Film Review: Overlord (2018)

review film overlord 2018
Overlord/ photo by Peter Mountain, Paramount Pictures

Overlord (2018) is een mashup van een oorlogsfilm en een “zombie” creature feature, die het houdt tussen het gevoel van een game en een graphic novel.

Overlord begint sterk als een oorlogsfilm in een vliegtuig boven Frankrijk tijdens Operation Overlord. De operatie op 6 juni 1944 met de grootste amfibische invasie en luchtinvasie van de Westerse geallieerden in Normandie. De aanval begint met luchtlandingen van de paratroopers. Dat is ook de kleine groep Amerikaanse militairen die we volgen in de film. Na dat heftige begin met de paratroopers midden in de chaos in de lucht, beginnen ze na een al even heftige sprong en landing aan hun missie: een Duitse radiotoren in een kerk vernietigen. Vanaf daar neemt de film de wending richting Nazi-sploitation, waarin de Nazi’s worden neergezet als sadistische villains die zo zijn weggelopen uit een war game of een graphic novel.

Het verhaal

We volgen militair Boyce met zijn kameraden Tibbit, Dawson, Chase, Rosenfeld en korporaal Ford die zich in het vliegtuig opmaken om te springen. Na een grote chaos in  de lucht temidden van ontploffende bommen, weet Boyce veilig de grond te bereiken waar hij Ford tegenkomt. Ook Tibbit, Chase en Dawson hebben het gered en met zijn vijven trekken ze naar het dorp dat bezet is door de Duisters. In het bos treffen ze Chloe aan die hen helpt en ze verbergt hen in haar huis, zodat zij hun plan kunnen maken om de kerk op te blazen. Chloe woont met haar broertje van 8, Paul en haar zieke tante. Maar die tante is niet zomaar ziek, en haar misvormde gezicht heeft alles te maken met de experimenten die Dr Schmidt op de dorpsbewoners uitvoert om supersoldaten te maken, door ze te injecteren met een serum dat hij heeft gemaakt van speciale teer in die grond.

Van oorlog naar Nazi-sploitation

De film begint als een echte oorlogsfilm, al heeft de hele vibe die er om heen hangt meer de vibe van een graphic novel, met (super)helden en supervillains. Dat gevoel wordt alleen maar versterkt wanneer ze aankomen in het dorpje, ze een confrontatie hebben met de Duitse Captain Wafner en in de bunkers onder de kerk Boyce de ontdekking doet van vreselijke experimenten, waar hij ook Rosenfeld aantreft, met een evil Duitse Doctor als culprit. Hier wordt duidelijk dat de film de oorlog als achtergrond heeft en zich verder ontwikkelt als een over de top Nazi experimenten film, waarbij de Nazi’s als sadistische, domme villains worden neergezet.

Maar ook de Amerikaanse militairen worden als ieder met hun kleine eigenschap neergezet. Boyce de rechtvaardige. Tibbit, de irritante met een grote bek en met een klein hartje. Ford de mysterieuze. Chase de fotograaf die wat actiefoto’s wil maken. Dawson als de schrijver. En Rosenfeld als de Amerikaan met de Joosde naam. Maar vooral de Duisters worden als stereotypen neergezet. Deze benadering is vrij zwart-wit en geeft daarmee ook de toon aan van de film.

Dit is geen oorlogsfilm die de gruwelijkheden en onmenselijkheden van de oorlog laat zien. Het is geen brute harde oorlogsfilm, maar wordt daarentegen iets geromantiseerd  door Boyce en door Chloe en het serum dat supersoldaten creëert. Het laat geen wanhopige jonge jongens zien die eigenlijk niet weten waar ze in terecht zijn gekomen, of wat ze moeten doen, noch zijn het de typische helden. Maar het laat wel de eenzijdige kant zien van de Duisters, waarbij dus het occulte experimenten gedeelte de boventoon voert. Dat gedeelte van de film is dan ook vrij over de top gebracht, waarbij het een middenweg kiest tussen camp (bedoeld over de top) en schlock (onbedoeld over de top en juist serieus bedoeld). Die middenweg lijkt mij niet expres zo gekozen, maar een aantal scènes in het tweede deel van de film zijn eerder komisch dan dat het serieus overkomt, wat waarschijnlijk niet de bedoeling van de film is. Vooral de Duitse villains worden over de top neergezet, wat extra wordt benadrukt wanneer Wafner zelf het serum heeft ingespoten en hierdoor supersterk wordt en hij ook een hele zware stem krijgt.

Dit alles mag de pret niet drukken, want de film is daarom wel zeer vermakelijk. Ook Chloe heeft haar eigen rol die ze aan het einde nog even goed weet uit te buiten met een flamethrower. Het is met dank aan haar en de Amerikaanse jongens dat de film een hart krijgt waardoor de kijker niet per se het Amerikaanse leger aanmoedigt maar die specifieke jongens. De film houdt zich daardoor meer op als een war adventure game, waarbij de kogels niet van de lucht zijn, ze een goede prank/val uithalen met de Duisters (de motor met zijspan), er voldoende zombie supersoldaten actie is, girlpower en een gewoon geaccepteerde zwarte Boyce in de hoofdrol (iets dat realistisch toen niet mogelijk was).

Conclusie

Overlord is een actie horror fantasy met bedoelde en soms onbedoelde komische momenten. Het is geen serieuze oorlogsfilm, al lijkt het wel zo te beginnen, maar een over de top vermakelijke film die met een korrel zout moet worden genomen. De film ziet er goed uit, de special effects zijn dik in orde en de Amerikaanse militairen en Chloe winnen al gauw je hart. Het is op en top vermaak, waarbij je de echte gruwelijkheden van de oorlog even opzij moet zetten en wanneer je focust op de gimmick van de Nazi’s en hun experimenten dan is het een uiterst leuk in elkaar gezette actie avonturen film, die zo weg had kunnen komen uit een graphic novel of een game.

Praktische info

  • Overlord (2018) 110 min
  • Directed by: Julius Avery
  • Produced by: J.J. Abrams, Lindsey Weber
  • Screenplay by: Billy Ray, Mark L. Smith
  • Story by: Billy Ray
  • Starring: Jovan Adepo, Wyatt Russell, Mathilde Ollivier, John Magaro, Pilou Asbæk, Gianny Taufer, Iain De Caestecker, Dominic Appelwhite, Jacob Anderson, Erich Redman
  • Music by:  Jed Kurzel
  • Cinematography: Laurie Rose, Fabian Wagner
  • Edited by: Matt Evans
  • Production company: Bad robot Productions, Paramount Pictures
  • Distributed by: Paramount Pictures