Film Review: The Curse of La Llorona (2019)

review film the curse of la llorona 2019
The Curse of La Llorona/ Warner Bros.

La Llorona (2019) is een supernatural ghost story gebaseerd op een oude folktale die aan het schrikken weet te brengen, maar verder niet meer is dan een fijne vermakelijke horror.

Het verhaal van La Llorona, de Huilende Vrouw, is gebaseerd op een oud Latijns Amerikaans volksverhaal over de geest van een vrouw die het voorzien heeft op kinderen. Het verhaal is zo oud, dat de exacte oorsprong niet meer te achterhalen is en ook heeft elk gebied zijn eigen versie.

In het verhaal dat verfilmd is door Michael Chaves gaat het specifiek over de Mexicaanse legende waarin een vrouw genaamd Maria die in 1673 een man ontmoet, een ranchero, verliefd wordt en met hem trouwt. Ze krijgen twee zoons en wanneer ze ontdekt dat hij in de armen van een veel jongere vrouw ligt, neemt ze hem zijn kostbaarste bezit af: zijn twee zoons. Ze verdrinkt hen in de rivier en na deze daad beseft ze wat ze heeft gedaan en werpt zichzelf in de rivier. Nog altijd waart de geest van de vrouw rond, huilend op zoek naar andere kinderen om haar eigen dode kinderen te vervangen. Nu, wanneer een kind de geest van deze Weeping Woman hoort huilen, komt ze het halen om het te verdrinken. Het is een volksverhaal dat vooral dient om kinderen te waarschuwen niet alleen buiten in het donker te zijn.

Michael Chaves weet deze oude en enge legende om te zetten in een zeer creepy bovennatuurlijke horror die behoorlijk wat schrikmomenten bevat. En als bonus ook op een leuke wijze met het Conjuring Universum wordt verbonden. Al is dit geen “officiële” spin-off van The Conjuring (2013), toch wordt er duidelijk naar verwezen en hoort de film er wel degelijk bij, en wel naar de film Annabelle (2014), waarin dezelfde priester Father Perez uit die film nu een kleine rol speelt. Maar vooral wordt de sfeer uit het Conjuring Universum behouden door ook nu weer een liefdevol gezin centraal te stellen die met een kwade kracht te maken krijgt en samen met hulp van buitenaf het kwaad weet te overwinnen.

Met The Curse of La Llorona, is er weer een heerlijk en eng spookverhaal toegevoegd aan de Conjuring lijst die nu al heel wat goede films op zijn naam heeft staan en waaraan er steeds meer worden toegevoegd.

Al lijkt The Curse of La Llorona een voorproefje voor de derde film Annabelle Comes Home die vanaf 27 April in de bioscoop te zien zal zijn, het is een op zichzelf staande film die dit keer de Mexicaanse geloof- en bijgeloofcultuur in de hoofdrol heeft, wat tevens een interessante toevoeging is en zo trouw blijft aan de oorsprong van de legende.

Het verhaal

In 1973 werkt Anna Tate-Garcia als maatschappelijk werkster. Haar man die een agent was is overleden, waarschijnlijk in the line of duty en daardoor moet zij nu alleen haar twee kinderen Chris en Sam(antha) opvoeden.

Anna krijgt op haar werk te maken met Patrica Alvarez die al bij jeugdzorg bekend is en nadat haar kinderen, Tomas en Carlos niet naar school zijn geweest, wordt Anna langs gestuurd in gezelschap van een agent. Bij Patricia thuis treft ze allerlei symbolen, kaarsen en bruja spullen aan en een deur waarop tekens zijn geschilderd, die op slot zit. Achter die deur zitten Carlos en Tomas verborgen. Patricia wordt opgepakt en de jongens meegenomen en verblijven de nacht in een ziekenhuis.

Maar er is iets vreemds aan deze zaak. Wanneer de twee jongens die nacht dood worden aangetroffen in de rivier en Anna naar de plaats delict toe moet, neemt ze haar twee kinderen mee in de auto. Sam blijft slapen, maar Chris gaat op onderzoek uit en ziet dan een vreemde vrouw in een wit gewaad die stilletjes zit te huilen. Dat is het begin van de vreemde en gevaarlijke bovennatuurlijke gebeurtenissen en blijkt dat niet Patricia haar kinderen kwaad deed, maar La Llorona. Nu heeft La Llorona twee nieuwe doelwitten en moet Anna alles op alles zetten om haar kinderen te beschermen.

reviw film the curse of la llorona 2019
La Llorona/ Warner Bros.

Opbouw en stijl

De film heeft een goed verteld verhaal dat zich vooral richt op Anna en haar twee kinderen. Haar werk en vriend van haar man, Detective Cooper waarmee ze nog bevriend is spelen op de achtergrond en geven iets meer inzicht in hun leven. Maar de personages Anna, Chris en Sam worden niet uitgediept en hun rollen vervullen enkel de belevenissen rondom La Llorona. In het verhaal speelt het leven van Anna en haar kinderen zich enkel af in en rond hun huis, op de eerste scène na waarin Chris La Llorona ziet en door haar gebrandmerkt wordt.

Het verhaal heeft dus niet erg veel om het lijf en het feit dat Anna als maatschappelijk werker later in het verhaal aan de andere kant van haar werk komt te staan is dan ook niet verrassend. Maar het toont wel de moedige en wanhopige daden van een moeder/moeders in deze film, die dan ook in drie verschillende gedaanten centraal staan. De moeder, Maria, die haar eigen kinderen verdronk en nu de kinderen van een ander komt halen. De moeder, Patricia, die haar kinderen aan La Llorona heeft verloren en de moeder, Anna, die nu moet vechten voor haar kinderen. Die drie vormen worden wel goed en tenslotte verrassend met elkaar verweven, en krijgen aandacht, maar brengt ook dit onderwerp, het verhaal zelf niet naar een hoger niveau.

Alhoewel het zich afspeelt in de jaren 70 is op de kleding en de inrichting van het huis na dit niet heel typerend neergezet. De film begint wel met het nummer ‘Superfly’ van Curtis Mayfield, wat een toon zet die niet vastgehouden wordt en zien we een klein stukje van de klassieke ‘Scooby-Doo Where Are You!’ Verder had de film net zo goed in deze tijd kunnen plaatsvinden.

Curandero

Wel wordt er dit keer niet gebruik gemaakt van het Westerse katholiek geloof, de demonoloog Ed en medium Lorraine Warren die exorcismes mogen uitvoeren van de kerk, maar van de Latijns Amerikaanse manier van doen in dit soort zaken. Anna zoekt eerst haar heil bij de kerk, bij Father Perez, die eerder, in 1967 te maken kreeg met de bezeten pop Annabelle en op het punt stond om Ed en Lorraine Warren in te schakelen, maar wordt door hem doorgestuurd naar Rafael Olvera.

Rafael is een Curandero, een sjamaan, een gebedsgenezer die zelf ooit eerder een priester was, maar zich nu via een andere weg door god laat leiden. Hij past allerlei soorten genezing toe, via vaak katholieke elementen, maar ook met inheemse spirituele gebruiken. De rituelen die Rafael uitvoert zoals de Limpia, een reiniging die ook gebruikt wordt om een ritueel in te leiden, maar ook de symbolen, de kaarsen, eieren en andere relikwieën worden aangewend om La Llorona uit te drijven.

Om dat te doen is de legende van La Llorona uitgebreid en is de vuurboom toegevoegd, de zogenaamde Flame/Fire Tree in Mexico die als enige getuige is geweest van haar daad. Daardoor heeft de gehele boom, waaronder het hout, de zaden een zekere macht over haar. Ook door het gebruik van spiegels heeft de legende in deze horror meer body gekregen en is er meer ruimte gecreëerd voor jumpscares. Alhoewel spiegels niet te vinden zijn in de verschillende versies van de legende, heeft een spiegel wel dezelfde functie als water en reflecteert het een weerspiegeling. Een confrontatie met haarzelf, haar daden, maar ook de manier waarop ze zichtbaar is voor anderen.

Deze nieuwe toevoegingen aan het verhaal, alsook de werkwijze en rituelen van de Curandero zijn leuk en goed ingezet. Ook het feit dat alle personages worden vertegenwoordigd door een niet-blank/niet westers deel van de bevolking is een pluspunt om op deze manier ook geheel getrouw te blijven aan de Latijns Amerikaanse legende.

Cliché jumpscares

Die toevoegingen en het kleine liefdevolle gezin waar het om draait en zelfs de droge Rafael (Tada) kunnen niet voorkomen dat de film zich volledig berust op welbekende jumpscares. En daar zijn er vrij veel van. De film richt zich niet op horror door een enge sfeer neer te zetten, de spanningsboog erg strak aan te trekken, maar door La Llorona als een creepy uitziende ghost als een duveltje uit een doosje het publiek te laten schrikken. Dit zorgt enkel voor een schrikeffect en niet voor een constant eng gevoel. Daar de jumpscares en het voorkomen van La Llorona niet vrij origineel zijn in het algemeen en ze op herhaling gaan, is de film dan niet erg eng te noemen.

Daar tegenover staat wel een kleine verrassende wending die voor wat extra opschudding zorgt en wat het veelvuldig gebruik van de cliché jumspcares wel een beetje goed maakt. Ook is de film mooi geschoten, is de spaarzame muziek goed gekozen en ingezet, wordt er goed geacteerd, ziet alles er goed uit, zit het verhaal solide al zij het wat mager, in elkaar en is de link naar Annabelle erg leuk.

Conclusie

The Curse of La Llorona past qua sfeer en stijl goed in het Conjuring Universum, waarbij het kleine gezin het hart vormt van de film. Met een goede opbouw, veel jumpscares en een klein maar goed opgezet verhaal, is deze film misschien niet de engste en zeker niet de beste horror van de laatste tijd, maar zeker een zeer vermakelijke horror, die vooral bij fans van het Conjuring Universum in de smaak zal vallen en sowieso een lekker tussendoortje is.

Meer lezen van het Conjuring Universum? Klik dan op onderstaande links:

Reviews:

Editorials:

Praktische info

  • The Curse of La Llorona (2019) 93 min
  • Directed by: Michael Chaves
  • Produced by: Gary Dauberman, Emile Gladstone, James Wan
  • Written by: Mikki Daughtry, Tobias Iaconis
  • Starring: Linda Cardellini, Roman Christou, Jaynee-Lynne Kinchen, Raymond Cruz, Marisol Ramirez, Patricia Velasquez, Sean Patrick Thomas, Tony Amendola
  • Music by: Joseph Bishara
  • Cinematography: Michael Burgess
  • Edited by: Peter Gvozdas
  • Production company: Atomic Monster, New Line Cinema
  • Distributed by:  Warner Bros.