Boek Review: No One Gets Out Alive (Adam Nevill, 2014)

book review no one gets out alive adam nevill

‘Every time the women appeared and she tried to see where the faint phosphorescence bled from, she would find herself moving around in a circle, on the ceiling, and unable to get back inside her body down below. When she tried to work out how far away her body was from the ceiling, she found herself staring down at four people sitting at the black table with their hands raised into the air.’

No One Gets Out Alive is het zesde boek geschreven door Adam Nevill. Het is het vierde boek dat ik van hem heb gelezen en tevens het dikste tot nu toe. Wederom duiken we in een super eng bovennatuurlijk verhaal met realistische randjes, die beiden even eng zijn. Wie bekend is met Adam Nevill zal verschillende elementen herkennen uit eerdere verhalen zoals uit Apartment 16, want ook nu hebben we te maken met een jonge vrouw die geconfronteerd wordt met de akelige bewoners en ex-bewoners van een groot huis. Alleen is er dit keer geen ontsnappen aan. Macaber, luguber, creepy en ronduit nasty. Dus maak je borst maar nat, voordat je je aan dit verhaal waagt.

Het verhaal

Stephanie is een jonge vrouw die de eindjes aan elkaar moet zien te knopen. Door het recentelijk overlijden van haar vader heeft ze geen thuis meer. Haar stiefmoeder lijdt aan allerlei psychische problemen waardoor samenleven met haar onmogelijk is geworden. Nu het ook uit is met haar ex-vriendje Ryan, is Stephanie continu op zoek naar werk via een uitzendbureau en naar een tijdelijk onderkomen. Als ze stuit op een groot huis aan Edgehill Road in Birmingham, ver van haar oude woonplaats, lijkt het enorme huis met zijn grote appartementen te mooi om waar te zijn. En zoals het een echte horror betaamt, is dat ook zo.

De eerste nacht al hoort ze vreemde geluiden onder haar bed en hoort ze een vrouw zachtjes huilen. Ook lijkt het net alsof er zich iemand in haar kamer bevindt. Het liefste vertrekt ze meteen, maar de smerige en stinkende huisbaas Knacker weigert haar haar borgsom terug te geven en wil dat pas na een week doen. Die borgsom was praktisch al het geld dat ze nog had voor de komende week, wat haar belet om ergens anders een kamer te huren. Eerst moet ze weer werk hebben gevonden. Dus besluit ze te blijven tegen wil en dank. Maar de tweede nacht lijkt een herhaling van de eerste. Knacker biedt haar een andere kamer aan op een andere verdieping maar ook dat verbetert de zaak niet. Het huis is vies, de badkamer koud, ze hoort zachtjes gehuil en fluisterende stemmen van onzichtbare meisjes uit andere kamers en ze voelt zich allesbehalve veilig.

Knacker ontpopt zich steeds meer als een bedreigende figuur en wanneer zijn neef Fergal arriveert met twee meisjes die op prostituees lijken, wil Stephanie niets liever dan gelijk vertrekken en belt Ryan om hulp. Maar dan is het al te laat. Het huis wil haar niet laten gaan en heeft daar zo zijn middelen voor. Stephanie is beland in de hel en beseft dat ze hier misschien nooit meer vandaan zal komen.

Het eerste deel: luguber, creepy en nasty

Het boek bestaat uit twee delen. Over het tweede deel zal ik weinig zeggen omdat het anders teveel zou verraden en dat zou zonde zijn. Maar wat ik er wel over wil zeggen, is dat het tweede deel misschien stiekem eigenlijk nog wel enger is dan het eerste deel.

Het eerste deel vertelt over de negen nachten die Stephanie doorbracht in het huis op Edgehill Road. Negen helse nachten die begonnen met creepy verschijnselen en een unheimisch gevoel die uiteindelijk uitmondden in een echte nachtmerrie. Adam Nevill weet het realistische horror gedeelte door middel van de nare gruwelijke en ranzige figuren Knacker en Fergal goed weer te geven. De manier van hun doen en laten, hun taalgebruik, hun smerige stank en ranzigheid, kan je bijna door de bladzijden heen ruiken. Hun nastyness springt van het papier en is zeer goed voelbaar. Het zijn figuren waarvan je gelijk ziet dat ze niet deugen en waarvan je heel hard moet weghollen.

Stephanie als antiheld of te ongeloofwaardig?

Dat geeft eigenlijk wel gelijk het probleem aan van het boek. Stephanie heeft kansen genoeg gehad om gewoon te vertrekken, zonder borg weliswaar en misschien genoodzaakt om terug te keren naar haar stiefmoeder of het Leger des Heils, maar ze doet het niet. De reden dat ze de borg terug wil en anders geen geld heeft is voor dit boek geen goed genoeg argument in mijns inziens. Daarvoor zijn de figuren Knacker en Fergal te bedreigend en gevaarlijk. Daarbij komt dat al op de tweede dag Knacker zich heel agressief tegenover haar opstelt en zij verder de enige huurder is in het pand. Tel daarbij op dat het spookt ’s nachts en iedereen zou gillend weggerend zijn.

De reden waarom zij niet weg kon had wat mij betreft dringender, duidelijker en onoverkomelijker moeten zijn. Doordat dit niet duidelijk genoeg is, komt Stephanie in eerste instantie wat hulpeloos en inactief over en misschien zelfs wat naïef. Ze is niet per se een leuke hoofdpersoon. Dat Adam Nevill vaak in herhaling valt over wat ze meemaakt ’s nachts, hoe zij hierop reageert en over denkt, maakt haar persoonlijkheid er niet aimabeler op.

Eerste deel net iets te lang en veel herhalingen

Komen we gelijk bij de lengte van het eerste gedeelte dat misschien net iets te lang was. Door vele herhalingen van gebeurtenissen, dromen en gedachten en gedragingen van Stephanie, lijkt het alsof je telkens hetzelfde leest. En dat houdt de progressie van het verhaal een beetje op. Maar wanneer je daar doorheen kijkt, is het werkelijk een fascinerend en luguber verhaal, waarbij het bovennatuurlijke op een originele en beangstigende manier is beschreven. Net zoals in Apartment 16 vond ik ook hier weer dat zijn beste stukken. Want alhoewel het spookt op de eerste en tweede verdieping, op de begane grond lijkt de hel werkelijkheid te zijn geworden. Met de meest creepy beschrijvingen, laat Adam Nevill je de rillingen over de rug lopen.

Het tweede deel als klapstuk

Het tweede deel heeft weer die goede combinatie van realistische horror en bovennatuurlijke horror, waarbij de laatste de overhand neemt. Dit tweede deel is veel sneller geschreven. Adam Nevill valt niet in herhaling en lijkt in dit deel meer op zijn gemak met het schrijven. Wilde ik in het eerste deel stukken wat sneller lezen om bij de interessantere stukken te komen, las ik het tweede deel verschillende stukken snel omdat ik per se wilde weten hoe het afliep. Dus wie ook het gevoel heeft dat het eerste deel een stuk korter had gekund, zou ik toch aanraden om verder te lezen, want je wordt echt beloond in de bloedstollende finale.

Conclusie

No One Gets Out Alive is wederom een zeer eng en spannend boek van Adam Nevill, waarbij zowel hij als de hoofdpersoon wat op gang moeten komen. Het laatste stuk van het eerste deel is Stephanie (en Adam Nevill) op haar best en dat zet zich voort bij Adam Nevill in het tweede deel van het boek. Alhoewel het eerste deel net iets te lang is en te vaak in herhaling valt, is door met name het tweede deel en de finale van het eerste deel, het boek toch uiteindelijk in balans getrokken. Wie van echte horror houdt van het bovennatuurlijke en met realistische randjes heeft met dit dikke boek een aantal creepy leesplezieren in handen.

Praktische info

No One Gets Out Alive (2014). Auteur: Adam Nevill, 628 bladzijden. Oorspronkelijke taal: Engels. Nederlandse vertaling: niet beschikbaar.

Meer reviews lezen van de boeken van Adam Nevill? Klik dan op onderstaande links: