Film Review: The Prodigy (2019)

review film the prodigy 2019
The Prodigy/ Orion Films

The Prodigy is een mysterie horror thriller, die niet weet te verrassen, steunt op clichés en die hooguit twee keer de kijker weet te laten schrikken.

Dat de horror trope creepy kid een welkom subgenre is in horror, heeft te maken met dat een kind altijd als onschuldig en lief wordt gezien. Wanneer een kind zich dan juist vreemd gedraagt, of zelfs gruwelijke dingen doet, is dat iets wat beangstigend is, en zelfs ook vervreemdend kan werken. Maar enkel dat concept zorgt er niet voor dat de film automatisch eng is of spannend. Het wordt pas interessant wanneer er met spanning, mysterie en personages wordt gespeeld, waarbij de onschuld van het kind niet het enige is dat op het spel staat.

Dit keer waagt regisseur Nicholas McCarthy zich aan het creepy kid subgenre. De regisseur maakte eerder The Pact (2012) een mysterie horror die tot aan het einde mysterieus en spannend was, met een verrassende twist aan het einde. Een vrij onbekende film, maar zeker de moeite waard. Een film waar de focus klein en scherp wordt gehouden, met een raadselachtige opbouw en vreemde gebeurtenissen temidden van een unheimische sfeer. Gaat hij met The Prodigy nog een stap verder?

Het verhaal

Wanneer Sarah en John op het punt staan om een baby te krijgen, en Miles geboren wordt, wordt op dat moment seriemoordenaar Edward Scarka door de politie gepakt en doodgeschoten, nadat zijn laatste slachtoffer wist te ontsnappen en zij zijn schuilplaats kon aanwijzen. Miles groeit op als een wonderkind met een hoog bewustzijnsniveau als baby en met een hoge IQ score als achtjarige. Maar daarentegen begint hij zich ook steeds vreemder en gewelddadiger te gedragen, totdat hij plots in de klas een jongetje met gereedschap slaat omdat hij zijn zin niet krijgt.

Maar ook hoort Sarah hem midden in de nacht praten in zijn slaap. Wat in eerste instantie in haar oren klinkt als gebrabbel, blijkt een speciaal Hongaars accent te zijn en de psychologe van Miles stuurt hen door naar een speciale therapeut Dr Arthur Jacobson die gespecialiseerd is in regressie therapie, en met name reïncarnatie. Sarah gelooft hier eigenlijk niet veel van en ondertussen is John tijdelijk uit huis getrokken omdat hij niet meer met Miles samen durft te wonen. Als dan ook de hond Talulah spoorloos blijft en dood wordt terug gevonden en Miles zegt dat hij soort uit-zijn-lichaams-tredingen heeft en black-outs, wil Sarah alles op alles zetten om Miles te redden. Ook al betekent dit dat zij zelf een gruwelijkheid moet begaan.

Clichés en gebrek aan spanning en mysterie

De opbouw van de film begint traag, waarbij Miles telkens in een kort beeld wordt getoond op verschillende leeftijden om zo zijn bijzondere ontwikkeling in beeld te brengen. Die traagheid blijft echter aanhouden, zodat de film maar niet op gang wil komen. De traagheid van Sarah, de afwezigheid van haar innerlijke noodzaak en de bijna  gehele afwezigheid van John zelf helpen ook niet mee om de spanning in de film te vergroten.

Maar het probleem dient zich al aan in de aller eerste scène van de film. Het is overduidelijk, ook voor niet geoefende horror/mystery liefhebbers, dat de dood van de seriemoordenaar iets, oftewel alles, te maken heeft met datgene wat Miles ‘bezit’ wat zijn vreemde gedrag verklaart. Zelfs de schotwonden van de seriemoordenaar zijn vrijwel letterlijk terug te zien als bloedpropjes net na de geboorte op het babylichaam van Miles. Hierdoor wordt al gelijk het mysterie wat Miles zou kunnen mankeren teniet gedaan.

review film the prodigy 2019
Miles/ Orion Films

Vlakke personages

Vervolgens wordt dit alles ook vrijwel helemaal uitgelegd door de regressie therapeut Arthur Jacobson en dan is het aan Sarah om hier iets mee te doen. Datgene wat zij echter doet is vrij vlak, alle emoties van angst voor Miles, haar liefde voor hem, de angst voor haarzelf, alles komt eventjes voorbij, maar het personage wordt nergens gedwongen om een actieve keuze te nemen, noch is Sarah een personage dat stellig wordt neergezet in haar handelingen. Hierdoor komt haar personage nauwelijks tot leven en moedigt het de kijker ook niet aan om volledig met haar mee te leven en haar beslissing te begrijpen.

Beslissingen overigens die aan het einde van de film een beetje uit het niets komen vallen. Juist hierin zou de werkelijkheid van de horror kunnen liggen, hoe ver een ouder wil gaan om zijn/haar kind te redden. Die opbouw en ontwikkeling van de personages en met name Sarah en tevens de onderlinge struggles binnen hun huwelijk ontbreekt. Een gewoon mens moet wel erg tot wanhoop worden gedreven om een onbekend en onschuldig persoon zomaar te willen vermoorden en dat komt in de film bij Sarah niet duidelijk tot uiting.

Ook is er niet voor een duidelijk perspectief gekozen, waardoor wij als kijker van bovenaf alles volgen en zo ook door deze manier van filmen, het verhaal telkens een paar stappen vooruit is. De kijker weet al vanaf het begin hoe het zit, weet per scène wat er gaat gebeuren en ook de afloop zal voor weinig mensen onverwacht of als een verrassing komen.

Sfeer en cinematografie

De muziek van Joseph Bishara die zeker voor een unheimische ondraaglijke sfeer kan zorgen, speelde dit keer in op sentimenten of om schrikmomenten kracht bij te zetten. De twee originele, al zij het misschien wat onlogische, schrikmomenten zijn vrijwel de enige twee momenten in de film waarbij de film ook werkelijk aanvoelt als een horror. Tijdens de gehele film ontbreekt de spanningsboog, niet alleen omdat het mysterie vanaf het begin al is verklapt, maar ook wordt er geen gebruik gemaakt van een spannende opbouw, of een enge sfeer.

Er is geen focus van waaruit het verhaal wordt verteld, waar het naartoe moet gaan. Niet vanuit een bepaald gezichtspunt, maar ook wordt de film te klein gehouden terwijl dat ongeloofwaardig is, zeker wanneer Miles een ander kind te lijf gaat met gereedschap zonder dat hier consequenties aan worden verbonden. De film had kunnen kiezen voor of een breed perspectief waarin meerdere aspecten een rol spelen in de leefwereld van zowel Miles als Sarah of enkel vanuit haar belevingswereld, wat een interessante interne kijk kan geven. Nu blijft het te beperkend en afstandelijk en krijgt geen personage duidelijke aandacht.

Het personage van Sarah is hierin vrij slap, maar ook de innerlijke worstelingen van Miles zelf komen nauwelijks in beeld. De shots waarin zijn gezicht half te zien of, met het grootste voorbeeld het voor de spiegel eraf halen van zijn Halloween make up, waardoor hij twee verschillende gezichtshelften heeft, naast zijn twee verschillen gekleurde ogen, duidt op het feit dat Miles en Edward samen een lichaam bewonen. Maar die shots bevestigen alleen maar feiten in plaats dat het hints zijn aan de kijker om uit te vinden wat er aan de hand is.

Het idee van reïncarnatie of het feit dat Miles het volgende slachtoffer van Edward werd, dat berust op toeval is het probleem niet. Dat idee is nog niet vaak vertoond en had erg verontrustend kunnen zijn. Dat Miles hoogbegaafd is en daardoor pas laat wordt opgemerkt dat er iets nog vreemders aan de hand is, dan enkel asociaal gedrag, verhult alleen maar meer het mysterie rondom Miles, maar, enkel voor de ouders en niet voor de kijker. Het is eerder het gebrek aan daadkracht waarmee Sarah en met name John met Miles omgaan, dat de spanning tegenhoudt. De problemen rondom Miles die van kwaad tot erger gaan, komt zonder verrassing en de climax voelt daardoor dan ook als tegelijkertijd volkomen verwacht, als uit de lucht vallend, door een ontbrekende stuwende factor of die nu intern of extern is.

De film lijkt eerder een samenloop van omstandigheden, dan dat het ergens door gedreven wordt. De cinematografie is standaard en blinkt niet uit, waardoor je als kijker een verhaal kijkt waarvan je het waarom al weet, wat er gaat gebeuren en hoe het gaat eindigen.

Conclusie

The Prodigy heeft een premisse waar je veel kanten mee uit kan gaan, waarin veel spanning, een enge sfeer en een creepy mysterie in aan kan worden gebracht. Maar The Prodigy verzandt echter in clichés, waarbij noch de ontwikkeling van de personages, de cinematografie of opbouw van spanning uitblinken. The Prodigy lukt het helaas niet om deze horror trope tot een hoger niveau te brengen, of te verrassen, of er zelfs maar een vermakelijk verhaal van te maken.

Praktische info

  • The Prodigy (2019) 92 min
  • Directed by: Nicholas McCarthy
  • Produced by: Tara Farney, Tripp Vinson
  • Written by: Jeff Buhler
  • Starring: Taylor Schilling, JAckson Robert-Scott, Colm Feore, Peter Mooney, Brittany Allen
  • Music by: Joseph Bishara
  • Cinematography: Bridger Nielson
  • Edited by: Tom Elkins, Brain Ufberg
  • Production company: Orion Pictures, Vinson Films
  • Distributed by: Orion films, Splendid Film