteit en domme kracht en de onthulling die hem door Yggdrasil wordt gedaan komt plotseling uit de lucht vallen en overkomt hem. Shadow zelf draagt niets bij aan het verhaal, maar is gewoon aanwezig, zonder enige verdieping of ontwikkeling. Zelfs zijn flashbacks zijn geen echte meerwaarde aan het verhaal en onthullen niets over hemzelf.

review series american gods season 2
The Story of Mad Sweeney/ Starz

Filler afleveringen en pluspunten

Sowieso bestaat dit tweede seizoen uit veel fillers, waardoor het verhaal een beetje voort sleept zonder richting. Het filler verhaal met Donar/Thor en Odin in de jaren 30 is leuk in beeld gebracht, maar is vooral van meerwaarde door het spel van Ian McShane. Het andere filler verhaal is het oorsprong verhaal van Mad Sweeney, dat niet alleen een prachtige aflevering is qua cinematografie maar ook erg goed wordt verteld en eindelijk die sfeer van het eerste seizoen weet terug te brengen.

Maar ook de chemie tussen Mad Sweeney en Laura, die hij liefkozend Dead Wife noemt, spat ook nu weer van het scherm. Beiden zijn de interessantste personages, die veel leven in de brouwerij brengen. Ze zijn sexy, stoer, grofgebekt, complex, het meest menselijk en echt en een ideaal stel. Het einde waarin Mad Sweeney zijn zwanenzang ondergaat en waarbij Laura hem in de laatste scènes wegdraagt, is veelzeggend over hun relatie en het zou eeuwig zonde zijn voor de serie als Mad Sweeney inderdaad een true death is gestorven, wat nogal onduidelijk is, en hun chemie verloren is.

The House on the Rock

Niet alleen de zesde en zevende aflevering en het gedeelte van de vijfde aflevering over Laura en Mad Sweeney laten meer doorschemeren van het unieke hypnotiserende en betoverende eigenzinnige van de serie, maar ook de eerste aflevering wanneer ze naar The House on the Rock gaan is een leuke aflevering. Maar het leukste daaraan misschien wel is dat dit huis echt bestaat, de oorsprong dat wordt verteld helemaal echt is. Alles wat je op beeld ziet is daar aanwezig in dat huis. Het is een bizarre road attraction, dat gewoon echt is gemaakt. Dat is nog eens production value.

Conclusie

Het tweede seizoen van American Gods weet zeker niet zo’n indruk te maken als het eerste seizoen en heeft zijn bezieling in het verhalen vertellen, wat eigenlijk centraal staat in het verhaal, want door verhalen zijn de goden meegekomen naar Amerika en levend gehouden, verloren. Het verliezen van die bezieling is niet alleen dodelijk voor de goden, maar ook voor de serie. Alhoewel de stijl in cinematografie wel grotendeels is behouden, sleept het verhaal voort met te veel zijwegen die weinig toevoegen en het eigenlijke plot ondermijnen. Gelukkig zijn er een aantal verhaallijnen, zoals de aflevering over Mad Sweeney, die laten zien dat de kunst om een goed verhaal te vertellen er nog wel is en hopelijk zien we dat dan ook meer terug in het derde seizoen. Het zou ook mooi zijn als het karakter van Shadow meer ontwikkeling en diepte krijgt.

Meer lezen over American Gods? Klik dan op onderstaande links:

Praktische info

  • American Gods (2019)
  • Season: 2
  • No. of episodes: 8
  • Running time episodes: 52 minutes
  • Cerated by: Bryan Fuller, Michael Green
  • Based on: American Gods by Neil Gaiman
  • Starring: Ricky Whittle, Emily Browning, Pablo Schreiber, Ian McShane, Crsipin clover, orlando Jonas, Yetide Badaki, Bruc Langley, Mosua Kraish, Omid Abtahi Demore Barnes
  • Music by: Danny Bensi, Saunder Jurriaans
  • Cinematography: Tico Poulakakis, David Greene, Marc Laliberté
  • Production company: Freemantle, Canada Film Capital
  • Original network: Starz