Mijn jaar van 2018 in Films, Series en Boeken

Hålló mijn lieve Huldufólk het is al weer bijna 2019! Dat vraagt om een kleine terugblik.

Ieder jaar in december kan je overal de lijstjes met de beste films en series lezen van het afgelopen jaar. En in het geval van horror, de engste monsters, de beste scares, en ga zo maar door. Aangezien niet alle films en series hier in Nederland te zien waren heb ik mijn eigen selectie gemaakt van films en series en ook van boeken die om een persoonlijke reden me erg bij zijn gebleven.

Het afgelopen jaar zijn er heel wat films en series uitgekomen in het horrorgenre, wat natuurlijk een feestje is. Wat dat betreft was het een topjaar voor de horrorfilms die nu ook door het grotere publiek worden omarmd. Hierdoor is er meer vraag en budget voor kwalitatief goede horrors zowel qua verhaal als cinematografie. Gelukkig worden er ook nog een heleboel Indie horrors gemaakt, die vaak genoeg creatief en origineel zijn. En blijft er ook volop ruimte voor de gewonere standaard horror films. We hebben ook dit jaar horror in allerlei genres kunnen zien, van comedy tot actie, revenge, ghosts, monsters, supernatural, fantasy, zombies, drama, noem het maar op. We zijn lekker verwend dit jaar.

Dat er zo ontzettend veel horrors worden gemaakt betekent vanzelfsprekend dat niet alle horrors ons landje bereiken, de meesten zijn niet in de bios te zien, niet op streamingsdiensten, en moet je dus op dvd zien te scoren. Maar ook daar werd in dit jaar aan gewerkt. Zo kregen we er maar liefst twee nieuwe streamingsdiensten bij die zich volledig richten op horror. Horrify en op de valreep van 2018 Fear Unlimited.

Maar ook met series zat het dit jaar wel snor, ook al lopen we met veel series wel achter en blijven we afhankelijk van dvd’s. Maar Netflix timmert ook hard aan de weg met topseries. Het hoogtepunt van het jaar qua horrorserie was denk ik wel The Haunting of Hill House, daar zal iedereen het wel mee eens zijn. Er waren nog meer nieuwe series die er tussenuit sprongen. En series met een nieuw seizoen die erg sterk waren. We moesten helaas ook weer afscheid nemen van series die werden gecanceld. Doet altijd pijn.

Qua boeken ben ik niet zo op de hoogte van de aller nieuwste uitgegeven boeken, dus geen lijstje met boeken uit dit jaar, maar van boeken die ik afgelopen jaar heb gelezen.

Films

Ik heb lekker veel films kunnen kijken dit jaar en heb ik mijn horizon weer kunnen verbreden. Laten we beginnen bij het begin van 2018.

(klik op de rode gedrukte tekst en je komt bij het review of editorial terecht)

veronica 2017
Veronica/ Film Factory Entertainment, Sony Pictures

In februari begon het horrorjaar al goed met de film Verónica (2017) op Netflix. De film werd  direct bestempeld als de engste film ooit. Een uitroep waar ik een gruwelijke hekel aan heb. Ten eerste krijg je verkeerde verwachtingen en ten tweede is wat eng is vrij subjectief. Tenslotte is Verónica meer dan een enge film alleen en doet die uitspraak de film geen volledige eer aan. Dat neemt niet weg dat de film wel lekker eng was, goed verteld en gefilmd en zich daarom wel mag scharen bij het rijtje van engste films. Ik vond de film in ieder geval top en was blij met een griezelig begin van het jaar.

annihilation 2018
Annihilation/ Paramount Pictures, Netflix

In maart werd de film Annihilation (2018) aan Netflix toegevoegd. Een horror science fiction met een hoop mysterie en prachtige beelden. Ik was er erg van onder de indruk en heb daarom ook direct het boek besteld waar de film op is gebaseerd. De film heeft precies de essentie van het boek weten te vangen, wat erg moeilijk is, blijkt als je het boek hebt gelezen, en er een prachtige visuele film van gemaakt. Annihilation had een bijzonder einde dat zich niet gemakkelijk liet raden en ruimte open liet voor interpretatie, ben ik gek op.

ghost stories 2017
Ghost Stories/ Lionsgate Films

Een niet zo bekende film Ghost Stories (2017) kwam uit en wat een briljant toffe film is dat. Echte ghost stories verweven in een mysterie en kleine verhaaltjes die samen uiteindelijk bij elkaar komen. Mooi gemaakt, spooky zoals het hoort, beetje surrealistisch, beetje absurdistisch en helemaal naar mijn smaak. Jammer dat er soms aan films zo weinig aandacht wordt gegeven en bijna nergens wordt gedraaid. Zo blijf je een beetje hangen in een bubbel waar het merendeel voor te porren is en wat de commercie ons voorschrijft en al van tevoren bepaalt wat wij leuk moeten gaan vinden. Zo werkt het nu eenmaal maar leuk is het niet.

hereditary 2018
Hereditary/ A24

In de zomer werden we getrakteerd op een pareltje van een film Hereditary (2018). Een bloedje enge film, goed creepy en nare scènes, goed verteld en gefilmd met een originele mythologie, mysterie en bovenal een verhaal over rouw en verwerking temidden van een complex gezin. Nadat we Verónica al weer met z’n allen waren vergeten werd nu Hereditary gekroond tot de engste film ooit. Hoe lang gaat dit nog door mensen, zucht. Dat ie eng was, dat klopt wel degelijk. De hele film had een unheimische sfeer, maar vooral het einde met een bijna ondraaglijk einde voor Toni Colette (wat een prachtrol van haar) was toch wel een van de bizarste en gruwelijke dingen in tijden die op het witte doek is verschenen. Een gedurfde scène en perfect uitgevoerd. Met recht de engste film ooit? Misschien, maar sowieso een hele goede film, naast dat het ook een hele goede horror is.

apostle 2018
Apostle/ Netflix

In oktober kwam de horror Apostle (2018) uit op Netflix. Voor mij een bizar slechte timing. Want ook The Haunting of Hill House werd er die dag op gezet en die kreeg natuurlijk voorrang. Om nou gelijk een film te kijken na een serie waar ik niet alleen erg van onder de indruk was, maar ook helemaal inzat, zag ik niet zo zitten. En na een aantal dingen te hebben gelezen dat de film erg gewelddadig was en wreed tegenover dieren en er een paar nare scènes inzaten, zakte de moed mij helemaal in de schoenen en besloot ik de film over te slaan. Niets voor mij, niet mijn genre, dacht ik. Bovendien kon ik nergens vinden of het een beetje mysterieus bovennatuurlijk was of niet. Maar toch bleef ik er maar aan denken. En hoeveel je er soms ook over opzoekt, alle reviews blijven subjectief en dus besloot ik om de film alsnog te gaan kijken om zelf een oordeel te kunnen geven. Het is tenslotte maar een film die ik ieder moment uit kan zetten als ik het te naar vind. Ja ook een horrorliefhebber heeft zijn/haar grenzen en vooroordelen die berusten op meningen van anderen. Want wat bleek, qua geweld en naarheid viel het allemaal best mee op een gruwelijke scène na, die wel erg kunstig is gefilmd. Bovendien was het een prachtige bijzondere film met veel symboliek, en met dus wel bovennatuurlijke dingen, en een immer sterke vertolking van Dan Stevens. Weer wat geleerd dus: me niet zo snel laten afschrikken.

mandy 2018
Mandy/ RLJE Films

Dat geldt ook voor de volgende film Mandy (2018). Ik hou helemaal niet van revenge films. Geweld vergelden met geweld, vaak om het geweld, is niet echt mijn ding. Tuurlijk zitten er ook een hoop goede films tussen, maar dat er vaak een verkrachting of iets anders vreselijks aan vooraf moet gaan, want anders geen revenge, dat hoeft voor mij niet zo. Nu is Mandy wel een revenge film, met Nicolas Cage in de hoofdrol. Na het zien van de trailer was ik toch wel erg getriggerd. Ik ben een sucker voor surrealistische art farty films, met artistieke cinematografie en een bijzondere vertelling. En dat is ook precies wat je krijgt bij deze film. Visueel een plaatje, vrij surrealistisch met een crazy Nicolas Cage, demonachtige hell bikers, een crazy waanzinnige sekteleider, en over de top campy killings met een Axe, de Reaper en een Chainsaw. Het was een bizarre nachtmerrie achtige trip waarin ik helemaal in mee werd gesleurd.

errementari, the blacksmith and the devil 2017
Errementari/ Netflix

Alsof Netflix dacht dat we ons gingen vervelen in oktober, want we werden even doodgegooid met toffe films en series. Zo ook met Errementari oftewel The Blacksmith and the Devil een Baskisch sprookje. Zo werd het ook gefilmd, als een volksverhaal met humor en fantasy en een kleine moraal. Ik hou mijn hele leven al van sprookjes en dit sprookje kende ik nog helemaal niet. Het was een leuke verrassing tussendoor en ook leuk om wat meer anderstalige films en uit andere culturen wat meer uit dit genre te zien, net zoals November (2017) van vorig jaar.

the endless 2017
The Endless/ Well Go USA Entertaiment

Tenslotte werd ook The Endless (2017) getoond. Een erg goede en mooi gefilmde Indie film van Aaron Moorhead en Justin Benson die ook onder hun eigen voornamen de hoofdrollen vertolkten. Het is een bijzondere en erg originele en creatieve film, een science fiction, supernatural film maar bovenal weird fiction een genre waar ik zelf helemaal gek op ben. Voor mij kan het niet vreemder, het liefst vermengd met absurde of filosofische, bizarre en symbolische elementen. De film is mysterieus, heel sfeervol en gaat over verhalen vertellen of beelden en projectie en is daarmee een metaverhaal geworden. Wie meer over deze film wil weten en het beter wil begrijpen moet ook zeker het eerste deel Resolution (2012) gaan zien, alhoewel ze los van elkaar gekeken kunnen worden. Maar samen vormt het een nog beter geheel. The Endless heeft zeker veel indruk op mij gemaakt.

bandersnatch 2018
Bandersnatch/ Netflix

Op de valreep wil ik nog even de net gloedje nieuwe Netflix x Black Mirror film erbij vermelden, Bandersnatch (2018). Want dit is een unieke film, namelijk interactief. Je kan zelf keuzes maken voor het verloop van de film. Hoe cool is dat. De film is prachtig gemaakt, met een knipoog, en het plezier dat er in is gestoken spat van het scherm. Heeft de film ook nog een existentialistisch vraagstuk en een goed verbeeld verhaal van een jongen met psychische problemen en is bovendien een inception mindfuck. Dit is een first in mijn leven als filmkijker, dus sowieso moet deze film in het rijtje bijzonder.

Dan nog even de honourable mentions:

The Ritual (2017) naar het gelijknamige boek van Adam Nevill is zeker niet beter dan het boek, maar alleen al om het zo ontzettend knap en origineel gemaakte monster, Moder, was deze film gewoon top. En Pyewacket (2017) is een creepy Indie drama over de gecompliceerde band tussen moeder en dochter. Knap gemaakt met respect voor alle personages. Misschien mis je een film en denk je whoa wacht even waar is Suspiria (2018)? Klopt, maar ik zag langer dan twee uur achter elkaar in de bios niet zo zitten en ik wilde ook goed kunnen kijken en op pauze kunnen zetten etc, dus die ga ik zeker nog zien.

Waren er ook persoonlijke tegenvallers?

Jazeker. The Cloverfield Paradox (2018) vond ik niet zo heel best. Het geprezen A Quiet Place (2018) als ook Bird Box (2018) bleken  gewoon niet mijn genres. Naar mijn mening nemen de films zichzelf iets te serieus, zijn de plot devices te sturend en is het drama niet altijd even logisch of intens. Ook The Nun (2018) waar ik erg naar uit keek vond ik iets tegenvallen, geen super slechte film vond ik het, maar het had wel enger gemogen en het verhaal had wel wat omvangrijker kunnen zijn.

Series

Er waren weer behoorlijk wat series om uit te kiezen en het grootste deel heeft ons landje nog niet eens bereikt. Ach, vertraagd kijken heeft ook wel wat (je kan namelijk stiekem vooruit lezen als het te spannend wordt).

the haunting of hill house season 1
The Haunting of Hill House/ Netflix

We beginnen maar gelijk met de populairste horrorserie van het moment The Haunting of Hill House. Aangezien het een verfilming is van het gelijknamige boek van Shirley Jackson, een van mijn favoriete schrijvers en boeken, zag ik er zowel met een grote verwachting als een beetje angstig naar uit, want als het niet goed wordt uitgevoerd is dat extra balen. Ondanks dat het verhaal geheel anders was, met andere personages en een hele andere benadering heeft deze serie toch echt die feel van het boek. Het is een buitengewone enge, mooie serie geworden met goed uitgewerkte personages, met drama en geesten en met een uitstekende manier van vertellen. Ik was echt heel erg onder indruk, zo mooi en goed gemaakt is deze serie. De horror elementen spelen zich af op verschillende niveaus en om de serie nog leuker te maken en waardoor je zeker alles voor een tweede keer wil bekijken is dat er een hele hoop geesten verstopt zitten in de serie die echt niet allemaal even makkelijk te vinden zijn. Daarnaast is de middelste aflevering, bestaande uit slechts een paar scènes, geschoten in een heel lang shot wat echt fantastisch mooi en goed is gedaan. Deze serie is echt wel een super favoriet geworden van mij. En er gaan geruchten dat er misschien wel een tweede seizoen komt, waarschijnlijk in een soort anthologie vorm. Fingers crossed.

legion season 2
Legion/ FX

In het begin van het jaar was op Fox het tweede seizoen van Legion te zien. Het eerste seizoen vond ik al erg goed, maar het tweede seizoen was nog beter, visueel, qua verhaal, maar ook qua filosofische existentialistische insteek. Erg indrukwekkend ook, waarbij je als kijker echt op moet letten en er van je verwacht wordt om actief na te denken. Daar hou ik van en met absurdistische en surrealistische elementen erbij, maak je me helemaal gek. Gelukkig komt er een derde seizoen, want na die cliffhanger moet ik gewoon weten hoe het verder gaat. Hopelijk leggen ze de lat in het derde seizoen nog hoger en krijgen we een nog groter visueel en filosofisch spektakel te zien. Dit is een van de weinige stripverfilmingen (op de X-Men na) die ik echt geweldig vind en die afwijkt van de meer standaard Marvel films.

the x-files season 11
The X-Files/ FX

Ook in het begin van het jaar op Fox was het elfde seizoen van The X-Files te zien. Na een wat tegenvallend tiende seizoen waarvan ik vooral de aflevering met de Were Monster Guy Mann erg leuk vond, was dit weer een seizoen met de Scully en Mulder zoals we hen kennen. Er zaten een paar pareltjes van afleveringen tussen met Reggie, de robots en Mr Chuckle Teeth, die gelijk een nieuw legendarisch monster werd. Humor, technologie, filosofische vraagstukken, echte spannende afleveringen met de rode draad van de zoon van Scully en Mulder en de conspiracy theories wisselden elkaar af, met een erg mooi einde. Gillian Anderson heeft al aangegeven dat dit haar echte allerlaatste seizoen zou zijn en zonder Scully is The X-Files niks, dat was het ook niet een tijdje terug zonder Mulder. Dit elfde seizoen vond ik wel een mooie afsluiter en daarbij heb ik meteen zin gekregen om de hele X-Files een keer vanaf het begin te gaan kijken. Want nog nooit alles gezien en al helemaal niet op volgorde. Dus de dvdbox met 9 seizoenen is onderweg. Joepie!

dirk gently's holistic detective agency season 2
Dirk Gently’s Holistic Detective Agency/ BBC America, Netflix

Een minder leuke afsluiter had de serie Dirk Gently’s Holistic Detective Agency. Helaas een te leuke serie met te weinig kijkers en daarom vroegtijdig gecanceld. Zo jammer. Ik vond dit echt een hele leuke serie. Komisch, absurd, vol vreemde en bizarre dingen en wendingen, zo fantasievol, met tijdreizen, lekker ingewikkeld, andere dimensies, een vreemde ziekte en bonte personages. Ik ga deze serie echt missen ook omdat het einde van het tweede seizoen eigenlijk opbouwt naar een eventueel spectaculair derde seizoen, dat er dus nooit zal komen. Ik snap dat alles draait om de kijkcijfers maar soms moet je een serie wat langer de kans geven. Soms is het publiek er nog niet aan toe en soms moet het ook een keer mogelijk zijn om een kleine groep aan te spreken die liever series ziet die afwijken van de rest.

Maniac 2018
Maniac/ Netflix

Een serie die ook bijzonder afwijkt van alle andere meer standaard series is Maniac. Toen deze serie voor het eerst te zien was op Netflix en ik het gelijk ging kijken, moet ik eerlijk zeggen dat ik er niks aan vond. Ik vond het te somber, raar en onlogisch, ik heb een broertje dood aan alle geestelijke stoornissen die er aan hun haren bijgesleept worden om een serie of film interessant te maken, terwijl ze alleen een stigma nog meer bevestigen of erger, kortom ik vond het stom. Stomme ik. Want ik had toen ik het ging kijken gewoon geen rust in mijn kont, had andere dingen aan mijn hoofd en de timing was gewoon net niet lekker om Maniac te kijken. Want het is wel een serie waarvoor je echt moet gaan zitten, het op je in moet laten werken en het willen ontdekken en begrijpen waar deze serie in de kern nu werkelijk om gaat. Zowel de boodschap als de uitvoering zijn erg mooi, ontroerend, maar ook hilarisch en absurd. Dus zo zie je maar dat je soms een serie een tweede kans moet geven. Soms ben je er niet voor in de stemming of ben je er nog niet klaar voor en dan valt zo’n serie verkeerd. Gelukkig dat ik toch besloot om Maniac toch te gaan kijken, want net zoals bij Apostle kreeg ik ook Maniac niet uit mijn hoofd. Nu kan ik zeggen dat Maniac tot een van mijn favoriete series is gaan behoren.

chilling adventures of sabrina season 1
Chilling Adventures of Sabrina/ Netflix

Omdat ik Riverdale te leuk vind (wie mist het ook zo in december?), zag ik erg uit naar Chilling Adventures of Sabrina, een serie van dezelfde makers en een verhaal uit het Archie Universum. Alhoewel het begin van de serie me wat tegenviel, begon ik het toch steeds leuker en interessanter te vinden. Toch bleef ik het idee hebben dat er meer in zat dan dat werd getoond, dat het potentieel er niet helemaal goed uitkwam op de een of andere manier. Wat ik ook vreemd vond is dat er zo weinig ruchtbaarheid werd gegeven aan de serie. Weinig reclame, je las er weinig over. Best raar aangezien dit een Netflix Original is. Ondanks dit alles konden we genieten van de speciale Kerst aflevering A Midwinter’s Tale en komt in 2019 het tweede seizoen op Netflix. Het derde en vierde seizoen zijn overiges ook al besteld, dus de serie heeft ruimschoots de tijd om te groeien.

the terror season 1
The Terror/ AMC

Tenslotte was op Amazon de serie The Terror te zien. Een verfilming van het mega dikke boek van Dan Simmons. Niet echt mijn genre en mijn man dacht dat ik hem in de maling hield toen ik zei dat ik deze serie wilde kijken, maar het was echt de moeite waard. Prachtig gefilmd, je kon de ijskou gewoon voelen, sterk geacteerd en een heel boeiend verhaal. Ik zat echt aan de buis gekluisterd. Een indrukwekkende serie van een waargebeurde expeditie waarin bovennatuurlijke elementen aan toe zijn gevoegd met name uit de Inuit mythologie over de Tuunbaq. Er komt een tweede deel dat zich gaat afspelen in de WOII in een Japans-Amerikaanse gemeenschap die geteisterd wordt door een geest. Dus fingers crossed voor Japanse mythologie, zoals we al zagen in Teen Wolf S3.

Nog even de honourable mentions:

 Ash vs Evil Dead had zijn derde en tevens laatste seizoen dat weer over de top hilarisch, campy en gory was en ik heb er super van genoten. Maar helaas ook deze is gecanceld maar wel met een knipoog die de franchise met Ash en de Deadites waardig is. Ook over de top komisch was het tweede seizoen van Santa Clarita Diet, dat voor veel lachsalvo’s heeft gezorgd hier in huis. Komend jaar seizoen 3! Erg goed gemaakt was het bizarre tweede seizoen van A Series of Unfortunate Events waar op 1 januari 2019 het derde en laatste seizoen van te zien is. Ook erg leuk was Altered Carbon begin van het jaar, de detective noir-art deco-alternate future-science fiction serie en daar heb ik me uitstekend mee vermaakt. Net zoals de spectaculaire campy actie comedy horror serie Diablero, die onlangs op Netflix is toegevoegd.

Waren er ook tegenvallers?

Ja helaas ook bij de series. Het elfde seizoen van Doctor Who vond ik gewoon niet zo leuk, de humor de spectaculaire avonturen in de ruimte ontbraken net zoals de cohesie van een rode draad en de drie friends van de Doctor hadden te weinig omhanden. Jodie Whittaker daarentegen vond ik dan wel een leuke Doctor waar te weinig mee werd gedaan. Ook het achtste seizoen van American Horror Story: Apocalypse viel me tegen en dat terwijl ik uitzag naar de terugkeer van de Coven. Ik wist niet, en nog steeds niet eigenlijk, wat ik ervan moet denken. Is het over de top campy bedoeld? Is het onbedoeld bizar en komisch te flauw? Is het horror, is het afgeraffeld of juist slim bedacht? Geen idee. Ghoul en The Innocents en Requiem vond ik ook niet echt je van het helaas. Maar omdat ik daar verder weinig verwachtingen van had is dat dan toch minder erg.

Boeken

Zoals gezegd geen boeken die dit jaar zijn verschenen, maar gewoon boeken die ik dit jaar las en op de een of andere manier van onder de indruk was.

a head full of ghosts cover (16)

Een van die boeken was A Head Full of Ghosts van Paul Tremblay. Niet alleen had dit boek een bijzondere schrijfstijl een zeer interessante wisseling van perspectieven, maar  zeker ook een creepy en mysterieus verhaal. Pas aan het einde kom je erachter wat er nu precies is gebeurd en dan nog net niet helemaal. Het boek is fijn om te lezen, en speciaal voor de horrorliefhebber zowel van boeken als films staat dit boek rammetje vol met verwijzingen zonder dat het irritant wordt, maar juist een erg leuke aanvulling is en een feest van herkenning. Met plezier en spanning gelezen.

annihilation jeff vandermeer

Na het zien van de film Annihilation, moest ik ook het boek lezen van Jeff VanderMeer. Annihilation is het eerste deel van de Southern Reach Trilogy en ik moet zeggen dat alhoewel dit boek echt heel anders was dan de film, ze beiden briljant waren. Doordat het in de eerste persoonsvorm wordt verteld wordt het heel intiem. De stijl is prachtig en al snel zit je helemaal in die vreemde sfeer van Area X. Ik vond het echt een aanvulling, om zowel het boek gelezen te hebben als de film gezien te hebben. Het tweede deel Authority en het derde deel Acceptance heb ik ook al in huis, dus dat wordt lezen geblazen.

the fisherman cover ed (17)

Ook zo’n goed geschreven boek met wisselde perspectieven waardoor het verhaal helemaal tot leven komt is The Fisherman van John Langan. Prachtige stijl, heel mysterieus, moderne weird fiction, echt een boek voor mij. Maar dat leek niet zo in het begin want dat viel me iets tegen. Gewoon doorzetten en het eigenlijke verhaal was werkelijk briljant origineel. Soms moet je door de harde korst heenbijten om bij de heerlijke vulling te komen. Het had de sfeer van een Lovecraft verhaal maar dan als een volledige roman. Ik was dik tevreden met dit boek.

the little stranger cover ed (19)

Dat was ik iets minder met The Little Stranger van Sarah Waters. Ik weet niet of het lag aan de hitte, want het was warm afgelopen zomer, (weet je nog? lijkt nu eeuwen geleden) en het al wat trage verhaal deed het niet lekker bij mij in die hitte. Pff ik kwam er niet doorheen en begon me te irriteren van de sloomheid. Maar ik ben nogal van de tweede kansen, zeker als iets me echt tegenstaat. Soms vind ik iets gewoon niet zo leuk, is het mijn stijl of genre niet, maar als ik me ga ergeren, dan is er vaak iets anders aan de hand. Wederom foute timing zo bleek achteraf, want de tweede keer vond ik het een heerlijk boek. Fijne personages in een romantisch mysterieus spookverhaal, dat op een heerlijke manier is geschreven waar je in moet kunnen hangen. En dan lijkt het net alsof het verhaal zichzelf vertelt. Aan het einde miste ik gewoon iedereen, kan je nagaan.

experimental film cover ed (18)

Een ander boek dat ik eerst moest wegleggen en voor een tweede keer moest oppakken om het pas echt te waarderen is Experimental Film van Gemma Files. Sodeju wat ergerde ik me aan het hoofdpersonage Lois, wat een dominante, betweterige, koppige  en opdringerige dwaas vond ik haar. Soms blijkt dat je zo erg gewend bent geraakt aan een bepaald type personage, hoe ze zich horen te gedragen enzovoorts, dat je een personage dat afwijkt gelijk niet leuk vindt of al gelijk afwijst, net zoals in het echte leven zo vaak gebeurt. Maar kijk je wat dieper, dan vind je meerdere lagen die interessant zijn of begrijpelijk en zelfs in dit geval onmisbaar zijn voor het verhaal. En een top verhaal was het. Weird fiction ten top, spannend, interessant, intelligent en eng. Blij dat ik ook nu toch weer het boek heb opgepakt en zo niet alleen een bijzonder origineel boek heb gelezen maar ook heb kennis gemaakt met een sterk en interessant personage.

the elementals cover ed (20)

Dan tenslotte heb ik erg genoten van The Elementals van Michael McDowell. Een horror die zich afspeelt in het zuiden van Amerika in de hitte van de zomer. Prachtig uitgewerkte personages die echt tot leven komen en van het papier af spatten. Spooky gebeurtenissen verweven met een interessante familie en hun perikelen en een heerlijk lome sfeer. Een zomerboek bij uitstek, waar ik helemaal in weg kon dromen, lazy en cosy en creepy tegelijk. 

De honourable mentions zijn misschien als je me volgt niet heel verrassend:

Want het zijn de Discword boeken van Terry Pratchett, de hilarische boeken van Robert Rankin, de slimme detectives van Agatha Christie. Ook heb ik genoten van de boeken van Adam Nevill, hoe eng zijn die dan? Zoals House of Small Shadows, brr. En heb ik weer opnieuw It gelezen (voor tigste keer), dat doe ik af en toe in een zomer, en had ik ook weer zin in The Shining. Stephen King staat altijd garant voor heerlijk eng leesplezier. Ook de boeken Shirley Jackson lees ik vaak weer opnieuw, dit jaar natuurlijk The Haunting of Hill House.

Dit jaar heb ik dus een aantal films gezien die ik anders niet zo snel had gekeken. Maar ik ben erg blij dat ik het wel heb gedaan. Zo zie je maar weer dat je vooroordelen of verwachtingen nergens goed voor zijn en dat je je niet altijd moet laten afschrikken door meningen van anderen. Ook heb ik toch opnieuw een serie gekeken die ik eerst helemaal niks vond, maar uiteindelijk wel helemaal geweldig. Soms moet je dingen een tweede kans geven. Dat heb ik ook gedaan bij een aantal boeken waardoor ik een paar verhalen rijker ben geworden. Dus hup uit die comfort zone, laat je niet afschrikken, experimenteer zo nu en dan, geef niet gelijk op, geef sommige dingen een tweede kans en laat vooroordelen niet toe. Klinkt gelijk een beetje als een nieuwjaarsgroet nietwaar.

Het aftellen naar het nieuwe jaar kan nu echt gaan beginnen!

That’s all Huldufólk, x Sas