Film Review: Hell Fest (2018)

review film hell fest 2018
Hell Fest/ CBS FIlms, Lionsgate

Hell Fest is een een tienerslasher, waarbij het horror attractiepark Hell Fest niet alleen centraal staat, maar tegelijk ook het gehele plot is.

Het slashergenre bestond al langer, maar Halloween (1978) maakte het genre groots en met Scream (1996) werd er nieuw leven geblazen in het genre, waarbij voornamelijk tieners door een (gemaskerde) killer werden gestalkt en een voor een vermoord. Waar Halloween nog vrij serieus was, met brute kills, een gemaskerde killer (nog) zonder motief, maar waarin de onschuldige Laurie Strode opstond als de bekendste Final Girl, kreeg de killer in Scream niet alleen een motief, maar werd het een whodunnit, waarbij niet alleen de personages veel beter werden uitgewerkt, Final Girl Sidney Prescott tot grote hoogten steeg, maar ook het plot erg sterk was en werd er daarbovenop ook nog een meta-analyse over slashers op los gelaten. Beide films zijn niet alleen weg te denken als grote voorbeelden in dit slashergenre, maar zijn ook de films waarmee alle andere tienerslashers als dan wel of niet bewust mee worden vergeleken.

Hell Fest vanzelfsprekend ook. Deze slasher is meer in navolging van Halloween waarbij een gemaskerde killer een paar jongeren stalkt en hen zonder enig motief vermoordt. Dit levert een slasher op die meer de sfeer probeert te grijpen van de jaren 80 slashers dan die in het Scream tijdperk. Verwacht geen humor, weinig luchtigheid en geen over de top kills, maar een echte slasher die te werk gaat volgens een vertrouwde formule.

Het verhaal

Natalie keert terug naar haar oude woonplaats om tijd door te brengen met haar beste vriendin Brooke, maar die heeft tot haar verbazing een nieuwe huisgenote Taylor, waarmee Natalie nooit goed kon opschieten. Brooke heeft een avondje uit geregeld naar het Halloween attractiepark Hell Fest. Brooke’s vriendje Quinn en die van Taylor Asher komen ook en Brooke heeft voor Natalie een date geregeld, Gavin. Eenmaal in Hell Fest belooft het een spannende avond te worden vol horrors, maar wanneer ze in een spookhuis een meisje zien dat op de vlucht is en door een van de ‘acteurs’ wordt ‘vermoord’ voor de ogen van Natalie, lijkt het wel erg echt. De anderen wuiven dit weg, maar als de killer Natalie buiten dat spookhuis gaat achtervolgen, begint het toch op een echte killer avond te gaan lijken. De killer aka The Other, heeft zijn zinnen gezet op Natalie, terwijl de groep zich vermaakt in Hell Fest. Wie overleeft deze horroravond en zal Natalie zich weten te ontpoppen tot een echte Final Girl?

Art Decoration

Wat gelijk aan deze film opvalt is de aandacht die besteed is aan de setting, de decors, de art decoration van Hell Fest. Dat ziet er allemaal prachtig uit en is een leuk en origineel decor voor een slasher. De verschillende mazes en spookhuizen zijn heel mooi vormgegeven en geven echt die horror theme park sfeer weer. We volgen het groepje dan ook op de voet in het park en in de spookhuizen alsof je samen met hen de avond meebeleeft. De horroracteurs die in het park rondlopen zijn degenen die zowel de kijker als het groepje de scares geven, alsook sommige mazes en spookhuizen, die voor de griezel- en funsfeer zorgen.

Hierin worden een paar leuke en originele elementen gebruikt, zoals het ritje in een karretje dat je bij de Deadlands brengt, een deel van het park waar de acteurs je mogen aanraken en waar je speciaal voor moet tekenen om toestemming te geven. Dat ritje moet Natalie noodgedwongen alleen maken en wanneer door technische redenen het ritje stil komt te liggen, verschijnt daar The Other. Het licht valt uit en wanneer Natalie met haar karretje uit de attractie komt, zit The Other op het karretje recht voor haar. Dit is erg verfrissend bedacht en zeker wanneer er meerdere ‘Others’ op hen af komen lopen en het blijkt dat dit een aantal kostuums zijn die worden gebruikt in de Deadlands door de acteurs.

De personages en The Other

Maar helaas zijn de fun scares die de acteurs in het park en de spookhuizen de groep en de kijker geven, ook de enige scares in de film. The Other is lang niet zo bedreigend als Michael Myers in zijn masker, die ook niets zegt en gewoon langzaam loopt en alleen maar killt. Dit komt doordat er qua manier van filmen weinig omtrent The Other is gedaan om hem dreigend te maken. Er is ook geen gebruik gemaakt van het idee dat er echt een killer rond kan lopen in zo’n killerspeeltuin. Daar had veel meer spanningsopbouw in gebracht kunnen worden, met een hele mythe of urban legend of bangmakerij binnen het groepje, dat horror werkelijkheid wordt. Dat concept had veel meer uitgewerkt kunnen worden om het geheel meer body te geven.

Alhoewel de groep likeable is en een typisch jongeren groepje en zelfs geen rare, onlogische of ongeloofwaardige dingen doet, hebben ze geen van allen een achtergrond meegekregen. De aankomst van Natalie is de enige voorstelronde en verder is er geen opbouw van de personages die de hoofdrol gaan spelen in de film, waardoor de film in Hell Fest zelf te lang voort duurt.

Gavin is de lieve aardige jongen en een beetje een sulletje soms. Asher is de durfal met een grote bek. Quinn is vrij nietszeggend. Taylor heeft net zo’n attitude als haar vriendje Asher en is gek op horror. Brooke is de stoere meid, bubbly maar met haar hart op de goed plek. Natalie is de Final Girl, tussen haar en Taylor is er waarschijnlijk ooit iets voorgevallen, maar wat wordt niet duidelijk. Het blijft erg vaag en had of beter weggelaten kunnen worden, of iets meer kunnen worden uitgediept zodat er ook spanningen onderling binnen het groepje konden ontstaan waardoor er meer algehele spanning in de film zou kunnen komen.

Hun acties en handelingen zijn echter wel geloofwaardig net als die van de beveiliger die niet gelooft dat er een echte killer in de rondte loopt, maar dat het vast iemand is die een grap met hen uithaalt. Dat de groep bestaat uit gewone jongeren die logisch handelen en die we op de voet volgen, zorgt er ook voor dat de kills extra hard aankomen, ze hebben het niet ‘verdiend’ en ook de manier waarop is vrij bruut en wreed al wordt de gore en de echte kill niet expliciet in beeld gebracht. Maar wanneer de kill voorbij is, is ook het slachtoffer uit beeld. Niemand wordt gevonden als een ‘rekwisiet’ of teruggevonden door een van de vrienden. Dood is gelijk uit beeld. Net als The Other werkt de film de kills formulematig af, waardoor het zowel plat als erg wreed blijft en de humor of over de top camp geheel achterwege is gelaten.

Conclusie

Hell Fest is alleen al door de art decoration een erg vermakelijke slasher, maar wanneer je de films stript van alle decors, dan blijft er vrij weinig over. De scares, de spanning en de fun komt geheel vanuit de mazes, de spookhuizen en de horroacteurs. Wat eigenlijk de achtergond zou moeten zijn voor de film, vormt nu niet alleen de basis, maar ook het plot van de film. Alhoewel de film likeable personages heeft wordt daar verder niets mee gedaan. Ook weet de killer geen angst aan te jagen. Hell Fest is hiermee een film die niet zonder het attractiepark Hell Fest bestaat, en waarop het gehele plot berust. Is dat heel erg? De film biedt genoeg vermakelijke momenten en het park Hell Fest an sich is al de moeite waard om een kijkje in te nemen. Niet dat ik ooit zo’n park zou bezoeken, op tv is horror leuk, in het echt des te minder.

Praktische info

  • Hell Fest (2018) 89 min
  • Directed by: Gregory Plotkin
  • Produced by: Gale Anne Hurd, Tucker Tooley
  • Screenplay by: Seth M. Sherwood, Balir Butler, Akela Susco
  • Story by: William Penick, Christopher Sey, Stephen Susco
  • Starring: Amy Forsyth, Reign Edwards, Bex Taylor-Klau, Christian James, Matt Mercurio. Roby Attal, Tony Todd, Stephen Conroy
  • Music by: Bear McCreary
  • Cinematography: Jose David Montero
  • Edited by: Gregory Plotkin, David Egan
  • Production company: Tucker Tooley Entertainment, Ingenuity Studios, Valhalla Motion Pictures
  • Distributed by: CBS Films, Lionsgate