Film Review: A Quiet Place (2018)

review film a quiet place 2018
A Quiet Place/ Paramount Pictures

A Quiet Place (2018) is een horror thriller monster movie met een sterke focus op drama.

A Quiet Place is een film die tot een specifiek genre behoort, waarbij het geen overduidelijke monster movie is, geen echte horror, meer een thriller, maar waarbij de eigenlijke focus op drama ligt. Centraal staat in dit soort films vaak een gezin, die samen moet zien te overleven, waarbij sentiment de overhand kan nemen. Het is een genre dat vaak beter scoort bij mensen die neigen naar drama dan die een echte horror willen zien.

Alhoewel A Quiet Place aan het einde zeker de horror elementen adequaat toevoegt, blijft het in wezen een drama met de focus op een gezin dat probeert te overleven nadat de aarde wordt bevolkt door levensgevaarlijke monsters. Daarbij is er een extra gimmick toegevoegd: namelijk dat je geen enkel geluid mag maken!

Het verhaal

We maken kennis met het gezin Abbott nadat de aarde door monsterlijke wezens is overspoeld. Wezens zonder zicht maar die jagen op gehoor. Het is nu ongeveer 3 maanden later en er zijn nog maar weinig overlevenden. Vader Lee, moeder Evelyn, dochter Regan, zoontje Marcus en kleine Beau trekken een dorpje in op zoek naar levensmiddelen. Wanneer ze echter op de terugweg zijn, voltrekt zich een ramp binnen het gezin. Kleine Beau heeft een speelgoedruimtevliegtuig die werkt op batterijen stiekem meegenomen en het geluid gaat af. Beau is niet meer te redden en wordt gepakt door een van de monsters.

Een jaar later, heeft het gezin zich zo goed mogelijk weten aan te passen. Ze leven op het platteland met voedselvoorraden en elektriciteit. Ze hebben de kelder waarin ze wonen vrij geluiddicht weten te maken en ze hebben buiten overal zandpaden aangelegd zodat ze stil kunnen lopen. De reden waarom zij ook een voordeel hebben, is dat Regan doof is en dat zij allen gebarentaal kennen en hiermee makkelijk met elkaar kunnen communiceren. Ondertussen probeert Lee meer te weten te komen over de wezens, probeert hij het gehoorapparaat van Regan te verbeteren en leert hij Marcus om te vissen. Evelyn is ondertussen zwanger geworden en is bijna uitgerekend. Tenslotte is de spanning tussen Lee en Regan om de schuld van de dood van Beau nog altijd groot. Toch probeert het gezin zo normaal mogelijk te leven, omwille van de twee kinderen. Maar rond hun huis zijn tenminste drie monsters aanwezig die dit hun leefgebied hebben gemaakt en stil zijn is van levensbelang. Dat maakt hun leven en de aankomende bevalling er niet makkelijker op…

Cinematografie en vormgeving zonder geluid

De film ziet er prachtig gemaakt uit. De camerabeelden, de cinematografie is erg mooi en kundig gemaakt. Evenals de monsters. De ultieme gimmick en wat de film uniek maakt is dat er echt nauwelijks in wordt gesproken. Dat zorgt voor een unieke en geheel eigen sfeer. Er wordt zo weinig mogelijk geluid gemaakt door wat dan ook en zelfs de muziek is daarop aangepast. Sowieso scoort de film hiermee punten. Maar de manier waarop het verhaal wordt verteld, is een ander punt.

De Plot Devices

Het probleem met dit soort films, is dat ze gebouwd zijn op plot devices. Het zijn externe middelen om het verhaal en de spanning op gang te brengen en houden. Het verhaal zelf namelijk is vrij mager: een gezin probeert verder te leven nadat de monsters zijn verschenen. Om de film spannend te maken, zijn er dingen nodig die er die spanning in brengen. Plot devices verschillen in logica, geloofwaardigheid, hoeveelheid en mate van invloed op het verhaal. Soms zijn ze organisch geïntegreerd in het verhaal, zodat het niet aanvoelt als plot devices, en bijna onontkoombaar lijken en soms zijn ze er vrij gekunsteld ingezet om de film vooruit te laten gaan.

In A Quiet Place wordt behoorlijk gebruik gemaakt van deze plot devices. De aller eerste is de dood van Beau. Het zorgt vooral voor de onderlinge spanning tussen Lee en Regan, waar in de film later dankbaar gebruik van wordt gemaakt. Vooral voor de rol en functie en ontwikkeling van Regan is deze gebeurtenis erg belangrijk.

Maar er zijn ook plot devices die wat gekunstelder aandoen. De zwangerschap is daar een van. Alhoewel een ongelukje in een klein hoekje zit, is seks hebben zonder enig geluid te maken vrij moeilijk, zijn er genoeg winkels waar zij condooms vandaan konden halen en lijkt het niet verstandig om opzettelijk een baby, die vooral veel krijst en huilt in het begin van zijn leven, op de nu levensgevaarlijke wereld te zetten. Dit grootste plot device zet dan ook op de helft van de film, wanneer Evelyn moet bevallen, de volgende rampzalige gebeurtenissen in werking. Dat zorgt zeker voor horror, maar komt te gemaakt en ongeloofwaardig over. 

Er zijn ook andere kleine plot devices gebruikt, zoals de spijker die uit de trap steekt en waarachter het wasgoed blijft hangen, waardoor de spijker verder omhoog komt te staan en niet veel later Evelyn daar met haar voet in trapt. Het is een voorbeeld van een plot device die niet nodig is, sterker nog, niet logisch is voor een gezin en twee volwassenen die verder overal aan lijken te denken. Het zijn ongeloofwaardige acties van mensen die beter lijken te weten, maar desondanks toch domme dingen doen. Hier maakt het script zich vaker schuldig aan.

Verder zijn er allerlei andere middelen waarvan het gezin gebruik maakt, waarvan de herkomst onbekend is, zoals al dat zand. Of zoals de elektriciteit, doet deze het nog gewoon of maken ze gebruik van een generator, die overigens aardig wat geluid produceert? Dat alles wordt in het midden gelaten en moet de kijker maar aannemen.

Wanneer ze vrijwel al deze plot devices uit de film zouden halen, dan blijft er weinig over van de film zoals deze nu is. De focus van Lee en Regan die onderling spanningen hebben, komt nog het beste tot uitdrukking in het spel van Millicent Simmonds en het script dat voor haar werkt. Haar gedrag is logisch en begrijpelijk en ondanks dat zij allemaal via gebarentaal moeten communiceren voelt zij zich toch buitengesloten. Dat komt mede omdat zij als enige zwaar in het nadeel is omdat ze de monsters niet aan hoort komen. Dat maakt het extra spannend.

Het slimste en sterkste plot device

Dat zorgt ervoor dat het plot device en tevens gimmick van de doofheid van Regan het beste gekozen is en erg goed werkt in de film. En uiteindelijk berust de hele climax en finale en positieve uitkomst op haar doofheid en haar gehoorapparaatje. Op deze manier wordt een plot device op een optimale en juiste manier ingezet, zodat het helemaal past in de film zelf. Het wordt dan een noodzakelijk element in plaats van een gimmick.

Drama, monsters en de horror

We vallen midden in het leven van het gezin, maken de dood van Beau met hen mee en vervolgens een jaar later, staan zich opnieuw nachtmerrie achtige gebeurtenissen te voltrekken. Maar niet voordat we het sentiment van de film leren kennen. De romantiek en liefde tussen Lee en Evelyn is niets verminderd, het gezin is een fijn liefdevol gezin, dat vol drama en sentiment in beeld wordt gebracht. Doordat in het echt John Krasinski en Emily Blunt ook een stel zijn, wordt dat nog eens versterkt en komt dat nog sterker over op beeld. Dat is een keuze waar je als kijker van moet houden. Langzaam maar zeker wordt je als kijker meegetrokken in de horror die toch altijd op de loer ligt. Wanneer Lee en Marcus terug naar huis lopen door het bos, is zo’n moment waarop de monsters weer van zich doen spreken.

De monsters zien er prachtig gemaakt uit. Hun vormgeving is origineel, alhoewel het een kruising lijkt tussen een monster uit de game Resident Evil 5 en de Demogorgon van Stranger Things. Lang blijven ze uit beeld of vangen we een glimp van hen op, maar het einde laat hen in volle gloren zien, waarbij ook het gehoororgaan van het monster op een gedetailleerde wijze in beeld wordt gebracht.

Vanaf het moment dat Evelyn moet bevallen, zo ongeveer na de helft van de film, neemt het tempo, de horror en de spanning flink toe. Met sterke scènes waarin Regan en Marcus de hoofdrol hebben, is er veel ruimte voor de monsters en wordt het een spannende horror monster movie. Alhoewel er nog een vrij grote emotionele opofferingsscène tussen zit (die ook makkelijk op een andere manier opgelost had kunnen worden, in plaats van vol in te zetten op (vals) sentiment), wordt het een coole stoere kick-ass einde, waar Evelyn en Ragan zich nu echt van hun stoere en slimme kant kunnen laten zien.

Conclusie

A Quiet Place berust zich veel op plot devices en sentimenteel drama, dat pas aan het einde goed wordt gemaakt voor de echte horror fans. Waarbij zowel de personages als de monsters tot hun recht komen. Door de stilte en gebrek aan geluid is deze film wel uniek, wat het tot een bijzondere ervaring maakt.

Meer lezen over A Quiet Place? Klik dan op onderstaande links:

Praktische info

  • A Quiet Place (2018) 91 min
  • Directed by: John Krasinski
  • Produced by: Michael Bay, Andrew Form, Brad Fuller
  • Screenplay by: Bryan Woods, Scott Beck, John Krasinski
  • Story by: Bryan Woods, Scott Beck
  • Starring: Emily Blunt, John Krasinski, Millicent Simmonds, Noah Jupe
  • Music by: Marco Beltrami
  • Cinematography: Charlotte Bruus Christensen
  • Edited by: Christopher Tellefsen
  • Production company: Platinum Dunes. Sunday Night
  • Distributed by: Paramount Pictures