Film Review: Sinister (2012)

review film sinister 2012
Sinister/ Summit Entertainment, Alliance Films, Momentum Pictures

Sinister is een bovennatuurlijke horror met een realistische insteek die de meeste indruk achter laat.

Het verhaal

True Crimewriter Ellison Oswalt trekt met zijn gezin in een nieuw huis om daar zijn nieuwe boek te gaan schrijven. Wat zijn vrouw Tracy en kinderen Trevor en Ashley niet weten is dat zij nu het voormalige huis bewonen van de familie Stevenson die daar op brute wijze is vermoord en waarvan dochter Stephanie vermist is. Dat is ook juist waar zijn nieuwe boek over moet gaan. Op de zolder vindt hij een doos met oude super 8 filmpjes die hij afspeelt. De filmpjes zijn getiteld ‘Barbecue’, ‘Pool Party’, ‘Hanging out’ en ‘Sleepy time’. Het lijken home video’s maar het zijn in werkelijkheid filmpjes waarop te zien is hoe deze families worden vermoord. Ellison ziet al snel een verband tussen al deze moorden en denkt dat hij een seriemoordenaar op het spoor is en ziet zichzelf al helemaal rijk en beroemd. Maar achter deze filmpjes schuilt nog iets veel gevaarlijkers dan een ‘gewone’ seriemoordenaar en terwijl Ellison hier obsessief mee bezig is, ziet hij niet welk gevaar er bij zijn gezin naar binnen sluipt.

Personages

Ellison is het personage waar het in deze film over gaat. Dat hij een true crimewriter is en degelijk feitelijk onderzoek doet, zorgt ervoor dat hij niet alleen logisch blijft nadenken en de juiste vragen stelt, maar dat hij ook geen domme onlogische dingen doet. Niet alleen de focus ligt compleet bij hem, maar ook de plaats van handeling speelt zich voor 90 procent af in het huis. We zien hem onderzoek doen en telkens opnieuw de filmpjes kijken die hij op zijn laptop zet. Maar ook zien we hem zijn oude interviews  op tv terugkijken in zijn gloriedagen. We zien een vrij egocentrische man, die zegt scrupules te hebben en te schrijven om de slachtoffers een stem te geven en de moordenaar te pakken, maar in werkelijkheid gaat het wel degelijk om zijn eigen ego. Dat maakt hem geen aimabel personage.

Dat wordt nog eens versterkt doordat we de rest van zijn gezin nauwelijks in beeld krijgen. Tracy is er gewoon, is onwetend, wil ook niks weten over zijn werk en weet al helemaal niks van het huis. Als zij hier toch achter komt, is zij boos en maakt ze ruzie en zegt hem wat zijn prioriteiten horen te zijn. Zij dient enkel als een klein metaforisch stemmetje dat in zijn hoofd zegt dat het eigenlijk niet helemaal jofel is waar hij mee bezig is. Verder speelt zij geen rol. Trevor lijdt aan night terors die zich weer aandienen wanneer ze in het nieuwe huis zijn getrokken, wat voor enkele jumpscares zorgt. Ashley tekent graag op de muren van haar kamer, maar niemand merkt het vreemd genoeg op dat ze wel hele vreemde en lugubere tekeningen maakt net naast haar bed. Zo oplettend Ellison is in zijn onderzoek zo onoplettend is hij bij zijn eigen gezin.

Het gezin woont dan wel bij elkaar, maar lijkt in niets met elkaar betrokken te zijn. We zien hen dan ook maar een keer samen aan de ontbijttafel. Trevor is vooral functioneel om wat jumpscares te regenereren en Ashley die dient een hele andere macabere rol, die pas aan het einde word onthuld. Hierdoor is er weinig binding met het wel en wee van het gezin, dat erg eendimensionaal blijft en niet interessant is. Hoe het dan ook afloopt met het gezin kunnen we verwachten door het onderzoek dat Ellison doet en niet door de ontwikkelingen van de personages, waardoor ook de horror eendimensionaal blijft. En daardoor net zo vlak blijft als het beeld van waaruit de demon tevoorschijn komt.

Bughuul, horrorclichés en jumpscares

Want waar het allemaal om draait in de film is de demon Bughuul, de eter van kinderen. Op een ritualistische manier doodt hij het gezin en neemt een kind mee naar zijn eigen dimensie. Een dimensie die geopend kan worden door zijn beeltenis, een tekening, of zoals in deze film en moderne tijden, film. Dat idee is het engste en ook vrij origineel bedacht. Wanneer het nog enkel gaat om deze Bughuul en de vermiste kinderen is de spanning vrij hoog en zijn de enge shots effectief.

Maar dat verandert wanneer er gekozen wordt om de vermiste kinderen als een soort demonghosts in beeld te brengen die Ellison teisteren en zich zelfs aan hem vertonen. Poppetje gezien, kastje dicht. Het haalt direct de spanning en de goed opgebouwde sfeer weg. De moord  filmpjes waren gruwelijk, en doordat of Ellison weg keek en wat er verder in beeld werd getoond, bleef het meer impliciet dan echt grafische expliciet, wat vaak en in dit geval ook enger is.

Het mysterie van Bughuul, de moorden die vooraf gegaan worden door een gezellig samenzijn van het gezin, worden in die filmpjes beter verbeeld dan in het gezin Oswalt zelf. Waardoor het einde van die gezinnen ook gruwelijker is dan het onherroepelijke einde van de familie Oswalt. Want wanneer Ellison met behulp van Deputy “So And So”, en een professor in occulte zaken genaamd Jonas, het mysterie ontrafelt, is het einde al ingezet. Dat einde komt dus niet als een verrassing en de spanning wordt als een nachtkaars uitgeblazen, er is geen climax opbouw naar het einde toe.

Dat komt mede doordat we het gezin Oswalt totaal niet volgen. We zien niet de greep die Bughuul op een van de kinderen zou hebben, de paniek en angst in het gezin, dat eigenlijk vrijwel niet in beeld of aan bod komt. Welk kind het is, is geen noodzaak noch lijkt het iets uit te maken. Juist die emoties van het gezin ontbreken, waardoor het horror gedeelte vrij plastisch blijft en net zo vlak als het tweedimensionale beeld van waaruit Bughuuul uit zijn dimensie naar de onze komt en misschien nog wel oppervlakkiger dan hoe Bughuul zijn andere gezinnen filmde.

Dat we dit niet in beeld krijgen van het gezin Oswalt, hoe zij als een fijn gezin samen zijn en dat hun moord niet in verband gebracht kan worden met hoe Bughuul hen in beeld brengt, zorgt ervoor dat het gezin Oswalt geen enkele andere overeenkomst heeft met de voorgaande rituele moorden, behalve dat zij net zoals de andere gezinnen, woonden in het huis waar het voorgaande gezin was vermoord en het hun beurt is wanneer zij naar een nieuw huis verhuizen. Die cyclus is de enige overeenkomst.

Conclusie

Sinister heeft een paar goede jumpscares, een goede spanningsopbouw in het begin, maar vervalt al snel in horrorclichés die niet echt in het verhaal passen en het tempo en de sfeer eruit halen. Met onderontwikkelde personages, blijft deze film net zo oppervlakkig en misschien nog wel oppervlakkiger, doordat zelfs een schets van het hele gezin ontbreekt, dan het beeld dat we krijgen van de families op de moord filmpjes. Alhoewel er een paar gruwelijke scènes inzitten die ook veel aan de verbeelding overlaten wat een goede keuze is, ontbreekt die echte enge bovennatuurlijke sfeer en ebt geheel weg aan het einde van de film.

Praktische info

  • Sinister (2012) 109 min
  • Directed by: Scott Derrickson
  • Produced by: Jason Blum, Brian Kavanaugh-Jones
  • Written by: C. Robert Cargill, Scott Derrickson
  • Starring: Ethan Hawke, Juliet Rylance, Fred Thompson, James Ransone. Clare Foley, Michael Hall D’Addario
  • Music by: Christopher Young
  • cinematography: Christopher Norr
  • Edited by: Frédéric Thoraval
  • Production company: Alliance Films, Automatik, Blumhouse Productions, IM Global, Possessed Pictures
  • Distributed by: Summit Entertainment, Alliance Films, Momentum Pictures