Film Review: Pet Sematary (2019)

review film pet sematary 2019
Pet Sematary/ Paramount Pictures

Pet Sematary (2019) is een sterke klassiek gefilmde horrorfilm die een originele draai geeft aan het al even klassieke originele verhaal.

Pet Sematary is de tweede verfilming van het gelijknamige boek van Stephen King uit 1983. Dit boek wordt ook wel aangeduid als een van de beste werken van Stephen King en behandelt de dood die op verschillende manieren op het pad van ieder van ons komt. Dit doet hij op een zeer integere wijze, waardoor de uiteindelijke horror van het verhaal nog beter tot zijn recht komt. Met deze solide basis, heeft de film sterk materiaal in handen waar op een dankbare wijze gebruikt wordt gemaakt. Zonder de integriteit te verliezen weet de film wel nog meer te focussen op de horror van het originele verhaal, wat een huiveringwekkende finale oplevert.

Het verhaal

Louis Creed verhuist met zijn vrouw Rachel, dochtertje van bijna negen, Ellie en peuter Gage en kat Church naar het landelijk gelegen plaatsje Ludlow. Het huis ligt aan een drukke weg waar trucks overheen denderen en ook blijkt het huis een enorme achtertuin te hebben met een bos en Ellie ontdekt er al snel een dierenbegraafplaats Pet Sematary. Ze maakt kennis met de oude buurman Jud Crandall en sluit vriendschap met hem.

De intentie van de verhuizing is om meer tijd te besteden aan hun gezin en Louis heeft een baan als arts bij de Campus kliniek van de universiteit. Al snel krijgt hij daar te maken met een dodelijk ongeval van een jongen Victor Pascow. Dan beginnen zich er ook vreemde dingen rondom hem plaats te vinden. De net overleden Pascow geeft hem een waarschuwing nog in de kliniek, maar ook die nacht verschijnt hij aan Louis en neemt hem mee naar de Pet Sematary en wijst op het enorme bos kreupelhout, een grens die hij niet mag overschrijden.

Wanneer Jud de kat Church dood langs de kant van de weg vindt, neemt Jud Louis mee om de kat te begraven op de dierenbegraafplaats, maar iets fluistert Jud toe om Louis de plek achter het kreupelhout te laten zien en om Church op een speciale plek te begraven. Die nacht keert Church terug, anders, duisterder. De speciale plek heeft hem teruggebracht. En Church is niet de eerste die de dood vond op de weg en terugkeerde en zal ook niet de laatste zijn uit het gezin van de Creeds…

De focus op de horror uit het boek

De film volgt op een getrouwe wijze het verhaal van het boek. Alhoewel het boek ruimschoots de tijd neemt om de dood op verschillende wijzen aan te kaarten en te bespreken, wordt dit in de film weliswaar verkort, maar houdt het idee erover sterk overeind.

Het gezin is een normaal gezin, echter heeft Rachel een trauma overgehouden aan de dood, door de ziekte en het overlijden van haar zus Zelda, toen zij zelf nog maar acht jaar oud was. Dit wordt op een intense en vrij horrorachtige wijze in de film verweven en verbeeld. Het schrikbeeld van Zelda is misschien iets meer op die horror manier uitgebuit, maar treft daardoor wel zijn doel. Zelda is in de ogen van Rachel eng, walgelijk en een monster, en tenslotte zal ook blijken waar dat idee en haar weerzinwekkende gevoelens vandaan komen.

Ellie is degene die op een leeftijd is waarop ze vragen gaat stellen over de dood. Vragen die Rachel liever vermijdt, maar Louis op een rustige en rationele wijze met haar bespreekt. De twist in het verhaal, de grote afwijking van het boek, is hierdoor niet meer dan logisch. Niet alleen is het Ellie’s kat die dood gaat en is zij degene die over de dood nadenkt, maar ook heeft zij een leeftijd waarbij de horror in nog gruwelijkere en geloofwaardigere acties op beeld vertaald kunnen worden.

De grote twist

Die twist in het verhaal is dat niet Gage, maar Ellie wordt aangereden door een truck en wel nadat zij door de teruggekeerde Church de weg op is gelokt. De focus van de rouw van Louis is er niet minder om en zijn acties al evenmin, al lijken ze nu nog doortastender. Het levert een gruwelijke finale op waarin grafische horror, extreem verdriet en wanhoop met elkaar worden gecombineerd tot een zeer verrassende climax.

Wie het boek heeft gelezen, zal tot de dood van Ellie niet veel veranderingen opmerken. Maar vanaf dat moment, lijkt alles op losse schroeven te staan. Niet alleen het toekomstbeeld van Louis met zijn gezin, maar vanaf nu kan de kijker ook alles verwachten. Dat zorgt er voor dat ondanks dat dit een vrij bekend verhaal is, regisseurs Kevin Kölsch en Dennis Widmyer en schrijvers Matt Greenberg en Jeff Buhler het zich toch eigen hebben weten te maken om het publiek toch net even iets anders voor te schotelen. Het is voor de kenners dan ook een slot om naar uit te kijken.

De horror van de Wendigo en Zelda

Pet Sematary is een vrij old fashioned horror film, waarbij de plot, het tempo, de algehele opbouw en timing, en de horror op een juiste wijze worden geïmplementeerd.  De sfeer speelt hierin een belangrijke rol, die erg goed wordt neergezet door de voorbijrazende trucks. Alle onheil elementen zijn aanwezig en worden een voor een in beeld gebracht, totdat het te laat is.

Het gaat net zoals bij het originele verhaal om een gewoon gezin, dat iets vreselijks overkomt dat wordt omgezet in een uiteindelijke ware nachtmerrie. Met goed gekozen muziek, een prachtige locatie met een eeuwenoud bos en iets dat in het bos rondwaart geeft dat al gelijk een unheimische sfeer. Iets dat we nooit te zien krijgen, evenmin als de Wendigo zelf,  slechts horen, maar wat zich wel uit in iets sinisters in de slotfase van de film. Het idee uit zich in de met onheil dreigende sfeer, de lokroep van de speciale plaats. 

Grote spelers in de onheilspellende sfeer zijn de Wendigo, de grond die zuur is, de waarschuwingssymbolen die in de boom zijn gekrast, Little God Swamp een moeraslandschap vol met laaghangende mist, de geestverschijningen van Victor Pascow, zorgen voor een ouderwets horrorgevoel en geven het in zekere mate een gotische vibe. Daarbij is de oude Jud, geroepen door het gebied een belangrijke factor. Alhoewel zijn aandeel minder is ten opzichte van het boek is hij ook nu qua functionaliteit onmisbaar.

Zonder het in al te grote bewoordingen te zeggen ligt in de film meer de focus op de horror waarbij de dood een groot onderdeel is en ligt dat in het boek juist omgekeerd. Die keuze doet het erg goed op het doek en laat zich vooral goed tot uiting komen in het laatste deel van de film.

Maar ook Zelda, die doorschemert op de achtergrond en vooral bij Rachel in het boek, is nu veel sterker aanwezig. Haar manifestatie als stervend kind, als de hallucinaties en nachtmerries van Rachel nu, is werkelijk angstaanjagend. Ook hier is een grote verandering aangebracht waardoor het schuldgevoel van Rachel letterlijker te nemen is dan meer innerlijk en introvert zoals in het boek. Het is dan ook Zelda die voor de meeste enge jumpscares zorgt, die goed zijn uitgevoerd, al waren ze wel te verwachten.

Conclusie

Pet Sematary is een horror film die een klassieke uitstraling heeft en alle klassieke elementen die perfect in een horrorverhaal horen, uitstekend weet in te passen. Met een paar goede jumpscares, het dreigende onheil dat boven de hoofden van de familie Creed hangt. De kleine referenties aan het boek zijn met name leuk voor de kenners, waarbij de belangrijkste teksten uit het boek niet ontbreken, maar er soms wel net even te gekunsteld in zijn gezet. Pet Sematary is een getrouwe verfilming van het boek, ondanks een vrij grote verandering, aangezien het idee en de feel overeind blijft.

Meer lezen over Pet Sematary? Klik dan op onderstaande links:

Praktische info

  • Pet Sematary (2019) 101 min
  • Directed by: Kevin Kölsch, Dennis Widmyer
  • Produced by: Lorenzo di Bonaventura, Steven Schneider, Mark Vahradian
  • Written by: Matt Greenberg, Jeff Buhler
  • Based on: Pet Sematary by Stephen King
  • Starring: Jason Clarke, Amy Seimetz, John Lithgow, Jeté Laurence, Obssa Ahmed
  • Music by: Christopher Young
  • Cinematography: Laurie Rose
  • Edited by: Sarah Broshar
  • Production company: Alphaville Films, Di Bonaventura Pictures, Paramount Pictures, Room 101
  • Distributed by: Paramount Pictures