De Haat-Liefde verhouding met Trailers

trailer screen shot the perfection ed

De titel van dit artikel spreekt voor zich en veel mensen zullen zich er in herkennen. Want naast een poster met de namen van de regisseur en acteurs en een algehele impressie van de film, is een trailer de beste manier om het bioscoop/Netflix publiek kennis te laten maken met de film.

In mijn kindertijd had je nog geen Netflix en nog niet eens RTL4 en geen internet, dus als je een film wilde zien, dan ging je of naar de bios of naar de videotheek. Om daar zowel een videorecorder bij te huren, want die kochten we pas later. Het uitzoeken in de videotheek nam al uren in beslag en had je eindelijk de 7 films voor 25 gulden voor de hele week (een aanbieding die altijd in de vakanties opdook) dan kon het genieten beginnen. Maar voordat de echte film begon, kreeg je eerst nog een aantal trailers te zien en dat vond ik een feestje op zich. Daar verheugde ik me al op. Je kreeg nog meer aanbod te zien, van films die je al wilde zien en van films waar je nog helemaal nog niet van had gehoord. Superleuk. Doorspoelen verboden. Later met het verschijnen van de dvd, werd ook deze truc op de dvd toegepast, maar omdat ik toen al ouder was, verloor het zijn magie. En nu kan je overal op internet trailers kijken, van korte teasers, tot lange trailers en vaak nog verschillende versies ook.

De trailer kan meerdere impressies geven waar de film over gaat, van sfeer, tempo, personages en verhaal en wat al niet meer. Aangezien de meeste mensen visueel ingesteld zijn, doen beelden het beter dan woorden of een poster. Maar om zo open minded mogelijk een film te gaan kijken, dan is het juist vaak beter om geen trailers te kijken. Want alhoewel een goede trailer het publiek naar de film kan lokken, zijn trailers niet altijd je beste vriend. Voor het ene genre ligt dit complexer dan voor het andere genre.

Zeker in het horror genre, waarbij veelvuldig gebruik wordt gemaakt van jumpscares of een onderliggend mysterie, een twist, kan een trailer al snel te veel verraden. Zo zijn er trailers waarbij alle (jump)scares al helemaal worden weggegeven. Dat gebeurde bijvoorbeeld bij The Prodigy (2019). Zodat er tijdens de film zelf weinig meer te schrikken viel. Maar ook mysteries zijn een no go om die tijdens de trailer al gelijk prijs te geven. Waarom zou je dan nog naar de film gaan? Het kan ook andersom. We blijven nog even bij The Prodigy, waarbij de hele tagline op de poster ‘What is wrong with Miles?’ en waar de trailer mee teasde, juist gelijk al in de eerste scène van de film verraden werd.

Waar het om gaat is dat de trailer net genoeg informatie moet geven om het publiek nieuwsgierig te maken naar de film en voldoende informatie zodat ze kunnen beslissen of dit een type film is waar ze naartoe willen gaan. Die balans kan bijna niet moeilijker. Trailers maken is dan ook een vak apart en wanneer de editing retestrak is, het publiek wordt getriggert, er precies voldoende informatie wordt gegeven, dan is de trailer geslaagd. Er is dan ook niet voor niets een jaarlijkse prijsuitreiking voor de beste trailer de ‘Golden Trailer Awards’ die vorig jaar gewonnen werd door de film Wonder Woman.

Die informatie verschaffing kan ook nog wel eens een dingetje zijn bij trailers. Hoe vaak heb je niet shots voorbij zien komen in de trailer die je helemaal niet terug vindt in de film zelf? Dan zijn die shots er toch uitgeknipt later, of zelfs enkel geschoten als teaser in de trailer. Is niet echt leuk, want als kijker heb je dan toch het gevoel dat je voor de gek gehouden bent. Of dat er beelden zo ge-edit worden dat ze een heel verkeerd beeld geven van de film, de sfeer of het verhaal en dat is eveneens niet zo leuk. Dan word je compleet op het verkeerde been gezet. Dat had ik bijvoorbeeld een beetje bij Us (2019) wiens trailer veel enger en sneller was dan de eigenlijke film en de sfeer en toon in de film zelf anders was. Blijft een goede film, daar niet van, maar toch ben je een klein beetje op het verkeerde been gezet.

Nu net is de trailer van de nieuwe Chucky film Child’s Play (2019) uitgekomen en hierbij lijkt het juist wel alsof de hele film even in de trailer wordt samengevat, van het oorsprong verhaal van Chucky, de kills, Andy en zijn moeder en Andy met zijn vrienden samen tegen Chucky. Hebben ze hiermee de film zelf in een notendop helemaal verklapt of hebben de makers toch iets anders achter de hand om het publiek nog mee te verrassen?

Maar het ergste is natuurlijk als je een trailer te zien krijgt waarbij je helemaal niets voelt, dat het saaie ervan af druipt, dat er niets interessants in voor komt, niets engs of mysterieus, dan kan je maar beter iets te veel informatie krijgen want dan heb je tenminste nog zin om de film te gaan kijken.

Ook not funny is trouwens wanneer de trailer zelf veel beter is dan de film. Dat de trailer bijvoorbeeld zo eng is, het dus allemaal veel enger en interessanter voor doet komen dan dat de eigenlijke film zelf is. Dan is dat een applaus waard voor de trailer-maker die van een matige tot slechte film toch iets heel cools heeft weten te maken door hele slimme editing, maar dat is uiteindelijk funest voor de arme kijker. Soms is het zo in elkaar gezet dat je zelfs tegen de film opziet omdat ie zo eng is, en blijkt het later mee te vallen of erge, valt de film gewoon tegen.

Een trailer moet een goede impressie geven van de film, liefst zo waarheidsgetrouw mogelijk, zonder beelden die er later uitgeknipt worden, die nog niets verraadt, liever ook niet de jumpscares, of eentje dan, als er toch meerdere zijn, zodat je een goed beeld krijgt van de film, zonder ook gelijk het hele verhaal in volgorde te vertellen. Zo’n trailer had bijvoorbeeld The Curse of La Llorona (2019), en met deze trailer wist je precies wat je kon verwachten en dat kreeg je dan ook.

Maar trailers kunnen ook een stapje verder gaan en door slechts gebruik te maken van fragmenten die niet op chronologische volgorde van de film, achter elkaar worden gemonteerd zodat het verschillende impressies geeft. Je als kijker denkt wtf en je alleen maar meer wilt weten. Nu moet een film zich daar wel voor lenen natuurlijk, je kan dit niet bij elke film doen, de film moet zelf al zo’n surrealistische weirde sfeer hebben.

Dat beeld kreeg ik zeker van de film The Perfection (2019) (hoe kan het ook anders met zo’n titel). Die trailer geeft veel impressies, je krijgt een idee wat er aan de hand is, maar niet concreet, vreemde surrealistische en zelfs wat gore beelden, zonder dat je het gevoel hebt alle creepyness al gezien te hebben. En al zou dat zo zijn, plaatsen kan je dat aan de hand van de trailer nog totaal niet. Of dit een echt goede trailer was, kan pas achteraf worden gezegd nadat de film is bekeken, maar voor nu lijkt de trailer de titel van de film eer aan te doen.

Ik kan daarom ook best begrijpen dat mensen trailers mijden als de pest, omdat het de ervaring van de film zelf kan bezoedelen of zelfs verpesten. Ik heb er zelf soms ook moeite mee. Maar toch zeker in de bioscoop voordat de echte film wordt getoond, is het best wel weer leuk om trailers te kijken. Het is een leuke manier om geïntroduceerd te worden in een nieuwe wereld. Mits ze zich aan het principe houden: trailers are hot, spoilers are not!