Film Review: Puppetmaster (1989)

review film puupetmaster 1989
Puppetmaster/ Full Moon Feattures, Paramount Pictures

Puppetmaster is een echte campy fantasy horror over bovennatuurlijke poppen die aan het moorden slaan.

Puppetmaster is geïnspireerd door die andere heerlijke campy poppenfilm Dolls (1987),  en eveneens geproduceerd door Charles Band maar werd daarentegen een stuk bekender en heeft inmiddels met de laatste die uitkwam in 2018 Puppetmaster: The Littlest Reich al 18 titels op de franchise lijst staan. Net als in Dolls zijn de poppen zelf niet slecht evenmin als de onschuldige poppenmaker die de poppen maakt voor zijn eigen plezier. Maar waar de slechte mensen door de poppen in Dolls werden gestraft zoals in een sprookje voor hun slechte gedrag, worden de poppen in Puppetmaster door hun meester gecontroleerd en weerspiegelen zij de ziel van hun meester. Dat betekent dus niet veel goed wanneer de poppen in handen van een slecht persoon vallen.

Het verhaal

In de Bodega Inn in 1939 in Californië maken we kennis met de vriendelijke poppenmaker en alchemist Andre Toulon. Hij maakt bijzondere poppen voor zijn eigen gezelschap, vreemd uitziende maar vriendelijke poppen, en blaast hen leven in. Totdat de Nazi’s hem opsporen en hem voor hun eigen gewin willen hebben. Maar Toulon laat dit niet zover komen. Hij verstopt de poppen in een kist in een geheime opening in de muur en schiet zichzelf dood.

In het nu, 50 jaar later in 1989 krijgen een aantal mediums, paranormaal begaafden en helderzienden een bericht van een vroegere vriend/collega van hen Neil Gallagher om naar de Bodega Inn te komen. Maar zowel Alex Whitaker werkzaam als professor in de antropologie op Yale en die voorspellende dromen heeft, als de helderziende en medium en witte heks Dana Hadley hebben al vreemde en verontrustende visioenen gehad over hun aankomende verblijf aldaar. Ook Frank Forrester die samen met Neil onderzoek deed naar de geheimen van de Egyptenaren om dode objecten tot leven te wekken en die nu samen met paranormaal begaafde Carlissa Stamford onderzoek doet naar paranormale begaafdheid worden uitgenodigd.


Maar als ze eenmaal daar zijn aangekomen worden ze ontvangen door Megan Gallagher, eigenaresse van het hotel en de vrouw van Neil, die hen vertelt dat hij dood is. Zowel Dana, die zich als een bitch gedraagt, als Alex die zich zorgen maakt om hen en Megan, voelen aan dat er iets niet pluis is. Terwijl Frank alleen oog heeft voor de voortgang van zijn oude onderzoek en voor de sexy Carlissa. Een ding is vrijwel zeker, de poppen die Toulon had verborgen, zijn in dit hotel verstopt, de reden waarom Neil, een onbetrouwbaar en geld- en machtsbelust persoon, trouwde met de vriendelijke en goede Megan. Maar voordat zij de poppen weten te vinden of zich bewust zijn van het plan van Neil, vinden de poppen hen een voor een.

review film puppetmaster 1989
Balde/ Full Moon Features, Paramount Pictures

Opbouw en plot

De film verloopt vrij traag vanaf het moment dat we in het heden van 1989 belanden. De interacties en personages zijn vrij cliché en niet erg interessant en van hen moet de film het ook niet hebben. Dana gedraagt zich gelijk vrij vijandig naar Megan, terwijl Alex de enige van de mediums lijkt te zijn die enige scrupules heeft en in wezen een goed mens is. Het gedrag van Carlissa en Frank is vrij cheesy en dat wordt alleen maar erger wanneer ze kinky seks gaan hebben. Dat wordt echter wel met een enorme knipoog gedaan. De anderen hebben namelijk last van hun gekreun dat steeds erger wordt, zeker wanneer ze een voor een worden vermoord door de poppen. Het is cheesy camp maar wel met een knipoog. Puppetmaster is daardoor ook de adult versie van Dolls.

De muziek heeft een herkenbare score die erg bijdraagt aan de sfeer. De plot zelf is echter wel vrij geinig gedaan, zeker door de opgebaarde Neil telkens op plekken op te laten duiken en de 4 gasten en Megan de stuipen op het lijf te jagen. Het zijn hints waar het uiteindelijk in de film allemaal om draait. De poppen zelf spelen hierin een bijrol.

De poppen(makers) zijn de echte sterren

Maar eigenlijk is stiekem de hoofdrol weg weggelegd voor de poppen, alhoewel ze maar vrij kort in totaal in beeld zijn geweest. We zien ze al in 1939 wanneer Toulon zijn laatste pop maakt en leven inblaast. Maar vooral volgen we de pop Blade die de twee Nazi’s van buiten ziet aankomen en naar boven rent om Toulon te waarschuwen. Zo volgen we zijn hele weg vanuit zijn perspectief waarbij de camera laag bij de grond is en baant hij zich een weg door de lobby via de lift naar boven. Erg leuk gedaan en af en toe vangen we een glimp van hem op. Hier wordt vaker gebruik van gemaakt in de film, van het poppenperspectief, wat een leuk effect geeft.

Er zijn vijf poppen waar we mee te maken krijgen. Blade heeft een zwarte jas aan en een zwarte fedora op. Zijn gezicht is wit en zijn ogen zitten ver verstopt in zijn zwarte oogkassen, maar kunnen er uit poppen als hij iets opmerkelijks ziet, wat erg leuk is bedacht. Hij heeft opzetstukken in plaats van handen, zoals twee haken of een haak en een mes.

Dan is er Pinhead, een pop met een groot lichaam een heel klein eierhoofdje en twee grotemensen handen (echte handen van een actrice overigens), die heel sterk is.

Tunneler heeft een drilboor op zijn hoofd en kan daar behoorlijk wat gory schade mee aanrichten. Maar Leech Woman is eigenlijk wel de ranzigste, want zij kan bloedzuigers uitkotsen, brr.

Tenslotte is er de Jester, de pop die Toulon als laatste heeft gemaakt. Zijn hoofd bestaat uit drie schijven die hij afzonderlijk van elkaar kan draaien en zo de juiste emotie kunnen uitbeelden. Geen van de poppen praat, al maken ze wel geluiden, maar daar Jester geen actief deel heeft aan het moorden is hij degene die toekijkt en de situatie beschouwt. En dat is juist in de slotscène erg belangrijk, waar hun (gedwongen) loyaliteit verandert. Hoe dit komt laat de allerlaatste scène zien. Wat een erg leuk einde is.

De poppen zelf zijn dan ook de grootste attractie van de film. Niet alleen hun bijzondere vormgeving en het idee erachter, maar ook de manier waarop ze tot leven worden gebracht op camera. Met poppenspelers, (en animatronics?), en de handen van een echte actrice (en stop motion?) worden de poppen echt tot leven gebracht met ieder hun eigen manier van bewegen en gedrag. Want waar het in het script aan te kort schiet, het verhaal te simpel is en niet alles even goed geacteerd wordt, ligt daar de kracht en de fun van de film.

Conclusie

Puppetmaster is een echte cultklassieker geworden die ondanks de B-film aanblik toch erg vermakelijk is dankzij de geweldige poppen, en de cheesy campyness met een knipoog. Een film die wat langzaam op gang komt, maar wanneer de poppen eenmaal aan bod komen en zich vervolgens helemaal kunnen uitleven in de climax scène pas echt fun wordt. Niet zo sprookjesachtig als Dolls, maar wie van creepy poppen houdt, zit hier ook goed.

Praktische info

  • Puppetmaster (1989) 90 min
  • Directed by: David Schmoeller
  • Produced by: Hope Perello, Charles Band
  • Written by: Kenneth J. Hall, David Schmoeller
  • Starring: Paul Le Mat, William Hickey, Irene Miracle, Jimmie F. Skaggs, Robin Frates, Matt Roe, Kathryn O’Reilley, Mews Small
  • Music by: Richard Band
  • Cinematography: Sergio Salvati
  • Edited by: Thomas Meshelski
  • Production company: Full Moon Entertainment, Empire Pictures
  • Distributed by: Full Moon Features, Paramount Pictures