Film Review: It Stains the Sands Red (2016)

review film it stains the sands red 2016
It Stains the Sands Red/ Dark Sky Films

It Stains the Sands Red (2016) is een zombie post-apocalyps horror drama met humor elementen, maar waar een diepere betekenis achter zit wanneer je beter kijkt.

Samen met Stuart Ortiz vormde Colin Minihan het duo The Vicious Brothers die verantwoordelijk waren voor de zeer vermakelijke found footage horror met een twist Grave Encounters (2011). Nu heeft Colin Minihan de bijzondere film It Stains the Sands Red geregisseerd en samen met Stuart Ortiz geschreven.

De film is gemengd ontvangen, wat mede te wijten is aan de soms wat onduidelijke toon van de film. Net geen echte full on horror zombie film, net geen humor, met een traag tempo, lijkt het alsof deze film op het eerste gezicht niet weet wat het wil zijn.

Maar wie de hele film uitkijkt, kan de bedoeling erachter ontdekken en dan vallen al deze ogenschijnlijk niet passende elementen toch heel goed in elkaar. In dit artikel bespreek ik wat de film betekent en verbeeldt aan de hand van het hele verhaal.

Het verhaal

Het beeld begint met een overview van een verwoest Las Vegas door een zombie apocalyps. Stripper Molly en haar vriend Nick zijn in zijn porsche op weg naar een klein vliegveldje in de woestijn naar ene Jimmy die naar Mexico wil vliegen. Maar als Molly moet overgeven en Nick de auto aan de kant van de weg zet, komt de auto vast te zitten in het zand en komt tot overmaat van ramp ook een zombie over de weg naar hen toegelopen. Nick weet de zombie te verwonden, en ze vluchten terug de auto in.

De zombie blijkt erg volhardend en die nacht zitten ze er nog gevangen. Totdat de zombie weg lijkt te zijn en Nick en Molly snel de auto uitstappen om de telefoon die Nick had laten vallen te zoeken. Deze actie wordt Nick fataal en Molly vlucht de woestijn in. De volgende ochtend komt de zombie haar nog steeds achterna. Ze besluit zelf naar het vliegveld te lopen door de woestijn, met de zombie die ze Smalls (Small Dick) noemt op haar hielen.

review film it stains the sands red 2016
Dark Sky Films

Uitleg en beschrijving van It Stains the Sands Red

Enkel deze premisse doet een heel ander beeld geven van de film, of geheel andere verwachtingen scheppen dan wat de film eigenlijk is. Het lijkt op deze manier dat het een spannende horror thriller wordt met een gevaarlijke zombie terwijl zij probeert te overleven. Maar dat is de film in wezen niet. Door middel van flashbacks zien we dat Molly een stripper was en een kind had. Die flashbacks vormen de kern van het verhaal.

Molly zelf is een verrassende en verfrissende anti-held. Ze weet alleen via de gps op de telefoon van Nick waar ze naartoe moet, maar verder heeft ze geen doel in haar leven. Wat dat betreft verschillen zij en de zombie niet erg van elkaar. Ze snuift coke om op de been te blijven en geen honger te krijgen, ze sleept de flessen water met zich mee, en dat alles schaars gekleed en op enorme plateauzolen.

En vreemd genoeg (al blijkt tegen het einde van de film waarom), ontstaat er een band tussen Molly en de zombie die haar wel erg volhardend blijft volgen. De afstand tussen hen wordt letterlijk steeds kleiner. Maar het begint met een prachtig shot van de woestijn, waar Molly door het beeld loopt en tenslotte het beeld uitloopt en vervolgens na enkele seconden Smalls het beeld inloopt, haar achteraan. Molly loopt niet zo snel door haar schoenen en Smalls is geraakt in zijn been waardoor hij wat mank loopt. Het is een zeer vreemd en absurd gezicht zo in de woestijn.

De beelden van de woestijn zijn prachtig. De omgeving is zo mooi, dromerig en soms surrealistisch en Minihan weet de camera en cinematografie optimaal te gebruiken voor deze prachtige plaatjes. Dat de film vrij traag verloopt, wordt goed gemaakt door deze prachtige opnames, maar ook door de grappige en grofgebekte monologen die Molly gaat voeren met Smalls, haar zombie stalker. De spanning wordt nog even opgevoerd door een huisje dat ze vindt en waar ze zich voor hem moet verstoppen, een zandstorm waarin ze terecht komen, waarbij er een worsteling tussen hen ontstaat en wat erg goed is gefilmd.

Het tij keert wanneer Molly na de zandstorm wordt opgepikt door twee jongens, Ted en Jason die geen zuivere koffie blijken te zijn, racisten en misogyne a-holes die haar verkrachten. Maar op dat moment komt Smalls in actie en door haar verkrachter te bijten redt hij Molly. De andere gozer vlucht weg, Molly wel per ongeluk achterlatend met een rubberen opblaasbootje en meer water.

Vanaf nu worden de conversatie/monologen van Molly met Smalls dieper en heftiger. Haar verkrachting is hierdoor extra pijnlijk in beeld gebracht doordat ze telkens tegen hem zegt dat ze er niet over wil praten, alsof hij erop aandringt. Maar ook vertelt ze hem over haar zes jarige zoontje Chase die bij haar zus Ali en haar man Blake woont, die verantwoordlijk zijn en beter voor hem kunnen zorgen dan zij. Haar relatie met hem wordt verder verbeeld door het telefoonspelletje met conservenblikken, waarbij zij de hare in haar tas mee heeft genomen. Het verbeeldt de afstand tussen haar en Chase, maar toch enige verbinding. Tot dusver lijkt het alsof zij zich niet druk om hen maakte, omdat zij zich wel zouden redden, maar dat begint nu langzaam te veranderen.

Terwijl ze met een autoband om Smalls’ nek hem de rubberboot met water achter zich aan laat trekken, loopt ze verder door de woestijn. Totdat ze hem wil achterlaten, maar dit niet over haar hart kan verkrijgen. En ze hem toch weer meeneemt, als een hondje volgt hij haar en luistert naar haar. Deze relatie ontwikkelt zich nog verder wanneer ze een militair konvooi langs zien komen en Molly zich met Smalls verstopt, in plaats van om hulp te vragen. Toch worden ze ontdekt en een van de militairen beschiet Smalls, ondanks dat Molly hem beschermt en hij zich achter haar verschuilt. Dit blijkt het einde te zijn van hun samenzijn en moet Molly hem de genadeklap geven. Maar niet zonder consequenties, want door de militaire aanval bijt Smalls haar en is ze genoodzaakt om haar vinger eraf te hakken om zelf geen zombie te worden.

review film it stains the sands red 2016
Dark Sky Films

Tot dusver lijkt het een vreemde film. Alle beslissingen die Molly neemt lijken soms stupide. De humor en de relatie tussen haar en Smalls lijkt soms niet op zijn plaats en vreemd. Alhoewel er zeer geslaagde komische momenten tussen zitten, zoals Smalls die de rubberboot achter zich aantrekt en wanneer Molly in de nacht op een rotsplateau zit waar hij alleen met zijn vingers bij kan, is vrij komisch. Dan is er ook nog de kwestie dat Molly ongesteld blijkt te zijn en zij in het begin van de film aan Smalls weet te ontsnappen door haar tampon naar hem te gooien die hij dankbaar opeet. Wanneer je dit alles zonder context bekijkt is het te weird en lijkt alles van de film mislukt. Net geen horror, net niet grappig, weinig spanning, traag en de vreemde onbegrijpelijke keuzes van Molly.

Wanneer Molly dan ook in haar eentje eindelijk aankomt bij het vliegveldje heeft ze de kans om mee te vliegen, maar kiest er voor om achter te blijven. Haar reis door de woestijn deed haar beseffen dat niet haar veiligheid het belangrijkst is, maar die van Chase. Ze weet hem via de telefoon te bereiken en hij blijkt nog thuis te zijn, alleen, verstopt onder het bed. Hierop besluit Molly hem te gaan halen, maar moet ze eerst de sleutels vinden, wat een paar coole en kick-ass confrontaties oplevert met zombies.

reviw film it stains the sands red 2016
Dark Sky Films

It Stains the Sands Red als een allegorie en symboliek

Maar wanneer je de film in een andere context plaatst, als een drama beziet dan heeft de film een heel andere lading. Want in wezen is deze hele film een allegorie voor het moederschap van Molly. Het is niet voor niets dat zij haar weg kiest door de woestijn en een enkele zombie wel erg volhardend haar (zonder reden) blijft volgen.

It Stains the Sands Red is een Vision Quest van Molly, een Rite of Passage. Het is haar reis door de woestijn om uit te zoeken wat haar doel is in het leven, en om volwassenheid te bereiken.

Haar menstruatie is hier een symbool voor. Want alhoewel zij al lang lichamelijk volwassen is, is zij dat geestelijk nog niet. Meisjes van sommige indianen stammen werden in zee geworpen wanneer ze voor het eerst ongesteld werden en moesten zelf terug zwemmen, wat niet iedereen overleefde. De woestijn is de zee van Molly.

Maar ook de woestijn zelf was een plek in de natuur waar veel Indianen jongens hun Rite of Passage moesten uitvoeren. Meestal ging het om vier dagen en nachten alleen in de woestijn zonder eten en zonder drinken en slaap, iets wat ook Molly nu moet doorstaan.

Alleen in de natuur riepen zij de spirits aan om raad en leiding. Meestal kwam er een gids in de vorm van een dier. Molly heeft een zombie als haar gids, die ze zelf op gegeven moment ook letterlijk een dier noemt. Door met hem te praten, helemaal alleen komt zij meer en meer tot inzicht wat haar doel is. En dat blijkt niet Mexico te zijn, maar Chase.

Ondertussen krijgt ze te maken met natuurgeweld, de zandstorm, beproevingen, haar verkrachting en moet ze een offer maken, haar vinger afhakken, wat sommige stammen deden om aan de spirits te geven. Ook werden de kinderen vaak drugs geven om beter te kunnen hallucineren.

Haar Vision Quest doet haar geestelijk volwassen worden en de verantwoordelijkheid nemen voor Chase. Maar hierbij helpt Smalls haar. Niet alleen is het een grappige afkorting, maar het staat ook voor Chase, want Smalls haalt het moedergevoel en het verantwoordelijkheidsgevoel en de noodzaak om hem als hulpeloos wezen te beschermen, bij haar naar boven. Smalls helpt haar inzien dat ze dit in zich heeft en  maakt haar emotioneel volwassen. Smalls is altijd haar voortstuwende kracht geweest, eerst door voor hem te moeten blijven vluchten, vervolgens als reisgenoot en tenslotte als symbool voor haar overgang.

Die overgang is ook duidelijk zichtbaar. Van een gillende coke snuivende egoïstische meid ontpopt ze zich tot een volwassen sterke moedige vrouw. Niet alleen schudt ze haar ordinaire kleding van zich af, maar ook haar oude leven. Dit zorgt er uiteindelijk voor dat ze in staat is om Chase te vinden en te blijven beschermen tegen de hordes zombies/ de boze buitenwereld. Haar laatste zin geen Chase is dan ook ‘No matter wat happens, stay behind me.’ Zoals ook Smalls altijd achter haar bleef en wat zo een mooie verbinding maakt.

review film it stains the sands red 2016
Dark Sky Films

Als allegorie is deze film erg goed geslaagd. Alles valt nu op zijn plek, omdat een allegorie nooit letterlijk opgevat moet worden in de handelingen en acties. Alles staat symbool voor iets groters. De humor komt dan erg goed tot zijn recht, de opbouw is ineens duidelijk en logisch en ook al haar handelingen en beslissingen zijn logisch en dienen een hogere symbolische functie. Achteraf gezien zit deze film just erg goed in elkaar en waarschijnlijk met deze kennis is de film voor een tweede keer kijken zeer geschikt omdat de film nu in een heel ander daglicht gezien kan worden.

Conclusie

It Stains the Sands Red is een erg sterke en zeer mooi geschoten film, die zeer ondergewardeerd of niet begrepen wordt. Met aandacht voor prachtige beelden en mooie cinematografie en voor details in het verhaal die samen een erg ontroerende en mooie allegorie vormen. Het is niet slechts een film van een vrouw Molly die door een zombie door de woestijn wordt achtervolgt. Het is niet slechts een horror survival thriller zombie film met humor. De film is zoveel meer dan dat. Het is een allegorie over het moederschap, volwassen worden, een doel in het leven vinden en daarvoor vechten.

Praktische info

  • It Stains the Sands Red (2016) 92 min
  • Directed by: Colin Minihan
  • Written by: Colin Minihan, Stuart Ortiz
  • Produced by: Brandon Christensen, Bic Tran, Colin Minihan, Stuart Ortiz
  • Starring: Brittany Allen, Juan Riedinger
  • Music by: Blitz//Berlin
  • Cinematography: Clayton Moore
  • Edited by: Colin Minihan
  • Production company: Digital Interference Productions, Grasswood Media
  • Distributed by: Dark Sky Films