Film Review: Mom and Dad (2017)

review film mom and dad 2017
Mom and Dad/ Momentum Pictures

Mom and Dad brengt het idee dat liefhebbende ouders hun kinderen weleens achter het behang willen plakken naar een heel nieuw level.

Er zijn al veel films waarin kinderen, al dan niet alien of evil of bezeten, hun ouders iets aan willen doen, maar dit keer is het de beurt aan de ouders.

Het verhaal

In een typische Amerikaanse buitenwijk veranderen liefhebbende ouders ineens in moordlustige maniakken die hun eigen kinderen willen vermoorden. Dit is echter in het gehele land aan de hand en de trigger lijkt een sneeuwbeeld op tv te zijn. Centraal staat het gezin van vader Brent, moeder Kendall, puberdochter Carly en jonger zoontje Josh. Een vrij traditioneel gezin, waarbij vader werkt, moeder zich doodverveelt en de Chinese huishoudster schoonmaakt en kookt. Een gezin dat van elkaar houdt, ook al doe je dat niet, en het leuk hebt samen ook al vind je het niet leuk. Erg standaard dus, totdat er iets gebeurt waardoor alle ouders plotseling hun eigen kinderen willen vermoorden. Met behulp van haar vriendje Damon probeert Carly met Josh uit de klauwen van hun ouders te blijven.

Brent en Kendall in plaats van Carly en Josh

Zonder verder enige uitleg waarom en of het ooit ophoudt, hangt de film tussen een horror en een comedy. Een lastig genre waarin balans uiterst belangrijk is, want of de humor is te flauw of te vlak of zelfs aanstootgevend of de horror is te heftig of te suf en te mild. Daar ligt precies het probleem bij deze film.

We worden getrakteerd op flashbacks, waarvan niet altijd meteen duidelijk is dat het een flashback is, waarin beide ouders Kendall en Brent terugdenken aan hun vroegere jaren waarin zij carrière had kunnen maken in plaats van doelloos gymklasjes te volgen en hij een losbol was die rondscheurde in zijn auto met halfnaakte vriendinnetjes. Nu hebben ze hun leven zin gegeven met kinderen en ze houden echt heel erg van hen, maar soms…

De kinderen zelf, Carly en Josh, hebben ieder hun eigen flashbacks waarin ze terugdenken aan de fijne momenten met hun ouders. Maar net zoals iemand zonder kinderen geen zinloos of juist vrijheid blijheid bestaan leidt, leiden ouders ook geen zaligmakend bestaan. Daar wordt te veel de nadruk gelegd op de film, dat ten koste gaat van wat een over de top maniakale jacht op kinderen had kunnen zijn, waarin totale chaos overheerste. Nu ligt de focus vooral bij de vrij rationeel en bedachtzame manier waarop Kendall en Brent te werk gaan om hun kinderen om zeep te helpen. Dat is misschien wel wat wreed, maar niet echt komisch. Op een paar kleine incidenten na, met slapstick humor, en de dialogen tussen Kendall en Brent, vooral wanneer zij zegt hoe gevaarlijk vuurwapens zijn in huis en er altijd een kind gewond raakt of erger, terwijl ze op dat moment hun eigen kinderen aan het vergassen zijn. De andere focus ligt op het sentiment van de verbijsterde kinderen.

Geen goede balans tussen horror en comedy

De film begint traag en laat het leven zien in een typische buitenwijk, totdat de ouders getriggerd worden en aan het moorden slaan, wat te lang op zich laat wachten en dan nog vrij langzaam op gang komt. Ieder kind dat het loodje legt wordt of geheel niet in beeld genomen of heel vaag. De hele tentoonstelling van de typische buitenwijk is cliché, zonder dat het over de top grappig wordt, waardoor de intentie ervan onduidelijk blijft. Net zoals de insteek van de hele film. Niet alleen wordt niet duidelijk wat er nu precies aan de hand is, maar ook blijft onduidelijk of deze ouders nu eindelijk hun diepste innerlijke irritaties de vrije loop laten.

Ook de insteek van Night of the Living Dead (1968) bleef onduidelijk waarom mensen plotseling in ghouls veranderden en op moordjacht gingen, maar de focus lag altijd bij degenen die werden aan gevallen. Dat is nu niet het geval. De ouders krijgen te veel aandacht, wat Nicolas Cage en Selma Blair op een leuke manier weten neer te zetten, maar hierdoor krijgt de film geen kans om over de top campy horror comedy te worden, zoals The Babysitter (2017) en Ash vs Evil Dead of Shaun of the Dead (2004) wel zo goed die horror en humor wisten te combineren. En waarin de focus altijd ligt op de belaagde, want nu ook willen we immers meeleven met Carly en Josh in plaats van Kendall en Brent, wil het grappig en spannend blijven. De sardonische humor van Kendall en Brent is nu namelijk te flauw en mild om echt hilarisch te worden.

Het probleem is misschien dat de film tevens een punt wil maken, maar ik denk dat iedereen die kinderen heeft en ook degenen zonder kinderen wel begrijpen dat een gezin vormen niet altijd even leuk is, we komen immers allemaal uit een vorm van een gezin nietwaar. Het sentiment en de nostalgie van respectievelijk de kinderen en ouders zit de over de top combi tussen horror en humor dan ook in de weg. Waardoor het soms meer op frustratie ventilatie lijkt dan een parodie op dit buitenwijkse gezinsleven.

Toch een beetje over de top camp

Echt leuk en echt campy fun wordt het pas wanneer de ouders van Brent voor de deur staan. En guess what, ouders blijf je je hele leven en kind blijf je ook totdat je ouders overlijden. Met een opwachting van Lance Henriksen ontstaat en een ware klopjacht door het hele huis, waarbij vooral de volwassenen in hun maniakale gedrag de show stelen. Het is jammer dat er niet voor gekozen is om de hele film op deze manier in beeld te brengen met meer vluchtende en schuilende kinderen en ouders voor hun ouders etcetera.

Conclusie

Mom and Dad heeft een leuke premisse, maar de uitvoering is te flauw en te voorzichtig, waarbij een boodschap en sentiment en nostalgie de overhand krijgen in plaats van mega campy humor met horror elementen. Het wordt nergens hilarisch, nergens echt eng, niet spannend en het einde dat geen einde is, zal voor velen de doodsteek zijn. Er zitten zeker leuke scènes in de film, maar door het gebrek aan balans en dat de film niet all out durft te gaan, is dit een te vlakke film gebleven, waar de volwassen acteurs wel nog steeds hun beste (en in het geval van de ouders, hun slechtste) kant laten zien.

Praktische info

  • Mom and Dad (2017) 86 min
  • Directed by: Brian Taylor
  • Produced by: Christopher Lemole, Tim Zajaros, Brian Taylor
  • Written by: Brian Taylor
  • Starring: Nicolas Cage, Selma Blair, Anne Winters, Zackary Arthur, Robert T. Cunnigham, Lance Henriksen. Olivia Crocicchia
  • Music by: Mr Bill
  • Cinematography: Daniel Pearl
  • Edited by: Rose Corr, Fernando Villena
  • Production company: Armory Films, XYZ Films, The Fyzz Facility
  • Distributed by: Momentum Pictures