Boek Review: House of Windows (John Langan, 2009)

book review house of windows john langan

‘”I disown you; I cast you from me. All bonds between us are sundered; let our blood no longer be true.”‘

Om eerlijk te bekennen had ik wat moeite om dit boek uit te lezen. Na het geweldige verhaal van John Langan, The Fisherman, dat niet alleen erg goed in elkaar zit, vanuit prachtige perspectieven wordt verteld en ook een bijzonder creepy en origineel weird fiction verhaal is, wilde ik ook erg graag zijn eerste boek lezen. Maar dat vond ik helaas persoonlijk wat tegenvallen.

Het verhaal

Het verhaal begint vanuit een mannelijke hoofdpersoon, een schrijver van horrorverhalen, die samen met zijn vrouw, kindje en andere vrienden in een vakantiehuis verblijft. Een van die vrienden is Veronica met wie hij de afwas doet. Zij behoort niet echt tot hun vriendengroep, maar haar man Roger wel. Echter Roger is een tijd geleden onder vreemde omstandigheden verdwenen en Veronica is zijn tweede en veel jongere vrouw en daarbij was zij een van zijn studentes op de universiteit. Zij ligt dus niet goed in de groep en er gaan verhalen de ronde dat zij iets te maken zou hebben met de verdwijning van Roger.

Die avond en nacht besluit zij echter om het hele verhaal aan de hoofdpersoon te vertellen. Een verhaal dat misschien te vreemd is om te geloven. Toch is het echt gebeurd. En het heeft alles te maken met de zoon van Roger, Ted, die tijdens een missie in Afghanistan is gestorven, het grote Belvedere Huis waarin Roger en Veronica wonen en waar vroeger een schilder heeft gewoond die ook vreemde ervaringen had in het huis, maar ook vooral met de verstoorde band tussen vader Roger en zoon Ted. Het begint pas echt gevaarlijke vormen aan te nemen wanneer Roger uit woede Ted vervloekt. Midden in dit alles staat Veronica zelf.

Schrijfstijl

Bijna het hele boek, behalve het intro en het laatste stuk dat door de mannelijke schrijver worden verteld, is alles vanuit het oogpunt van Veronica verteld, met haar stem. Dat geeft een uniek, maar wel eenzijdig perspectief aan het verhaal. Meer dan dat zij denkt of weet of ziet en voelt komen we niet te weten. Dat betekent gelijk ook dat we niet achter de ware toedracht van het hele gebeuren komen.

Ook betekent dit dat haar manier van vertellen, de schrijfstijl je wel moet liggen, aangezien dit constant is tijdens het gehele boek. Haar toon kan soms wat snobistisch overkomen. Als geschoold en eerst student en later professor op de universiteit, net zoals haar man Roger in de Engelse literatuur, kan dit soms wat pretentieus overkomen, alhoewel dit niet zo bedoeld is. Want waar Roger helemaal gek is van Dickens en zij van Hawthorne, blijkt vooral dat Dickens een meer diepere betekenis heeft aangaande wat Roger en Veronica overkomt. Wat je nodig hebt aan kennis om dat te begrijpen wordt wel uitgelegd, maar wie zelf een grotere kennis heeft van het oeuvre van Dickens heeft hier wel een voordeel.

Opvallend is wel dat Veronica het hele verhaal in twee avonden/nachten aan de man vertelt, maar dat het nogal een erg lang verhaal is. De manier waarop zij vertelt is traag, ze wijkt veel uit, ook naar haar eigen verleden en maakt dat zij dit in twee avonden vertelt een beetje ongeloofwaardig. Ook zorgt die traagheid ervoor dat het verhaal erg langzaam op gang komt, maar ook erg vaak in herhaling valt. Er gebeurt vrij weinig, vaak dezelfde dingen keer op keer, maar dan net even iets anders. Dat Veronica door haar toon niet altijd even sympathiek overkomt, zorgt ervoor dat het niet altijd even gemakkelijk doorlezen is.

Weird fiction

Het idee echter van het verhaal, een geest, een mysterieus huis, waarin in het verleden ook een schilder mee te maken kreeg, zijn spannende en leuke ideeën, die weliswaar origineel zijn bedacht, maar qua uitvoering net iets te kort schieten. Er wordt net iets weinig aandacht aan gegeven aan het hele enge weirde idee, dat van mij wel prominenter aanwezig had mogen zijn. De nadruk ligt daarvoor net iets te veel bij Veronica zelf, waardoor het te eenzijdig is. De vloek die Roger uitspreekt over Ted is weliswaar waar het in dit verhaal allemaal om draait, maar ook dit blijft iets te veel in herhaling vallen en zet geen voortgang in. In The Fisherman is al het vreemde wat gebeurt juist uit verschillende perspectieven verteld zodat het een mooi geheel vormt en je als lezer een beter en enger beeld krijgt. Nu was ik zelf, tijdens het lezen, Veronica wel eens zat.

Het einde echter, de climax is wel erg mooi en spannend en ook eng beschreven. Daar komt er eindelijk meer reuring in het verhaal, en ook meer spanning tussen de relatie van de personages die daarvoor te gezapig en kabbelend is. Het gevoel van noodzaak en indringendheid ontbreekt het grootste gedeelte van het boek.

Ook het allerlaatste deel waarin Veronica drie opties bespreekt wat er precies is gebeurd met Roger zijn alle drie erg sterk. Mijn persoonlijke voorkeur gaat uit naar de eerste optie (de Twilight Zone optie), wat het boek echt tot de weird fiction laat behoren. Wanneer John Langan echt voor die optie had gekozen, dat dit het werkelijke einde zou zijn geweest, het plot, het mysterie waar het uiteindelijk om draaide, met daarbij toegevoegd de “demon” in de politiecel en nog meer dat verband houdt met de schilders Belvedere en de Castries die ooit in het huis verbleven, dan had ik het verhaal leuker gevonden.

De symboliek in het verhaal heeft vooral te maken met de relatie tussen vader en zoon, Dickens, maar ook andere kleine gebeurtenissen kunnen als symboliek worden opgevat, zoals het meisje op de carroussel. Echter sommige metaforen zijn te vergezocht zodat de betekenis velen zal ontgaan en andere symboliek is te oppervlakkig en lijkt in een cirkeltje rond te draaien. Daarbij spelen op de achtergrond maatschappelijk kwesties die ik er zelf moeilijk mee in verband kon brengen, zoals 9/11. Maar dit is mijn mening, wellicht zal het tot anderen wel duidelijk spreken.

Conclusie

House of Windows is een iets te langdradig boek dat te vaak in herhaling valt en er verder weinig gebeurt. De unieke persoonlijke toon en perspectief van Veronica moet je daarbij wel bevallen. Het idee is erg creatief en origineel, maar komt wat mij betreft te weinig uit de verf en is de relatie tussen vader en zoon weliswaar heftig, maar ook weer in herhaling vallend. Een boek met een cool weird fiction concept, maar dat het zeker niet haalt bij zijn tweede boek.

Praktische info

House of Windows (2009), 334 bladzijden. Auteur: John Langan. Oorspronkelijke taal: Engels. Nederlandse vertaling: niet beschikbaar.