Film Review: The Hole in the Ground (2019)

review film the hole in the ground 2019
The Hole in the Ground/ A24

The Hole in the Ground (2019) is een kleine, intieme dark fairytale horror die zich focust op een unheimische sfeer.

Dat een film met een klein verhaal, weinig personages, een simpele premisse en waarin niet veel gebeurt, toch erg interessant en eng kan zijn en totaal niet saai hoeft te zijn, bewijst regisseur Lee Cronin met The Hole in the Ground. Door van het mysterie niet te veel prijs te geven, met een moeder die rationeel blijft nadenken, een zoontje dat zich net iets anders gedraagt dan gewoonlijk, speelt subtiliteit een grote rol. Door deze premisse uit te werken in de vorm van een sprookje dat zich afspeelt in een enorm groot en oud bos in Ierland, waar folktales onderdeel zijn van de samenleving, wordt het ondanks het niet erg originele idee, een bijzonder verhaal.

Het verhaal

Sarah O’Neill verhuist met haar zoontje Chris naar het platteland van Ierland. Terwijl Chris zich afvraagt waarom zijn vader niet mee is, wordt duidelijk aan de hand van een vrij vers litteken op het voorhoofd van Sarah dat ze bedekt met een pony, dat ze op de vlucht is voor hem. Ze huurt een huis nabij een groot bos en in dat bos ontdekt ze een enorm groot en vreemd gat in de grond. Als op een nacht Chris lijkt te zijn verdwenen rent Sarah het bos in om hem te zoeken. Maar na een lange zoektocht blijkt hij thuis te zijn.

Echter vanaf dat moment lijkt Chris zich net even anders te gedragen. Nu maakt hij plotseling veel vriendjes, terwijl hij altijd een eenling was en vrij verlegen. Hij heeft plots een grote eetlust gekregen, en hij is niet meer bang voor spinnen. Niets vreemds zegt de dokter. Maar als Sarah de vreemde oude buurvrouw Noreen Brady moet geloven, is dat niet haar zoon. Noreen had ooit een eigen zoontje James, waarvan zij op een dag zei dat het niet haar zoon was en viel hem aan. Na in een inrichting te hebben gezeten, reed ze James dood toen zij weer naar huis mocht. Langzaam begint Sarah te vermoeden dat er wel degelijk iets anders is aan haar zoon en gaat op onderzoek uit. Het lijkt verband te houden met het vreemde gat in de grond. Of is het toch de stress van haar verleden dat haar parten speelt?

review film the hole in the ground 2019
Sarah and Chris/ A24

Kleine intieme dark fairytale

Alhoewel de veranderingen in Chris subtiel zijn en het daardoor lang in het ongewisse blijft wat er met hem aan de hand is, wordt wel snel duidelijk met een onderbuikgevoel dat er echt iets niet klopt. Alles hints wijzen daarop maar de nadruk blijft liggen op de interne gevoelens en struggle van Sarah, waardoor er een goede balans tussen dat mysterie en de ontwikkeling van de relatie tussen Sarah en Chris behouden blijft.

Sarah wordt nooit hysterisch, blijft logisch en rationeel nadenken. Ze gaat voor zichzelf naar de dokter, en later met Chris nadat hij die nacht zomaar was verdwenen. Ze test hem, verbergt een verborgen camera in zijn slaapkamer en vraagt om raad bij Des, de man van Noreen. Haar rationele en logische gedrag, houdt ook de film sterk en rationeel, waardoor het realisme van de personages overeind blijft, ondanks de dark fairytale wending.

De film bevat prachtige beelden van het bos, de omgeving, die idyllisch aandoet. Maar tevens wekt het tegelijkertijd een unheimisch gevoel op, omringd te zijn door zo’n oud dicht bos rond het huis. Dat geeft al direct een vibe van een oude volksverhalen. Ondanks dat niemand waarmee zij omgaat gevoelig blijkt voor deze folktales, zelfs Des niet. Die sfeer wordt nog eens ondersteund door de op goede momenten ingezette muziek die niet overheersend is, maar wel voor een enge sfeer zorgt.

De film is vrij simpel geschoten, maar goed gekozen camerashots worden erg sterk ingezet in de enge en creepy scènes, waarvan er niet heel veel zijn, maar wel effectief, zowel qua camerawerk als qua idee. Eveneens wordt er weinig in gesproken waardoor de intimiteit van Sarah, en de film zelf vrij intern en introvert blijven. Het verhaal wordt voornamelijk gevolgd en verteld via beelden, de interactie tussen Sarah en Chris en de sfeer en het terugkerende motief van de spiegels. De uitleg spreekt dan ook voor zich, zonder dat alles geheel wordt verklaard. De plot doet denken aan een kort verhaal, dat een impressie geeft van iets groters, maar er nu gekozen is voor een uitvergroot gedeelte van een bepaald perspectief.

Door de omgeving, het kleine aantal personages, waarbij altijd de focus blijft op Sarah, is het een intiem verhaal over een moeder die alles doet voor haar zoon en hem als geen ander kent. Wanneer ze tot het uiterste gaat om de bedrieger te ontmaskeren belandt ze in een ware nachtmerrie die ze zelf verder opzoekt om haar echte zoon terug te krijgen. De horror speelt dan ook meer in op de angstgevoelens van ouders dan op de vraag of Sarah gek aan het worden is.

Maar ook de echte directe horrorscènes, zoals wanneer Sarah Chris stiekem bespiedt onder de deur door, een paar zeer vervreemdende situaties, een vrij originele deathscene en later de confrontatie tussen Sarah en Chris zorgen voor een unheimische horror, die de focus legt op sfeer. Dat wordt nog sterker uitgevoerd in de laatste claustrofobische scènes die door de eenvoud indrukwekkend zijn. De folktales over changelings heeft door The Hole in the Ground een iets andere wending gekregen, en lijkt niets van doen te hebben met fairies, maar prachtig en eng vormgegeven monsters die in die laatste scènes de horror in de film nog even aanzetten.

Conclusie

The Hole in the Ground is een kleine subtiele horror die drama met een dark fairytale combineert, oude wezens en de relatie tussen moeder en zoon. De film ziet er simpel maar prachtig uit, blijft altijd intiem, waardoor de enkele enge scènes er goed tussen uit springen. De film is uitermate geschikt voor mensen die van kleine intieme films houden, die door hun subtiliteit juist de horror weten te benadrukken, en voor wie het allemaal niet groots, overduidelijk of compleet origineel hoeft te zijn.

Praktische info

  • The Hole in the Ground (2019) 90 min
  • Directed by: Lee Cronin
  • Produced by: Conor Barry, John Keville
  • Written by: Lee Cronin, Stephen Shields
  • starring: Seána Kerslake, James Quinn Markey, James Cosmo, Kati Outinenen, Simone Kirby
  • Music by: Stephen McKeon
  • Cinematography: Tom Comerfield
  • Edited by: Colin Campbell
  • Production company: Savage Productions, Wrong Men North, Metrol Technology, Head Gear Films, Bankside Films
  • Distributed by: A24, Wildcard Distribution, Vertigo