Film Review: The Descent: Part 2 (2009)

review film the descent part 2 2009
The Descent Part 2/ Celador Films

The Descent: Part 2 is het directe vervolg na de gebeurtenissen uit The Descent uit 2005 en zien we hoe het Sarah vergaat als ze uit de grotten is ontsnapt.

The Descent uit 2005 was een ijzersterke claustrofobische horror thriller met in de hoofdrol 7 vrouwen. Niet alleen was het een zeer enge film met creepy monsters, maar werden ook de onderlinge verhoudingen en trauma’s onder de loep gelegd, waarbij de claustrofobische grotten dienden als een metafoor maar ook als een fysieke plek om hun eigen angsten onder ogen te zien en elkaar te confronteren. Een film die ook nog prachtig beklemmend is gefilmd.

Maar wat ik tot voor kort nooit heb geweten; een film met twee verschillende eindes. Ik zelf kende het UK einde waarin Sarah in gevecht raakt met Juno, haar (dodelijk) verwondt en zelf weet te ontsnappen. Om echter even later bij te komen en te beseffen dat haar ontsnapping een hallucinatie was en de monsters nu op haar af komen, terwijl ze het beeld van haar jarige dochtertje sterk voor ogen houdt. Een heel sterk, maar ook wat somber einde. Dus voor Amerika hebben ze een ander einde gemaakt, waarin Sarah echt weet te ontsnappen en een hallucinatie van Juno in haar auto ziet. Met dat laatste einde gaat deze vervolgfilm verder.

Het verhaal

Sarah is ontsnapt uit de grotten en houdt een pick-up aan. Ze wordt naar het ziekenhuis gebracht, waar sheriff Vaines op de hoogte wordt gebracht. Bij de grotten waar ze oorspronkelijk zouden gaan afdalen, maar waar Juno hen naar een ander grottenstelsel leidde is al een tijdje een zoektocht gaande naar de al twee dagen vermiste vrouwen. Nadat een agent met zijn hond een spoor van Sarah ontdekt dat leidt naar een oude mijnkapel vinden ze daar het andere grottenstelsel, waar een oude man, Ed, hen meer over vertelt. Zijn opa was een mijnwerker en toen ze het nieuwe grottenstelsel ontdekten dachten ze rijk te worden. Zijn opa werd op verkenning gestuurd, maar kwam nooit meer terug.

Via de oude mijnschacht daalt een zoekteam onder leiding van Dan met Greg en Cath  af om de zes andere vrouwen te zoeken. Ook Vaines gaat mee met agente Ellen Rios. Maar ook neemt hij Sarah mee, die aan geheugenverlies lijdt na haar shock en niets meer weet van wat er is gebeurd. Vaines hoopt dat eenmaal terug in de grotten Sarah haar geheugen weer terugkrijgt en kan helpen om de vrouwen te vinden, maar ook verdenkt hij haar.

Eenmaal terug in de grotten begint Sarah langzaam flashbacks te krijgen en wanneer ze haar geheugen weer volledig terugkrijgt, zet ze het op een rennen en gaat Vaines haar achterna, terwijl een gedeelte van de grot instort en Cath beklemd komt te raken. Nu de groep is opgesplitst, ze een glimp opvangen van een monster, het opgegeten lijk van Rebecca vinden, raken ze in paniek en dan begint de ellende weer van voor af aan.

Meer Monsters en bloederiger

Alhoewel het verhaal direct terug grijpt op The Descent, je zelfs flashbacks ziet van de eerste film en ook beelden van de camcorder die de vrouwen bij zich hadden en het de sfeer opwekt van die eerste film, is dit een film met een heel andere toon en sfeer.

De onderlinge relaties, de symboliek van de grotten, het mysterie van de monsters, het claustrofobische en hun letterlijke confrontaties vallen in deze film weg. Ter compensatie zijn de monsters vaker en duidelijker in beeld gebracht, zien we zelfs een vrouwtjesmonster met lang zwart haar en is er veel meer gore en in het rond spuitend bloed het liefst in het gezicht, en mond van Cath, Rios en Sarah. Voeg daaraan toe het moeten doorhakken van de arm van Vaines, wat zeer bloederig en grafisch is en wederom het bloed in de rondte spattert en de film is net iets te over de top, zonder komisch of kunstig effect.

Dat is ook gelijk de grootste kritiek van de film. Het is hetzelfde verhaal, weer gaan ze de grotten in, het voegt niets toe, behalve de over de top gore en daarbij zijn de teksten ook niet bijzonder goed en ontbreekt de onderlinge spanning, die soms enkel van Vaines komt.

review film teh descent part 2 2009
Sarah and Rios/ Celador Films

Terugblikken en duidelijke links met The Descent

Daarentegen is dit een lekkere bloederige monster movie die wanneer ze over de helft zijn een verrassing in petto heeft. Niet alleen is het erg leuk gedaan om de vrouwen op de videobeelden weer even terug te laten komen, maar ook vinden ze het half kaalgevreten lijk van Rebecca en zien ze de dode Sam boven de afgrond hangen aan haar kabel, wat nog voor een creatieve en spannende scène zorgt. Zo speelt de film goed in op de eerste film.

Ook Sarah die eerst nog in shock is en niks zegt, totdat ze Rios redt van een monster en besluit om haar mee te nemen op zoek naar veiligheid, ontpopt zich als een echte nietsontziende survival chick, een houding die ze aan het einde van The Descent ook aan had genomen, na haar catharsische bad in de “bloed en ingewanden soep” in de grot. En ze ook uiteindelijk de rekening vereffende met Juno. Ze legt ook kort uit aan Rios dat Juno met hen de nieuwe grotten wilde ontdekken en die naar Sarah wilde vernoemen uit schuldgevoel.

Personages

Zoals ook in de eerste film draait het om Sarah en Juno. Hun sterke band en geschade vertrouwen en verraad. Ook nu is Sarah het enige uitgewerkte karakter. De enige die meer aandacht krijgt dan de anderen is Rios. Zij heeft een dochtertje, wat haar een connectie geeft met Sarah. De anderen Cath, Greg en Dan zijn bijpersonages. Vaines is de menselijke tegenstander die het Sarah moeilijker maakt en haar nog meer verdenkt na het vinden van het lijk van Rebecca. Maar verder ligt vooral de focus op het vluchten van de monsters en het zoeken naar een uitweg.

Hun acties zijn ook niet altijd even logisch. Het is om te beginnen al vreemd dat zij Sarah meenemen die toch best gewond was geraakt. Dat ze met een klein groepje gaan en de rest niet inlichten. Dat Rios en Vaines zonder ervaring gewoon mee gaan de grotten in. En de eerst wat naïeve houding van Cath en Greg. Dan die hen alles uitlegt (voor de kijkers) maar waardoor Cath en Greg nogal amateuristisch overkomen. Ook het stilzwijgen voor de monsters, wat een belangrijk wapen is, wordt niet consequent nageleefd door de personages, zonder enige consequenties ook nog.

Ondanks deze tekortkomingen is de film spannend, al zij het veel minder claustrofobisch door de manier van filmen. Afgezien van de benarde situatie in het water. Maar ook het licht dat te helder en natuurlijk is en het donker dat te scherp en gemaakt is, in plaats van het zeer realistische beklemmende gevoel uit The Descent, speelt hierin een rol. Deze film is een echte monster movie geworden, omdat je als kijker al weet wat hen te wachten staat en je enkel nog hoeft te raden wie en wie er als eerste aan gaat.

Juno (spoilers)

Tenminste totdat de film een wending heeft. Die wending is de terugkeer van Juno, wat overigens geheel over de top in beeld wordt gebracht als een superheldin a la Lara Croft, die Vaines van een monster redt. Juno heeft al die tijd weten te overleven (eten en drinken?) heeft de uitweg gevonden, maar is haar licht kwijtgeraakt. Nu echter komt het weer tot een confrontatie met haar en Sarah, waarbij Vaines Juno wil redden (want dochter van een senator) wat goed zal staan op zijn cv en vertrouwt hij Sarah niet, die op haar beurt Juno niet vertrouwt. Voordat Rios een keuze heeft kunnen maken, heeft Vaines zich aan Sarah geboeid wat later een gory bloody scene zal opleveren. Het feit dat Juno nog leeft, breng wel direct de feel van de eerste film terug, hun rivaliteit en ondanks alles ook hun oude vriendschap, wat wederom voor zowel Juno als Sarah een catharsis oplevert.

De ontsnapping (spoilers)

Ook geheel in stijl met The Descent is het einde van de film. Nadat Juno dodelijk is verwond door de leider van de monsters en Sarah haar net niet kon redden, sterft Juno in haar armen. Dan duiken er meer monsters op en staat Rios op het punt om gegrepen te worden, wanneer Sarah een kreet uitslaat om haar te redden. Nu is het Rios die, zoals Sarah eerder deed, uit de tunnel naar boven kruipt. Maar ook nu is het geen happy end. Als ze denkt gered te zijn, komt Ed, de oude man aanlopen en slaat haar neer en brengt haar terug naar de ingang van de grot. Haar lot is onbekend…

Conclusie

The Descent: Part 2 is lang niet zo spannend, claustrofobisch of psychologisch sterk zoals The Descent. Maar wel grafischer, bloederiger en meer over de top. Ondanks de vele verwijzingen en flashbacks is dit veel meer een monster movie geworden. Maar door de verrassende wending halverwege de film, wordt toch die feel en sfeer van de eerste film benaderd en krijgen we een knaller van een finale. Het vervolg is zeker niet zo goed als de eerste film, heeft gebreken, maar weet dat net op tijd goed te maken. Het lijkt meer van hetzelfde, maar uiteindelijk is het toch een echte afsluiter, al kan er altijd nog een derde deel gemaakt worden, gezien het einde.

← Lees ook het review van The Descent (2005)

Praktische info

  • The Descent: Part 2 (2009) 94 min
  • Directed by: Jon Harris
  • Produced by: Christian Colson, Ivana MacKinnon
  • Screenplay by: James McCarthy, J. Blakeson, James Watkins
  • Based on: characters by Neil Marshall
  • Starring: Shauna Macdonald, Krysten Cummings, Douglas Hodge, anna Skellerb, Gavan O’Herlihy, Natalie Medonza, Michale J. Reynolds
  • Music by: David Julyan
  • Cinematography: Sam McCudry
  • Edited by: Jon Harris
  • Production company: Celador Films
  • Distributed by: Pathé