Serie Review: Black Summer Seizoen 1

review series black summer season 1
Black Summer/ Netflix

Black Summer is de nieuwe spannende zombie horror serie op Netflix, die meer dan de moeite waard is.

Black Summer is van dezelfde makers als van Z Nation. Dat kan je op verschillende punten zeker merken, echter de toon is geheel anders. Black Summer is niet die typische absurd hilarische weirde zombieserie met bizarre zombies en gebeurtenissen waarin zowel fantasy als humor een grote rol spelen.

Black Summer speelt zich weliswaar af in hetzelfde universum als Z Nation, echter 6 weken na de zombie uitbraak, in plaats van drie jaar later, en de toon is serieus en gericht op echte horror, spanning en actie waarin we een kleine groep overlevenden volgen. Maar voor de liefhebbers van Z Nation is Black Summer ook zeker een serie om direct te gaan bingen.

Het verhaal

Het is 6 weken na een enorme zombie uitbraak. Mensen die nog in leven zijn verschuilen zich en proberen naar bepaalde checkpoints en ophaalpunten te komen van het leger om naar veilige plekken gebracht te worden. Zo ook het gezin van Rose, die met haar dochter Anna en man Patrick al 6 weken op weg is. Wanneer ze echter een ophaalpunt bereiken, kan dochter Anna mee met de vrachtwagen, maar wordt Patrick geweigerd vanwege een ontstoken wond in zijn buik. Hierop worden Rose en Patrick in de consternatie  die ontstaat achtergelaten en schreeuwt Rose haar dochter na dat ze haar zal vinden. De vrachtwagen zal de mensen naar het Stadion midden in de stad transporteren en van waaruit ze naar andere veilige plekken worden getransporteerd. Wanneer Patrick aan zijn wond bezwijkt en een zombie wordt, staat Rose er alleen voor om haar dochter te vinden. Ze krijgt hulp van een paar andere mensen die ook hun weg naar het Stadion proberen te vinden en die overlevingstocht volgen wij op de voet.

review series black summer season 1
Rose, William, Lance, Carmen and Spears/ Netflix

De personages

Naast dat deze serie duidelijk de signatuur heeft van Z Nation, lijkt deze ook erg qua feel op Dawn of the Dead (2004). Het is een typische survival serie met een missie, die qua lengte lijkt op een hele lange film,of een mini-serie, waarin de personages aandacht krijgen, zonder de focus per se op karakterontwikkeling te leggen, maar wel op hun handelen en gedrag en keuzes. Dat zorgt er wel voor dat niet iedereen het zal overleven. Dat we soms afscheid moeten nemen van geliefde personages, al wordt dit niet al te gruwelijk en gericht op het shock effect in beeld gebracht. Hoe naar en oneerlijk hun dood soms ook is, de kernpersonages worden met respect behandeld. En degenen die zich niet respectvol gedragen, krijgen boontje om hun loontje.

Rose

De eerste aflevering stat geheel in het teken van het voorstellen van de personages. We beginnen met Rose die van haar dochter gescheiden wordt. Haar zoektocht naar Anna en het bereiken van het Stadion is haar missie en de queeste waar het in dit seizoen om draait. Dat geeft gelijk een goede drijfveer en motivatie weer, voor de personages, maar ook voor de kijker is het een missie waar stapje voor stapje naartoe wordt gewerkt. Nadat Patrick een zombie is geworden en Rose moet vluchten voor haar leven, wordt ze gered door een militair.

Het speelt zich allemaal af binnen een stad en we beginnen in een buitenwijk. Die plek waar de vrachtwagens van het leger staan om mensen op te halen, is het knooppunt waarop we met alle personages kennis maken. Ook de airstrike die plaatsvindt nadat Rose en Patrick Anna hebben moeten laten gaan en ze ergens in een huis moeten gaan schuilen is een herkenningspunt. Ergens daar in de buurt wordt er een meisje aangereden door een auto. Deze twee momenten zijn de key punten waarin alle personages met elkaar samen komen. Deze manier van vertellen en filmen zet de toon voor dit hele seizoen en zorgt voor dat het vanuit unieke en interessante standpunten wordt verteld waardoor het verhaal erg dynamisch blijft.

Ryan

Dat aangereden meisje wordt achtergelaten door een jongen waarmee ze was en een andere jongen snelt naar haar toe. Dat blijkt de dove Ryan te zijn. Wanneer er airstrikes komen, die Ryan dus niet hoort, wordt hij meegetrokken door een jonge vrouw, die later Kyung-son (Sun) blijkt te zijn. Samen rennen ze naar het checkpoint, waarbij Sun Ryan letterlijk bij de hand neemt. Leuk om te weten is dat de acteur die Ryan speelt, Mustafa Alabssi, ook in het echt doof is.

Barbara

Dan leren we de vrouw kennen die in de auto reed die het meisje per ongeluk aanreed. Zij heet Barbara, is een oudere vrouw en zij wordt aangehouden door een man, die beweert goed te zijn en met haar mee wil rijden. Hier begint al de vraag wie je kan vertrouwen. Op dat moment zijn er nog maar een paar dingen van echte waarde: eten en drinken, wapens en een auto en benzine. Wanneer je dat in je bezit hebt, heb je een voordeel, maar tegelijkertijd kwetsbaar en een target.

Lance

Vervolgens leren we Lance kennen doordat het meisje dat was aangereden een zombie wordt en door de buitenwijk gaat rennen als een waanzinnige. Aan het einde stuit ze op een man en dat is Lance. Zijn introductie dat hij altijd wordt achtervolgd door zombies is een soort gimmick in het verhaal en de story of his life. Wat uiteindelijk later in het seizoen een sterke aflevering oplevert met enkel hem in beeld.

Spears

Tenslotte leren we Spears kennen, een man die opgepakt is door een paar militairen. Alhoewel Spears zelf geen lieverdje is, zijn de militaire dat nu evenmin en zijn zij op zoek naar een hoop geld waarvan Spears zou moeten weten waar het is. Spears weet echter te ontsnappen, hult zich in militaire kleding en komt dan Rose tegen, die hij redt van de zombie Patrick.

Het Checkpoint

Op dat moment rennen Rose en Spears samen naar het checkpoint, alsook Ryan en Sun en komt Lance hen daar ook tegen. Het checkpoint is gesloten en de militairen houden hen tegen, maar Sun weet door te breken en rent als eerste het afgesloten gebied in. De anderen rennen achter haar aan. In de consternatie raakt zij Ryan kwijt. Sun rent naar een auto, dat de auto van Barbara blijkt te zijn, die gehijacked is door die zogenaamde “goede man”, die vervolgens door een andere man in elkaar geslagen wordt. Zowel de nieuwe man die William blijkt te heten, als Sun en Barbara weten in de auto te ontsnappen. Lance en Ryan sluiten aan bij Spears en Rose en zo ontstaan er twee groepen die later in het seizoen weer samen komen.

Deze introductie is heel dynamische gefilmd, waarbij ieder personage een geheel eigen toon en sfeer heeft meegekregen door een eigen manier van filmen en perspectief. Door middel van hun gedrag en keuzes krijg je als kijker al snel een goed beeld met wie we te maken hebben. Zonder ook maar enige achtergrond over hen te weten en er spaarzaam omgegaan wordt met dialogen. Zowel de personages als de kijkers moeten aan elkaar wennen, maar als snel raak je aan hen gewend en gehecht en zij aan elkaar.

De kerngroep vormt dan ook het hart van de serie. Zij vormen ondanks een korte tijd kleine, maar toch krachtige verbonden. Andere mensen die zij onderweg tegenkomen zijn dan ook gelijk “de Anderen” en  zo moet er telkens een inschatting gemaakt worden wie te vertrouwen is en wie niet. Aangezien alles vanuit het perspectief van de kerngroep wordt verteld en er dus nooit sprake is van een helicopterview, weet de kijker enkel wat de personages weten. “Anderen” worden nooit vanuit “hun” perspectief gefilmd, maar de serie laat duidelijk de kijker aan de kant staan van de kerngroep. Dit zorgt voor een extra spannend element.

De personages worden zo realistisch en echt mogelijk neergezet, als echte mensen en hoe zij reageren in een echte situatie, zonder altijd de juiste en stoere of rechtvaardige keuze te maken. Interessant is ook dat degenen die elkaar als eerste tegenkwamen een band opbouwen. Al kennen ze elkaar slechts net, die band is sterk en houdt ook stand. Zo vormen Sun en William een erg hechte band en ligt bij elkaar hun loyaliteit, en dat geldt ook voor Rose en Spears. Het is een soort imprint die zich vormt in een heftige situatie.

Er is gekozen voor een zeer gevarieerde groep mensen, van allerlei afkomsten, leeftijden en culturen. Alhoewel dat eigenlijk allemaal weg hoort te vallen in zo’n situatie, blijkt dat deze verschillen toch soms hardnekkig worden volgehouden. Dit is ook het onderliggende thema, de geïnfecteerden die de door vooroordelen geïnfecteerde maatschappij van nu verbeelden. Dat komt zeker in een bepaalde scène in de diner tot uitdrukking. Opvallend is dat er ook gekozen is om een doof persoon, Ryan, en een enkel Chinees sprekend persoon, Sun, in het verhaal te plaatsen, waardoor communicatie bemoeilijkt wordt, maar in wezen als het er op aan komt, dit helemaal niet uitmaakt en ze elkaar toch begrijpen.

review series black summer season 1
Rose/ Netflix

Stijl en opbouw

De eerste aflevering zet gelijk de toon van het seizoen. De manieren van filmen, zowel erg dynamisch, met een erachteraan hollende camera, een shot van bovenaf, statisch vanuit een standpunt, dan weer bewegelijk, wisselen elkaar af. Dat zorgt voor veel dynamiek in het verhaal, en past zich niet alleen aan aan de situatie, maar ook aan de verschillende personages, die door deze aanpak meer gekarakteriseerd kunnen worden. Die eerste aflevering sleept je al gelijk mee in het chaotische van het verhaal. Niemand weet vrijwel wat er aan hand is en hun gedrag komt dan ook geheel vanuit henzelf, wie zij in wezen zijn. Het verhaal bestaat dan ook uit situaties en gedrag en handelingen en keuzes om telkens een stap dichter bij het Stadion te komen.

Elke aflevering is verdeeld in kleine hoofdstukjes met ieder een eigen titel. Elk hoofdstukje verschilt in lengte, net zoals de afleveringen zelf. We wisselen steeds tussen de twee groepen die zijn ontstaan en soms gebeurt dat per hoofdstuk en soms zijn er meerdere achtereenvolgende hoofdstukjes die de gebeurtenissen binnen een groep volgen. Dit werkt heel verfrissend, houdt het tempo er in, maar zorgt juist ook voor tempowisselingen. Zo is er aandacht voor emotie, actie, spanning en morele keuzes. Sommige hoofdstukken eindigen in mini cliffhangers waardoor het allemaal nog spannender wordt gemaakt. Er zijn ook rustpuntjes, maar die duren nooit lang en net als de personages moet je als kijker op je hoede zijn voor zombies en mensen die het slecht met je voor hebben.

Verschillende perspectieven

Het perspectief speelt een belangrijke rol in dit verhaal en is zeer kundig in elkaar gezet, wat voor spanning zorgt, maar het ook leuk houdt. De perspectieven van het verhaal komen alleen vanuit de kernpersonages zelf, waardoor het hele verhaal klein blijft ondanks het grote geheel wat zich om hen heen afspeelt. De twee groepen worden op een ludieke wijze met elkaar verenigd in een situatie die vanuit twee verschillende perspectieven wordt gefilmd. Die manier van filmen wordt vaker toegepast, zodat je een situatie vanuit meerdere standpunten en plekken en personages beziet. Dit zit erg leuk in elkaar. Hiervoor is de perfecte timing van wat er gebeurt erg belangrijk en soms klopt dat net niet helemaal, echter dat mag de pret zeker niet drukken.

Vooral het perspectief wanneer in ‘Drive’ William, Barbara en Sun samen in de auto zitten, worden de personages van onderaf met drie verschillende camerastandpunten in beeld gebracht. Waardoor de kijker niets ziet wat er buiten de auto gebeurt. Dat zorgt voor een spanning, intimiteit en geeft extra nadruk op deze karakters.

Wanneer in ‘Alone’ Lance voor de zoveelste keer achterna gezeten wordt door een wel erg volhardende zombie, net zoals in It Stains the Sands Red (2016) is dat een krachtige aflevering waarin we enkel hem in beeld zien hij slechts twee zinnen zegt in de hele aflevering en waardoor er even een hele andere dynamiek ontstaat tussen de chaos door.

Maar ook de aflevering ‘Heist’ is een spectaculaire aflevering waarin optimaal gebruik wordt gemaakt van verschillende perspectieven. Net zoals de slotaflevering ‘The Stadium’ wanneer ze het centrum bereiken waar het Stadion zich bevindt en het een en al actie en chaos is temidden van zombies, schietende mensen en airstrikes.

Tenslotte is er een uniek perspectief van Sun. Twee keer zelfs. De eerste keer in de diner, wanneer we een actiesequence volgen vanuit haar stille perspectief, wat een surrealistisch en onwerkelijk beeld oplevert. De tweede keer in een emotioneel rustmoment.  Aangezien zij enkel Chinees praat een een beetje Engels verstaat, horen wij haar enkel praten zonder haar te verstaan. Maar net zoals de personages weet je vaak heel goed wat ze zegt. Een lange monoloog van haar in het Chinees is zonder het te verstaan emotioneel en erg gedurfd om zonder dit te vertalen haar lang aan het woord te laten. Het ontroert niet alleen de andere personages maar ook in het algemeen.

review series black sumemr season 1
Sun and William/ Netflix

 

Vergelijking met Z Nation

Het speelt zich af in hetzelfde universum als Z Nation. Dat betekent dat het niet uitmaakt of je wel of niet gebeten wordt door een zombie. Wanneer iemand sterft wordt deze vanzelf een zombie. Het speelt zich af zes weken na de uitbraak dus niemand weet nog echt wat er aan de hand is en moeten ze uitvinden hoe ze de zombies kunnen doden. Ook wordt er al gesproken van een Horde die er aankomt.

Alhoewel de toon anders is, serieus inplaats van de absurde humor en bizarre weirde situaties en gebeurtenissen die vooral het fantasy gehalte hoog houden in Z Nation, is de signatuur van de makers wel herkenbaar. Ook nu worden er extreme situaties opgezocht die afwijken van wat we doorgaans tegen zouden komen in een serieuze zombie serie. Zo komen ze terecht op een school bezet door jongens wat een ‘Lord of the Flies’ feel geeft. En komen ze terecht in een drugshol/hoerenkast waar mensen partyen.

Dat de makers van Z Nation ook overweg konden met een serieuzere toon konden we al zien in de eerste twee afleveringen van het tweede seizoen van Z Nation. Deze afleveringen waren serieus, heftig en harder gefilmd dan gebruikelijk was.

Maar ook het camerawerk en manier van vertellen, dat zeer afwisselend is, zorgt voor dynamiek en tempowisselingen. Er is ruim aandacht besteed aan de gevarieerde groep kernpersonen. Allen zijn goed, maken goede keuzes en geven een hoopvol mensbeeld weer, dat in contrast staat met anderen die slecht handelen, egotistisch zijn, zelfs vooroordelen hebben (wat de metafoor voor de geïnfecteerden is), racistisch zijn, eigen volk eerst, en anderen opofferen voor henzelf.

Ook het doel, de missie, naast overleven, dit keer het vinden van Anna en het bereiken van het Stadion, staat net zoals in Z Nation centraal. Het zorgt voor motivatie, een drijfveer, en geeft ook de kijker een doel. Het geeft zowel de personages als de kijker iets om naar toe te werken, soms in kleine stapjes en soms in grote.

Ondanks de serieuze toon, weet ook Black Summer de juiste balans te vinden tussen alle heftigheid, de actie en emoties, net zoals dat Z Nation niet alleen maar absurd en grappig was. En ook nu weer schemert de passie voor dit genre erg door in het verhaal, door zichzelf niet al te serieus te nemen. Waardoor het allemaal extra van het scherm afspat.

Conclusie

Black Summer is met zijn gevarieerde groep personages, unieke, originele en interessante perspectieven, afwisselende tempo’s, manier van vertellen en dynamiek een zeer creatieve en leuke serie geworden. Met een serieuze toon zonder zichzelf te serieus te nemen, met veel actie, spanning, emotie en realisme met een tikkeltje absurditeit, is dit een top zombie serie die vooral voor en door liefhebbers van het genre is gemaakt. Wie fan is van Z Nation moet zeker deze zeer kundig gemaakte serie gaan kijken.

Praktische info

  • Black Summer (2019)
  • Season: 1
  • No. of episodes: 8
  • Running time episodes: 20-44 minutes
  • Created by: John Hyams, Karl Schaefer
  • Starring: Jamie King, Justin Chu Cary, Kelsy Flower, Christine Lee, Sal Velez Jr., Mustafa Alabssi, Gwynyth Walsh, Erika Hau, Edsson Morales
  • Music by: Alec Puro
  • Cinematography: Yaron Levy, Spiro Grant
  • Edited by: Andrew Drazek, Chris Bragg
  • Production company: The Asylum, Go2 Digital Media, Alberta Film projects, Local Hero
  • Original network: Netflix