Film Review: A Dark Song (2016)

review film a dark song 2016
A Dark Song/ IFC Midnight, Kaleidoscope Film Distribution

A Dark Song (2016) is een bijzondere occulte horror film, die zeer klein en intiem is gehouden, maar zich focust op een zwaar thema.

A Dark Song is een Ierse Indie film gemaakt door Liam Gavin en is tevens zijn regiedebuut. De film is een slow burn, zeer sfeervol, met prachtige cinematografie en laat de rituelen zonder ze te beschrijven of te verbeelden sterk tot uiting brengen in de twee hoofdpersonen. Door deze elementen is het geen film voor iedereen en wordt er, net zoals van de twee hoofdpersonen, een lange adem verwacht van de kijker, maar brengt de finale van de film voor beiden een bevredigende climax.

Het verhaal

Sophia huurt een afgelegen huis in Wales voor een jaar lang. Ze betaalt een occultist Joseph Solomon 80.000 pond om het ritueel van Abramelin met haar uit te voeren. Dit ritueel houdt in dat ze samen via symbolen, 5 cirkels op de vloer, ieder met hun eigen betekenis, verbonden met vierkanten, haar Holy Guardian gaan oproepen om hem om een gunst te vragen. Haar wens is om nog een keer met haar overleden zoontje Jack te kunnen praten. Ook Joseph mag dan om een gunst vragen.

Ze beginnen het ritueel, dat veel van haar vraagt. Eerst moet ze gereinigd zijn, hebben gevast, geen alcohol hebben gedronken of seks hebben gehad en vervolgens moet ze een voor een de cirkels zegenen en verzegelen. Het huis wordt omstrooit door een cirkel van zout zodat zij afgesloten zijn van de wereld en pas nadat ze hem hebben aangeroepen mag deze cirkel doorbreken worden. Het ritueel van vergeving weigert Sophia echter uit te voeren en in plaats daarvan moet zij een bloedritueel uitvoeren door het bloed van Joseph te drinken. Het gehele ritueel kan zeker 6 tot 8 maanden in beslag nemen, maar na een lange tijd gebeurt er niks, ook al zegt Joseph dat ze in transitie zijn.

Dan blijkt dat Sophia niet de hele waarheid heeft verteld, wat funest is voor het ritueel, dat niet alleen puur en eerlijk moet zijn, maar ook gedreven. Dit heeft een grote consequentie tot gevolg en Sophia zal tot het uiterste moeten gaan om haar gunst te willen laten vervullen.

Sophia en Joseph en het ritueel van Abramelin

De hele film speelt zich voor het aller grootste deel af in het huis en enkel Sophia en Joseph zijn de hoofdpersonen. Beiden lijken zij op elkaar, eenzaam, bereid tot het uiterste te gaan, koppig en volhardend. De motivaties van Joseph blijven onbekend, behalve dat hij kennis zoekt, al blijkt zijn gunst onzichtbaarheid te zijn, zich volledig af te kunnen zondaren van de wereld. Joseph is een beschadigd man, maar de focus van de gedrevenheid blijft op Sophia, al even beschadigd. Niet alleen is zij de geleider van het ritueel om de Guardian op te roepen, maar ook is zij de drijfveer van de film.

Met tegenzin van Sophia komen we de waarheid te weten die haar tot deze extreme maatregelen doet wenden. Zoals Joseph al zegt is het ritueel een reis. Het is een innerlijke reis van Sophia naar haar motivaties, haar echte emoties, een reis waarin zij de kijkers meeneemt. Joseph is grof, onaardig en misbruikt haar volharding, maar laat tegelijk de tragiek zien achter beide mensen. Beschadigd door het leven, trekken ze langzaam naar elkaar toe, zonder elkaar ook maar een moment echt te mogen.

Om een film te maken met twee personages die beiden niet erg likeable zijn, elkaar niet mogen en zich bezighouden met duistere praktijken moet de film toch enige aantrekkingskracht hebben, wat ligt in dat deze zeer kundig is gemaakt. De aandacht blijft sterk getrokken naar het sfeervolle occulte mysterie dat achter Sophia schuilt en wat er zich uiteindelijk aan haar zal openbaren.

Die duisternis wordt prachtig ondersteund door de muziek, de vaak onheilspellende shots in het lege huis, de krijttekeningen op de vloer van de rituelen en hun handelingen, en gecontrasteerd door de prachtige beelden van de omgeving. De rituelen blijven vaag, fragmentarisch in beeld gebracht en door de woorden van Joseph die het ritueel Gnosticisme noem in plaats van Kabbalistisch, en het veel duisterder is dan het psycho-gepraat op het internet om je innerlijke Holy Guardian te vinden, distantieert de film zich geheel met het bestaande ritueel van Abramelin en maakt het zich eigen. Het is een middel om tot de kern van Sophia te komen.

Als blijkt dat Sophia gelogen heeft, vertelt zij vervolgens de echte gruwelijke waarheid. Haar zoontje Jack is vermoord door een stel pubers dat een occult ritueel uitvoerde en nu wil zij wraak op hen. Nietsontziende helse wraak.

Wanneer het ritueel langzaam begint te werken, waar Joseph haar op attendeert, maar er niets gebeurt, merkt zij niets op. Het ritueel is een reis, het is een reis die zich ook afspeelt in het hoofd van Sophia. Want ook voor de kijker beginnen er dingen te veranderen, en verandert het huis in een portaal, waarin verschillende werelden met elkaar in verbinding kunnen staan. De wereld van demons en angels, de stem van haar zoontje Jack, en haar Guardian. Dit ziet er niet alleen heel eng uit als een ware nachtmerrie, maar met de Guardian als een baken van licht ook heel prachtig als scherp contrast. Nieuwe verbindingen die ook in Sophia worden gemaakt, maar die ze net zoals het veranderde huis ontkent. Totdat ze er niet meer om heen kan.

Horror, symboliek en tragiek

Hier ontstaat zowel de horror als de ware tragiek in de film. Waar de reis van Sophia begon met enkel wraak in haar gedachten, met als doel een gunst waar ze de ontberingen van de rituelen wilde doorstaan, heeft die reis haar veranderd. De volharding waarmee ze de rituelen doorstond is eenzelfde volharding waarmee ze vasthield aan haar gevoel van wraak. En het heeft haar tot het einddoel gebracht. In een ware horror-nachtmerrie van demons en spirits die haar aanvallen en haar vinger afhakken, vindt ze eindelijk de rust die ze zocht. Die rust komt in de vorm van de kracht om te kunnen vergeven, in plaats van het nemen van wraak.

Want er wordt duidelijk dat ook haar gevoelens over de moord op Jack slechts een tipje van haar ware gevoelens waren en dus nog steeds niet haar ware drijfveer. Degene die zij de schuld geeft van Jack’s ontvoering is zijzelf, omdat ze te laat was om hem op te halen. De wraakgevoelens verhulden het nog tergendere gevoel van schuld. Dat maakt deze film tot een zwaar en tragisch onderwerp. Intens verdriet, zo wanhopig zijn door de complexiteit en intensiteit van haar eigen gevoelens is zijn bereid om zichzelf geestelijk en fysiek bloot te stellen aan vreselijke ontberingen om dit te laten stoppen, als boetedoening en misschien zelfs wel als zelfkastijding. Die wetenschap is heftig en droevig, maar op een zeer integere en sec manier gefilmd, vrij van sentiment en gekunstelde emoties. De film is rauw en nietsontziend, net zoals Joseph.

Conclusie

A Dark Song is een intense, maar integere film over verdriet, wraak en schuld en boetedoening. De film is prachtig klein gehouden en legt de focus op de twee personages, sfeer en de omgeving. In een heftige schets zien we twee beschadigde mensen die tot het uiterste gaan. Zowel innerlijke als zich manifesterende horror komt tot uiting in de film met een bijzondere catharsis tot gevolg.

Praktische info

  • A Dark Song (2016) 99 min
  • Directed by: Liam Gavin
  • Produced by: David Collins, Tim Dennison, Cormac Fox
  • Written by: Liam Gavin
  • Starring: Catherine Walker, Steve Oram
  • Music by: Ray Harman
  • Cinematography: Cathal Watters
  • Edited by: Anna Maria O’Flanagan
  • Production company: Samson Films, Tall Man Films
  • Distributed by: IFC Midnight, Kaleidoscope Film Distribution