Film Review: Winchester: The House that Ghosts Built (2018)

review film winchester the house that ghosts built 2018
Winchester/ Lionsgate, CBS Films

Winchester, de ghost horror film met een waargebeurde insteek krijgt verrekte lage cijfers op IMDb en dan vooral van de professionele critici. Is dat terecht?

Ik zeg maar gelijk dat deze film inderdaad geen pareltje is, niet erg bijzonder, vol met clichés en onbenutte mogelijkheden. Maar om het zo ontzettend laag (Metascore van 28) te beoordelen is wel erg cru. Daarvoor moet het toch wel echte bagger zijn en dat is deze film niet. De score van de kijkers is wat dat betreft milder, een 5,4 en daar ben ik het meer mee eens.

Alhoewel de film uit 2018 komt, lijkt het eerder een film uit de zero’s, met in your face ghosts, die voor de jumpscares zorgen, en waarin geen gebruik wordt gemaakt van een intense spanningsopbouw, bijzondere cinematografie of sfeer. En waarbij de achtergrondverhalen van de personages allemaal iets triests hebben, maar die veel te veel op de oppervlakte blijven. Films zoals The Messengers (2007) of The Haunting in Connecticut (2009), die toevallig ook net op Netflix zijn verschenen. Het zijn films waarbij je bij voorbaat al weet dat het niet erg diepgaand is, mega eng of een bijzondere vorm heeft. Het zijn simpele horrors met ghosts die je even laten schrikken, maar waarbij het verhaal je niet aan het denken zet of een echte indruk achter laat.

Maar dat hoeft ook niet altijd. De afgelopen tijd zijn we best verwend met bijzondere horror films, waarbij, wederom veel professionele critici van films in zijn algemeen, het woord horror niet meer in de mond durven nemen. Want als een film goed is dan kan het bijna geen echte horror zijn en is het iets anders waar een nieuwe term voor bedacht moet worden. En als het gewoon in hun ogen bagger is, niets toevoegt dan is het een horror en vaak gelijk ook erg slecht. Dat vind ik zelf een beetje onterecht. 

Natuurlijk, Winchester hangt aan elkaar van de clichés, heeft een simpel verhaal en niet diepgaande karakters, maar dan kan het nog altijd gewoon vermakelijk zijn. Een film die je met verstand op nul lekker kan kijken. Daarbij komt dat jumpscares een doodzonde lijken te zijn, wat ook vrij overdreven is. Af en toe een beetje schrikken, daar is ook niets mis mee. Valse schrikmomenten kunnen irritant worden wanneer ze continu worden ingezet, maar verder kan even schrikken van een enge ghost best lekker zijn.

Het is alleen wel jammer dat met de basis van Winchester, een verhaal dat berust op waarheid, maar weinig engs mee is gedaan. Sarah Winchester heeft echt bestaan en het Mystery House, dat nu nog als een van de bekendste Haunted Houses van Amerika is bestaat nog steeds, en is een toeristen attractie geworden Ook het spookverhaal dat slachtoffers van de Winchester wapens daar rondspoken gaat nog steeds de ronde. Ook het feit dat Sarah 38 jaar lang telkens het huis uitbreidde is waar.

Het hele idee, zeker van het huis dat een wirwar labyrint moet zijn met trappen die nergens toe leiden, deuren die open gaan naar loze ruimtes en ga zo maar door, is in de film wel onderbenut. Dat geldt eigenlijk voor alles in de film. Het hele idee is zo bizar, daar had veel meer spanning en sfeer ingezeten dan dat er nu te zien was. Er is enkel gebruik gemaakt van ghosts die je goed te zien krijgt en jumpscares, zonder een enge sfeer en spanningsopbouw, waar zo’n bizar huis zich zo goed voor zou lenen.

Dat maakt dat deze film op papier meer potentie heeft dan er uit is gekomen, maar dat het daarom een bagger film is die niet meer waard is dan een 28, is onzin.

Het verhaal

Dr Eric Price wordt door de Winchester Company benaderd om Sarah Winchester op haar geestelijke gesteldheid te onderzoeken of zij nog capabel is om het bedrijf te leiden. Eenmaal in San Jose aangekomen treft hij een oude vrouw aan die last heeft van artritis, maar verder nog bij haar volle verstand is. Alhoewel zij overtuigd is van het feit dat het spookt in haar huis. Sterker nog, in een trance tekent zij middernacht wanneer de geesten op hun sterkst zijn een nieuwe kamer, die zij vervolgens laat bouwen. Er zijn dan ook constant bouwvakkers bezig. Een kamer waarin de geest is gestorven. Daar kunnen ze in onze wereld komen en misschien rust vinden. Maar er zijn ook slechte geesten die kwaad willen. Die kamer sluit zij af met een houten balk die met 13 spijkers is dicht genageld, een goddelijk getal zodat ze ingesloten blijven. Sarah heeft een fortuin verdiend aan het maken en verkopen van wapens, maar tegen welke kosten?

Schuld en rouw

Op de achtergrond speelt natuurlijk duidelijk een antiwapen thema. Maar op de voorgrond gaat het over het schuldgevoel van Sarah, maar ook om haar rouw van het verlies van haar man en dochtertje. Haar nicht Marion Marriot die bij haar inwoont samen met haar zoontje Henry, heeft haar man verloren. Maar ook Dr Price heeft zijn vrouw verloren, aan zelfmoord met een Winchester. Terwijl hij haar probeerde tegen te houden werd hij zelf per ongeluk neergeschoten en was drie minuten lang dood. Dat geeft een speciale connectie tussen hem en het huis en is ook de reden waarom Sarah zelf hem heeft uitgezocht om haar te onderzoeken. Al deze gebeurtenissen spelen een rol die verweven zijn met de hauntings, die zowel onschuldig als kwaadaardig zijn. En waarbij een geest bijzonder kwaadwillend is en de nemesis is in de film. De catharsis aan het einde van de film komt dan ook niet onverwacht.

De art decoration ziet er echter wel erg mooi uit. De hele aankleding van de binnenkant van het huis en de kleding is gewoon mooi verzorgd en draagt wel bij aan een mooie sfeer. We vangen telkens wat op van het vreemd in elkaar gezette huis, maar het huis is veel groter dan dat je allemaal te zien krijgt. Dat het een bizar labyrint is komt daardoor niet goed over op beeld.

De film kan wat cheesy zijn, waarbij zowel de dialogen die er te dik qua uitleg bovenop liggen, als de muziek en de full on geesten aan bijdragen. Toch vreemd dat ik (wij misschien wel, ja jij ook) intens kan genieten van de cheesy jaren 80 horrors, terwijl we horrors van nu allemaal lijken te vergelijken met een Hereditary (2018) of The Witch (2015) Get Out (2017), The Babadook (2014), It Follows (2014) en ga zo maar door. Zelfs A Quiet Place (2018) die van de (onlogische) plot devices aan elkaar hangt wordt alom geprezen. Dan vraag ik me af hoe het komt dat een film zoals Winchester zo onderuit wordt gehaald, terwijl een 28 toch echt wel harsh is.

Conclusie

Is de film Winchester bijzonder goed? Nee. Is de film bijzonder slecht? Ook niet. Het is gewoon een film van dertien in een dozijn, die op papier beter klinkt dan de uitvoering zelf en waarvan het potentieel niet goed uit de verf is gekomen. Dus moet je Winchester overslaan? Is het een afrader? Nee hoor zeker niet. Wie een simpele film wil kijken, met wat geesten en schrikmomenten zit hier aan het juiste adres.

Praktische info

  • Winchester: The House that Ghosts Built (2018) 99 min
  • Directed by: The Spierig Brothers
  • Produced by: Tim McGahan, Brett Tomberlin
  • Screenplay by: Tom Vaughan, The Spierig Brothers
  • Starring: Helen Mirren, Jason Clarke, Sarah Snook
  • Music by: Peter Spierig
  • Cinematography: Ben Nott
  • Edited by: Matt Villa
  • production company: Bullitt Entertainment, Diamond Pictures, Imagination Design Works
  • Distributed by: Lionsgate, CBS Films