Boek Review: Armageddon The Musical (Robert Rankin, 1990)

book review armageddon the musical robert rankin

‘Every Mushroom Cloud has a Silver Lining’

Wie houdt van een bonte stoet aan personages, absurde ideeën, hilarische gebeurtenissen, onverwachte twists en dat gebonden in een hoop chaos met buitenaardse wezens, een tijdreizende pratende spruit genaamd Barry, in een setting na de derde wereldoorlog, zit met dit boek van Robert Rankin helemaal gebakken. Robert Rankin is niet vies van een hoop verhaallijnen, zich afspelend in verschillende tijden en op verschillende planeten waarbij de meest onverwachte personages plotseling helden worden. Alhoewel zijn verhalen pure fantasie zijn, geboren uit een brein dat heel veel tegelijkertijd kan onthouden, dat met elkaar kan verbinden op een evenzo grappige als spannende wijze, is de setting ook nu weer de aarde, maar dan met een twist en een dikke vette knipoog. Dit verhaal is het eerste deel van de Armageddon Trilogy, met de avonturen van een nieuwe held: Rex Mundi.

Het verhaal

Het is 2050 en de halve wereld is vergaan door een aantal afgevuurde atoombommen. De overgebleven mensheid verschuilt zich in bunkers, tv kijkend naar een van de drie kanalen, geproduceerd door de drie grote religies: de fundamentalisten, de aanhangers van pope Joan, en de Budhavisten. En het is de laatste waar Rex Mundi voor gaat werken, nadat hij genoeg credits heeft opgebouwd door het vele tv kijken. Zijn opdracht; de aanhangers van een kannibalistische sekte vinden, de Deviantie. Aanvankelijk een koud kunstje voor de gewiekste en tevens lui aangelegde Rex, maar dingen verlopen nu eenmaal anders dan verwacht. En zo belandt hij telkens in situaties waarin hij net aan een zekere dood weet te ontsnappen.

Maar niets is wat het lijkt. Zo is de aarde geen zelfstandige planeet met autonome aardbewoners, maar een leuk speeltje van god die de gebruiksaanwijzing, oftewel, het Heilige Script aan de Phnaargos heeft gegeven, een plantaardig volkje dat leeft op de planeet Phnaargos en houdt van tv kijken en al meer dan twee eeuwen lang de reality serie The Earthers volgt. Echter nu de mensheid niets meer doet dan tv kijken, zijn de kijkcijfers enorm teruggedrongen en is de directie van Earthers Inc. gedwongen om in te grijpen. De oplossing lijkt te liggen bij het feit dat Elvis Presley het leger in is gegaan en om de aarde te redden van de derde wereldoorlog gaat er een moedige Phnaargos genaamd Jovil met behulp van Barry de tijdreizende spruit terug naar 1958 om daar verandering in te brengen. Als dat maar goed gaat… Niet dus. En blijken alle spelers op beide planeetvelden pionnen te zijn in een veel groter spel, namelijk Armageddon dat eigenlijk al in 999 had moeten plaatsvinden.

Chaos en twists

Na al het bovenstaande te hebben gelezen, lijkt het net alsof ik al veel heb weggegeven. Dat is echter maar het topje van de ijsberg. Want niet alleen maakt Rankin gebruik van een heleboel personages, op twee verschillende planeten, die je allemaal eerst moet leren kennen, maar ook bestaat het boek uit een hele hoop twists en turns. Dit maakt het niet alleen erg leuk om te lezen, maar soms ook erg ingewikkeld. Wie het het boek gaat lezen, moet geduldig zijn. Alles wordt op zijn tijd uitgelegd en dat is meestal aan het einde. En losse eindjes worden in het tweede boek, They Came and Ate Us: Armageddon II: The B-Movie, verder aan elkaar geknoopt. Geduld dus, een hoop informatie gewoon maar aannemen wanneer het je gegeven wordt.

Humor en actie

Het is een doldwaze, hilarische rit die helemaal tot aan het einde moet uitzitten, wil het je én begrijpen én het nog leuker vinden dan je het al vond. Want de clou is waar Rankin goed in is, maar ook alle gebeurtenissen zelf zijn met humor en spannende actie geschreven. Het is echter wel een bepaald soort humor waar je van moet houden. Er wordt weleens gezegd dat Robert Rankin en Terry Pratchett qua stijl en genre op elkaar lijken, maar het zijn beide op zichzelf staande genres en stijlen. Rankin schrijft minder indirect dan Pratchett en ook schrijft hij sneller en voegt veel meer mysteries en twists en turns toe dan Pratchett. Waar Rankin wel directer in is, is het geven van sneren naar bepaalde maatschappelijke kwesties, zoals in dit boek religie, en tv kijken en de combinatie daarvan zoals de vele tv-dominees. Waar Pratchett het op een wat subtielere manier aanpakt en implicieter kwesties toepast in een geheel verzonnen universum, maakt Rankin gebruik van de echte wereld (en Phnaargos, maar wie zegt dat dat niet echt is…). Geweld, seks en religie zijn onderwerpen die Rankin niet schuwt en maken van dit boek een satire dat verteld is op de meest komische en fantastische wijze.

Rex Mundi

Het personage Rex Mundi speelt dit keer de hoofdrol. Net zoals de heren John Omally en Jim Poole uit de Brentford Trilogy, is het een vrij opportunistische man, die het liefst slapend rijk wil worden (wat hij tevens ook deed), erg gewiekst is, omdat hij vrij lui is, maar wel van een zekere rust en luxe houdt. Iemand die alles wil voor niets. Door deze eigenschappen belandt hij telkens in de problemen en door deze eigenschappen haalt hij zich er zelf weer op wonderbaarlijke manier uit. Het is een erg leuk personage, en dat vinden de kijkers op Phnaargos ook, juist omdat hij meer is dan een naïeve vriendelijke sul.

Dan zijn er nog een hele hoop andere bijpersonages, zoals zijn zus Gloria, die voor Buddhavision netwerk werkt en voor Dan de 153ste reïncarnatie van de Dalai Lama, ook een belangrijk personage. Elvis en Barry de Time Sprout, die als helden al tijdreizend alles recht willen zetten. De directie van The Earthers, Fergus Shaman en Mungo Madoc. En de kannibalistische Devianti, Rambo Bloodaxe en Deathblade Eric, de nalatenschap van de vroeger ooit bestaande upper class, die hun bunkers verlieten om de wereld en hun geruïneerde landhuizen van ooit weer te claimen. Vooral deze laatste twee zijn erg droogkomische karakters. Waarbij Elvis helaas minder goed uit de verf komt en te weinig aandacht krijgt als personage, maar ach zoals Barry al liefdevol opmerkte, zoveel karakter had hij om mee te beginnen al niet.

The Suburban Book of the Dead

Een ander eveneens bijpersonage is The Surburban Book of the Dead dat een inleidende functie heeft aan het begin van elk hoofdstuk. Dit boek is bewaard gebleven door hulp van oom Tony en die heeft het op zijn beurt doorgegeven aan Rex. Hierdoor bezit Rex ook enige kennis van hoe het voor 1999 eruitzag en aan toe ging op aarde. Ook is het de titel van het derde boek uit de Armageddon reeks. Wanneer je de passages leest lijkt het geen betekenis te hebben in verband met het eigenlijke boek dat je leest, maar niets is minder waar.

Conclusie

Met Armageddon The Musical verveel je je geen moment. Gebeurtenissen en personages volgen elkaar in rap tempo op. Dat betekent echter wel dat het wel opletten geblazen blijft. Om geen komische zinnen te missen, maar ook om geen enkele informatie te missen. Dat maakt van dit boek een erg vol verhaal dat het af en toe erg bont maakt, maar zeker de moeite waard is, helemaal voor de echte Rankin fans.

Praktische info

Armageddon The Musical, (1990), 331 bladzijden. Auteur: Robert Rankin. Oorspronkelijke taal: Engels. Nederlandse vertaling: Niet beschikbaar.