Graphic Novel Review: Through the Woods (Emily Carroll, 2014)

review graphic novel through the woods emily carroll
Through the Woods by Emily Carroll

Through the Woods bevat een unieke manier van tekenen, vertelkunst en tekst in de vorm van de stijl van echte Victoriaanse horror stories. Emily Carroll heeft met dit boek dat 5 verschillende horror verhalen bevat echt een mooi kunstwerkje afgeleverd.

De verteltrant van dit boek is in de stijl van de oude echte Victoriaanse horror schrijvers zoals Lovercraft, M.R. James en Oliver Union. De verhalen hebben allen een creepy, spooky sfeer, waarin niet of nauwelijks iets wordt losgelaten over het hoe of wat of waarom van de onheilspellende dreiging waar de hoofdpersoon mee te maken krijgt. Dat betekent dus ook dat je het einde van de verhalen nog niets wijzer bent geworden, maar als het goed is heb je er wel wat rillingen aan over gehouden. En dat is precies de bedoeling van die stijl. Het gaat niet om de oplossing, maar om de lezer een zo verontrustend mogelijk gevoel te bezorgen. En zoals vele schrijvers uit die tijd ook zeiden: de fantasie van de lezer is vaak velen malen enger dan hoe ik het in woorden op kan schrijven.

Emily Carroll beheerst deze stijl goed en voert dat op sublieme wijze uit met haar tekeningen. Daarbij is de tekst bijgevoegd aan de tekeningen erg vloeiend en bijna poëtisch verhalend of vertellend.

De verhalen

Zoals gezegd bevat dit boek vijf verhalen, die allemaal op één of andere manier met het bos te maken hebben. Het boek heeft een proloog en een epiloog die door naar het bos te verwijzen en samen ook één verhaaltje vormen. Tevens verbinden zij de overige vijf verhalen met elkaar. Het leest als een sprookjesboek. De teksten zijn prachtig en doen denken qua opbouw en plaatsing aan bijschriften in een kinderboek, maar de teksten zijn overduidelijk voor volwassenen bedoelt. Dat geeft een creepy, maar sprookjesachtig effect. Sommige verhalen zijn vertellend en vanuit het perspectief van de eerste persoon geschreven. Andere teksten zijn meer verhalend of vertellend en vanuit de derde persoon. Maar de stijl is wel herkenbaar, alleen het perspectief is aangepast aan het verhaal.

Ook het format van de verhalen verschilt, van stripvorm met omrandingen, tot beeldende tekeningen die variëren in formaat per bladzijden en zelfs door elkaar heen lopen. Die afwisselingen maken het lezen niet alleen interessanter, maar zijn ook duidelijk goed gekozen bij het verhaal zelf. Hierdoor is niet alleen elk verhaal uniek, maar ook de manier waarop het verteld wordt.

review graphic novel through the woods emily carroll

An Introduction

’s Avonds in bed, in het donker, lezend, vergeet je dan stiekem ook je nachtlampje uit te doen, bang voor wat er in het donker woont?

Our Neighbor’s House

Drie zussen, Mary, Beth en Hannah blijven alleen achter in hun hutje in het bos in de winter in de sneeuw, wanneer hun vader gaat jagen. Maar als hij niet meer terug komt, en Beth bang is dat hij dood is, komt er een nachtelijke bezoeker, met een breedgerande hoed, hen een voor een halen. Maar Beth is vastbesloten om te doen wat hun vader hen opdroeg: naar het huis van de buren gaan als hij niet terug is gekomen… Donkere bruine tonen, maken dit een somber en spooky verhaal verteld vanuit de middelste zus Beth, waarin haar rode cape  de enige kleur is.

A Lady’s Hands Are Cold

Een jonge vrouw wordt door haar vader uitgehuwelijkt aan een rijke man. Maar in het grote landhuis hoort zij vreemde dingen. Het spookt en het schijnt haar om hulp te vragen. Maar niets is wat het lijkt. In mooie rode, blauwe en gele kleuren die prachtig afsteken tegen het donker is dit een gothic barok spookverhaal, dat een enge en onheilspellende sfeer heeft en daardoor een waar grafisch horror verhaal wordt.

review graphic novel through the woods emily carroll

His Face All Red

Een beest teistert een klein dorpje. De hoofdpersoon en zijn broer beloven jacht te maken op het beest, maar treffen een wolf. Maar wie is het werkelijke monster in dit verhaal, de wolf, een van de broers, beiden of iets heel anders? In een wat sobere en scherpere stijl getekend waarin veel bruine tonen overheersen en het rood van bloed. Een verhaal met een macabere twist en een mysterieus einde.

My Friend Janna

Yvonne verteld het verhaal van haar en haar beste vriendin Janna die samen nep seances hielden. Tot op een dag Yvonne iets spookachtigs ziet rondom Janna, maar durft het haar niet te vertellen. In grijze tonen met zachte penseelstreken, lijkt Janna langzaam bezeten te worden. Heftiger en indringender getekend en geschreven dan de voorgaande verhalen.

The Nesting Place

Het laatste en langste verhaal dat ook een duidelijker plot heeft. Mabel, Bell logeert in de zomer bij haar broer Clarence en zijn verloofde Rebecca, nadat haar moeder is overleden. De moeder van Bell vertelde haar altijd enge verhalen over monsters. Maar monsters bestaan niet, denkt Bell. Een erg mooi getekend, met zachte kleuren, pastelachtig wordt het verhaal volledig verteld vanuit het perspectief en beleving van Bell, dat erg mooi en intiem is weergeven en haar als personage sterk neerzet. Een verhaal met een echt monster en een goede afloop dit keer..?

In conclusion

Het meisje met de rode cape moet door het bos naar huis lopen, met het gevaar om de wolf tegen te komen. Eenmaal veilig bij haar moeder aangekomen en liggend in haar bedje, lijkt ze het gevaar te hebben ontlopen, tenminste, deze keer…

review graphic novel thorugh the woods emily carroll

De tekeningen

Ieder verhaal heeft een eigen manier van tekenen, maar blijft wel echt herkenbaar als de stijl van Emily Carroll. Een verhaal is geheel in zwart, wit, geel, rood en blauw getekend in een soort barokachtige stijl. Een ander verhaal is in aquarel gekleurd. Sommige verhalen zijn zacht getekend en anderen hebben wat hardere omlijningen. Soms overheerst de kleur grijs en soms bruine tinten. Maar bijna elk verhaal heeft een zwarte achtergrond op de bladzijde. Hierdoor knallen de tekeningen er nog meer uit.

Wanneer Emily Carroll focust op een klein deel van een groter geheel en alleen dat tekent, als het ware inzoomt, geeft dat een indringend effect. Wanneer je dat op het juiste moment met de juiste afbeelding doet krijg je een verontrustend effect. Dat geeft aan de lezer het gevoel dat er iets niet pluis is. En dat effect wordt zeker bereikt.

Ook het feit dat ze inzoomt op gedeelten van een gezicht, waarbij vaak de gelaatsuitdrukking van de ogen net niet zichtbaar is, geeft net dat extra engere en vervreemdende effect dan wanneer alleen de ogen zichtbaar zijn.

Zoals het in het schrijven van horror verhalen vaak net dat enge zit in datgene wat je niet vertelt, zo werkt dat ook bij tekeningen. Dat wat je net niet ziet is enger dan wanneer je het wel helemaal ziet.

Conclusie

Through the Woods is een prachtige horror graphic novel. De vertelkunsten van Emily Carroll sluiten qua tekst en tekeningen naadloos op elkaar aan, ondersteunen elkaar en zorgen samen voor dat creepy effect wat zo kenmerkend is voor een Victoriaanse horror story. Het is een boek dat je telkens weer opnieuw kan lezen, juist omdat het niet om de clue gaat, maar de ervaring van het lezen. En daarbij zijn de teksten en tekeningen absoluut geen straf om nog een keer door te nemen. Ik kan echt genieten van deze uitzonderlijk kunstige creatieve manier van verhalen vertellen en zeker als ze ook nog eens creepy zijn. En wie dat ook vindt, kan nog meer van haar werk genieten door naar haar website te gaan, waar nog meer verhalen van haar te bewonderen en in z’n geheel te lezen zijn.

Praktische info

Through the Woods (2014), 208 bladzijden. Tekst en tekeningen: Emily Carroll. Oorspronkelijke taal: Engels. Vertaling: niet beschikbaar