Boek Review: Pyramids/ Pyramides (Terry Pratchett, 1989)

review book pyramids terry pratchett

‘For example, he knew his father made the sun come up and the river flood and so on. That was basic, it was what the pharaohs had done ever since the time of Khuft, you couldn’t go around questioning things like that.’

Pyramids is het zevende boek uit de Discworld serie. Dit keer neemt Terry Pratchett ons mee naar een voor de lezer nog onontdekt land over de Circle Sea. Daar ligt Djelibeybi, het Oude Koninkrijk, aan de rivier, tussen de Deltawerken. Maar daar begint het verhaal niet. Het begint in Ankh-Morpork, bij de Assassins Guild en we maken kennis met Teppic, de held van dit nieuwe verhaal.

Het verhaal

Teppic is de zoon van koning Teppicymon XXVII en is naar Ankh-Morpork gestuurd om te studeren bij de Assasssins Guild, niet alleen omdat het altijd verstandig is, ook voor een toekomstige koning, om een vak te leren. Maar ook omdat er bij dit specifieke Guild heel veel aandacht is voor goed onderwijs. Wanneer Teppic voor zijn laatste test is geslaagd en dat heugelijke feit viert met zijn eveneens geslaagde vrienden, is thuis in Djelibeybi zijn vader gestorven en moet hij noodgedwongen terugkeren om het land te gaan besturen.

Hij wordt daarbij geholpen door Dios, de hogepriester en zijn eerste taak als koning is om de grootste piramide ooit te bouwen die moet dienen als het graf voor zijn vader. Maar in Djelibeybi zijn piramides niet zomaar gebouwen en tombes, maar hebben mystieke krachten vol met energie die alles te maken hebben met de stroom van tijd. Teppic laat met tegenzin de piramide bouwen en de geest van de dode koning ziet dat met lede ogen aan, aangezien hij liever een begrafenis op de rivier had gehad.

Terwijl Teppic het koningsschap liever kwijt dan rijk is, wordt de piramide alsmaar groter en wanneer deze bijna af is, krijgt Teppic dan toch zijn zin. Want de piramide plaatst met al zijn energie Djelibeybi buiten de tijd en verdwijnt voor het oog van de rest van de Discworld. Nu is het aan Teppic de taak om niet alleen zijn koninkrijk terug te krijgen, maar om het vervolgens weer zo snel mogelijk van de hand te doen.

Vier delen

Het boek bestaat uit vier delen die ieder ongeveer een kwart van het boek beslaan. Het eerste deel, The Book of Going Forth, gaat voornamelijk over Teppic en zijn tijd bij het Assassins Guild. Dit neemt in verhouding veel ruimte in beslag. Aangezien dit slechts een soort inleiding is van het verhaal duurt dit vrij lang en heeft het niet heel veel te maken met de rest van het verhaal. Van mij had dit stuk veel korter gemogen en had er meer richting aan het eigenlijke verhaal gegeven mogen worden. Want voor mij was dit stuk niet zo interessant, terwijl het eigenlijk verhaal wel heel erg leuk is. De inleiding echter doet dat niet vermoeden. De humor is wat minder spitsvondig en de creativiteit komt pas echt tot uiting een stuk verderop in het boek.

Het tweede deel, The Book of the Dead, is al weer een stukje leuker. Nu speelt het zich enkel af in Djelibeybi en komt Teppic erachter dat koning zijn wel heel saai en stom is en vrijheids beperkend en komt zijn overleden vader erachter dat dood zijn al niet veel beter is. De vindingrijkheid omtrent het koninkrijk is heel erg grappig. Natuurlijk is Djelibeybi gebaseerd op het oude Egypte, maar ook hier weet Terry Pratchett daar precies de grappige dingen uit te halen en die zowel komisch als fantasievol neer te zetten.

Maar de lol begint pas echt bij het derde boek, The Book of the New Son, waarin Pratchett als geen ander tijd en ruimte lekker uit elkaar weet te trekken en dat evenzo absurd en bizar weer in elkaar te zetten. Hier blinkt het boek echt uit in vindingrijkheid en komische gebeurtenissen. En niet alleen rommelt het in tijd en ruimte, maar ook bij de buren in Ephebe, waar Mocracy heerst en filosofen nadenken vind je de ene grap na de andere. Pratchett is hier op dreef om alles op een wel heel grappige manier op de hak te nemen, zonder dat het flauw wordt of respectloos. De figuren die hij hier neerzet zijn hilarisch en de enige normale persoon in dit hele verhaal, is toch wel Teppic. Een keuze die ook wel verrassend is, aangezien vaak de hoofdpersonen zelf voor de hilariteit zorgen. Nu gebeurt dat echter door middel van absurde gebeurtenissen en hilarische bijpersonages.

Die hilarische bijrollen zijn weggelegd voor de architect van de piramide Ptaclusp en zijn zoons Ptaclusp IIa en Ptaclusp IIb. Een haremmeisje van de overleden koning genaamd Ptraci, en een kameel You Bastard.

Het laatste deel, The Book of 101 Things a Boy Can Do, is het slotstuk van het avontuur van Teppic. Alles bereikt hier zijn toppunt en heeft een goede en slimme afsluiter.

Niet overal even sterk

Ook dit boek is weer heel vermakelijk, al komt het wat langzaam op gang. Ook is de opbouw minder sterk en zijn de laatste twee delen van het boek velen malen sterker dan de eerste twee delen, die in verhouding wat saai zijn en lang duren. Maar als je dat eenmaal weet is het zeker de moeite waard om door te zetten, want de laatste twee delen maken het ruimschoots goed. Daarom is het ook zo jammer dat dit boek een wat zwakker begin heeft. Wel leren we iets meer over een Guild in Ankh-Morpork wat nog niet eerder is beschreven. En het is sowieso altijd we leuk om even rond te struinen in de stad, al hoeft dat niet altijd zo lang te zijn.

Conclusie

Pyramids zit vol hilariteit, absurde gebeurtenissen, vreemde personages en is rijk aan verbeeldingsvolle slimmigheden van Pratchett. Het is een boek dat  de lezer verder op ontdekkingsreis neemt door de Discworld en een echte toevoeging aan de serie. Misschien niet overal even sterk, maar uiteindelijk weet Pratchett zeker te leveren en wordt het toch een heel leuk avontuur.

De Discworld is een serie van Terry Pratchett die uit 41 boeken bestaat. De Discworld is een wereld die ondersteund wordt door vier olifanten, die op hun beurt staan op een enorme ruimteschildpad genaamd, Great A’Tuin, die door het universum zwemt met de Discworld op zijn rug.  De Discworld is een magisch land met mensen, tovenaars, trollen, heksen, feeën, draken en vele andere wezens, in verschillende rijken in de verschillende delen en uithoeken van de Discworld. Het centrum van de Discworld is The Hub, maar het bruisende niet geografische centrum is de stad Ankh-Morpork.

Praktische info

Pyramids (1989) Auteur: Terry Pratchett, 380 bladzijden. Oorspronkelijke taal: Engels. Nederlandse vertaling: Pyramides

← Lees ook het review van het zesde boek uit de Discworld serie: Wyrd Sisters