Film Review: Mandy (2018)

review film mandy 2018
Red/ RLJE Films

Mandy is een gewelddadige, maar prachtig gestileerde film die door de visuele vertelling een ware surrealistische nachtmerrie wordt.

Mandy is door de stijlkeuzes, waarbij cinematografie en artistieke stijl en sfeer de leidraad zijn van het verhaal, geen film voor iedereen. Daarnaast is het vrij gewelddadig, alhoewel het vaak zo over de top is dat het campy aanvoelt. Maar het feit dat Mandy en Red worden overmeesterd en zij wordt gedood, is niet alleen de kern van het verhaal, maar het meest aangrijpend en dat voelt dan ook het gewelddadigst aan. Het tweede gedeelte van de film staat dan ook in het teken van de wraak van Red waarbij het geweld over de top is, bloed in de rondte spuit en een kruisboog, Axe en kettingzaag hun werk doen. Desondanks is dit een prachtige visuele film, waarin Nicolas Cage het hart van de film is en bij zich draagt.

Het verhaal

Het is 1983. Red en Mandy leven samen in de bossen nabij Crystal Lake in de Shadow Mountains. Hij werkt als houthakker en zij werkt in een winkel en schildert thuis fantasy schilderijen en leest fantasy boeken en is zeer gevoelig van aard. Hun leven is geïsoleerd, maar idyllisch samen. Beiden beschadigd door het leven, al wordt dit met weinig woorden gezegd, proberen ze samen hun geluk te vinden. Dat wordt bruut verstuurd wanneer Jeremiah, een sekteleider van de Children of the New Dawn zijn oog op Mandy laat vallen. Hij laat de motorbende de Black Skulls oproepen om hen gevangen te nemen in hun eigen huis. Red wordt buiten vastgebonden met prikkeldraad, terwijl ze Mandy drogeren en Jeremiah zich aan haar in volle ornaat laat zien en zijn zelfgemaakte psychedelische rockmuziek laat horen. Van mening dan ze gelijkgestemden zijn, wordt hij woest wanneer Mandy zelfs onder de drugs hem uitlacht. Uit woede steekt hij Red neer en in zijn bijzijn, steekt hij Mandy in brand. Wanneer Red helemaal alleen is achtergelaten bevrijdt hij zichzelf en zint op wraak. Hij haalt zijn kruisboog de Reaper op, maakt een Axe/Zeis en gaat op jacht.

Artistieke visuele rampage

De film bestaat uit drie aktes, waarin het leven van Red en Mandy van een bijna surrealistische droomwereld verandert in een surrealistische gewelddadige nachtmerrie van waanzin.

Akte een: The Shadow Mountains

We maken kennis met het rustige vredige bestaan van Red en Mandy. In prachtige droomachtige sferen wordt een idyllisch beeld van hen geschapen, ondanks dat ze beiden beschadigde mensen zijn, maar het geluk bij elkaar hebben gevonden. Paarse en blauwe neonachtige kleuren het beeld waarin lichtvlekken en diffuus licht een dromerige sfeer creëren. Met prachtige serene muziek, wordt hun verhaal verteld door middel van beelden enw einig woorden. De stijl van de cinematografie en editing is eveneens dromerig en geeft een surrealistisch poëtische schets van Red en Mandy. Terwijl de stijl van Mandy immer dromerig en diffuus is, is de stijl van Red meer groezelig en korrelig, rauwer. De shots zijn vrij close up en dichtbij, intiem.

Hier komt verandering wanneer Mandy naar haar werk loopt en Jeremiah met zijn sekte langs haar rijdt en dan beslist dat hij haar wil hebben.

review film mandy 2018
Mandy/ RLJE Films

De tweede akte: Children of the New Dawn

We zien op een impressionistische manier de sekte met Jeremiah als leider, Marlene als zijn trouwste volgelinge, Swan als zijn rechterhand en verder de naïeve Lucy en twee hillbillies. De kleur groen overheerst en de muziek en stijl wordt dreigender. Wanneer Swan met een hoorn de motorbende de Black Skulls oproept, kleurt het beeld rood in mist. De motorbende lijkt bijna demonisch, gehuld in Hellraiser achtige kleding, hun stemmen zwaar en onmenselijk, en met maskers op en bloed drinkend zijn zij gedepersonifieerd. Zij dringen het huis binnen als schaduwen tegen de achtergrond van het donkere bos dat door de ramen te zien is, en vormen een grotere bedreiging dan een standaard home invasion, maar lijkt het nu alsof de hel is binnengedrongen.

We zien de waanzin en arrogantie van de mislukte muzikant die god heeft gezien, maar denkt dat hij nu zelf een god is. De surrealistische droom verandert in een surrealistische nachtmerrie. Mandy wordt in een grote jutezak naar buiten gebracht en in brand gestoken. Gekozen is om het beeld vooral te focusssen op de wanhoop en het verdriet en woede van Red, in plaats van expliciet de sterfscène van Mandy zelf in beeld te brengen. Het enige dat je ziet is de brandende jute zak en haar as die is overgebleven, wat een surrealistisch fantasy effect geeft, net zoals haar tekeningen en schilderijen.

Maar het meest surrealistische gedeelte van de film is tevens het meest realistische gedeelte. Vrij van prachtige dromerige cinematografie, zonder enig effect. Wanneer Mandy in brand is gestoken en er enkel as van haar is overgebleven en Red zich weet te bevrijden, strompelt hij zij eigen huis weer binnen. De tv staat nog aan, met nu de inmiddels wereldberoemde Cheddar Goblin reclame. Het is zo’n rauw echt contrast met de rest van de sfeer van de film, dat juist dit grote indruk maakt. Het optreden van Nicolas Cage is indrukwekkend. Waarin enkel door beeld en geluid, zonder dialoog of vertelling zijn ongeloof, pijn, woede, verdriet, machteloosheid, alles tegelijk laat zien. In een typische jaren 70 badkamer, waar de camera op een onhandige (zo bedoeld, en een prachtige weergave van het moment) de gebroken Red bijna onderzoekend onder de loep neemt. Deze scène wordt vaak of overgeslagen of sentimenteel gebracht in plaats van rauw en akelig intiem. Zelfs de gewelddadige camp, de waanzin van Red op zijn wraaktocht of de krankzinnigheid van Jeremiah, komen niet zo hard binnen als deze scène, en is hiermee het hart van de film.

Dan is het tijd voor de derde akte: Mandy

Nadat Red de volgende ochtend wakker wordt gaat hij naar zijn vriend Caruthers om zijn kruisboog genaamd Reaper op te halen en hij krijgt speciale pijlen mee die door bot heen gaan om op de Black Skulls te jagen. Hij smeedt een bijl/zeis die erg lijkt op de Scythe M? van Buffy (the Vampier Slayer, S7) en eveneens op drie manieren kan doden. Een jacht op de motorbende volgt, waarbij het geen heroïsche gewelddadige epische rit wordt van een man turned superhero, maar van een gebroken man die gedreven wordt door verdriet en woede (als in Seeing Red). Het maakt zijn tocht zwaar, maar des te bevredigender.

Rode kleuren overheersen, in neonachtige gekleurde schermen, het bloed dat rijkelijk vloeit in de gory campy waanzinnige rampage van Red. Het geweld is over de top, waarbij surrealisme en camp overheersen en het een tripachtige waanzin wordt, zeker wanneer Red zich te goed doet aan de drugs van de Black Skulls en de cinematografie er nog een surrealistischer schepje bovenop doet. Terwijl Red ondertussen gestuurd wordt door visioenen over Mandy, geheel in klassiek getekende stijl, wat prachtig aansluit bij de tekeningen die Mandy zelf maakte.

Geen gestileerde vechtscènes, maar scènes waarin Red alles gebruikt om zijn wraak te stillen. Zijn kruisboog, de Axe, maar ook een kettingzaag waarop een origineel kettingzaaggevecht plaatsvindt.

De dialogen en monologen zijn spaarzaam en vaak al net zo surrealistisch als het beeld en versterken de waanzin en gekte en dat campy gevoel waarbij “You are a vicious snowflake” wel een vrij bijzondere uiting is van Red en zeker cultwaardig.

Conclusie

Mandy is een waanzinnige artistieke gewelddadige trip waarbij de cinematografie en muziek zowel prachtig zijn, overheersend en samen het verhaal vertellen. Het is een poëtische schets van een liefde die bruut wordt verstoord. De rood, paarse, blauwe en groene neonachtige kleuren geven een prachtige sfeer aan deze nachtmerrie en het optimale gebruik van licht en schaduw is een visueel plaatje. De vele technieken die daarnaast zijn gebruikt benadrukken het gevoel van de film, dat dit verhaal geheel in beeld en stijl vertelt. Mandy is daarom eerder een ervaring en een trip dan een diepgaand verhaal vol symboliek. Het is rauw, het is hard maar op een wrede manier ook betoverend.

Praktische info

  • Mandy (2018) 121 min
  • Directed by: Panos Cosmatos
  • Produced by: Daniel Noah, Josh C. Waller, Elijah Wood, Adrian Politowski, Martin Metz, nate Bolotin
  • Screenplay by: Panos Cosmatos, Aaron Stewart-Ahn
  • Story by: Panos Cosmatos
  • Starring: Nicolas Cage, Andrea Riseborough, Linus Roache, Ned Dennehy, Olwen Fouéré, Richard Brake, Bill Duke, Line Pillet
  • Music by: Jóhann Jóhannsson
  • Cinematography: Benjamin Loeb
  • Edited by: Brett W. Bachman
  • Production company: SpectreVision, Umedia, Legion M, XYZ Films
  • Distributed by: RLJE Films