Film Review: The Devil’s Candy (2015)

film review the devils' candy 2015
The Devil’s Candy/ IFC MIdnight

The Devil’s Candy is een originele en artistieke film waarin de duivel, kunst en (heavy) metal centraal staan.

Laat je echter niet afschrikken door de (heavy) metal. Dit is zeker geen niche film, die enkel door én horrorliefhebbers én (heavy) metal liefhebbers gewaardeerd zal worden. Het is bovenal een film die gaat over de sterke band van een hecht en liefdevol gezin, waarin het Licht tegenover de Duisternis komt te staan. Met symboliek, een onheilspellende sfeer, met spanning en zonder grafische gore is dit een pareltje van een film. Voor horrorliefhebbers een aanrader, maar ook zeker voor degenen die een originele film willen zien.

Het verhaal

De openingsscène begint midden in de nacht met een man genaamd Raymond Smilie die een luide stem in zijn hoofd hoort die woorden spreekt tegen hem in een vreemde taal (klinkt als Latijn, Aramees?). Om die stem in zijn hoofd uit te bannen speelt hij heavy metal op zijn Flying V gitaar met een kruis tegenover hem aan de muur, dat los raakt en zo ondersteboven komt te hangen. Wanneer zijn moeder hem op de luide muziek aanspreekt, duwt hij haar van de trap, haar dood tegemoet.

Niet lang daarna staat het huis te koop en komt kunstschilder Jesse Hellman met zijn vrouw Astrid en puberdochter Zooey het bekijken. Het huis is groot en afgelegen en heeft vooral zijn interesse door de grote schuur dat zijn nieuwe schilderatelier kan worden. Het betekent dat Astrid langer naar haar werk moet reizen en Zooey naar een andere school moet en dat Jesse naast zijn werk thuis, ook over Zooey meer de verantwoordelijkheid krijgt. Hij en Zooey zijn twee handen op één buik, beiden gek van heavy metal en stoer.

Maar als Jesse alleen in het huis is, hoort hij net zoals Ray een vreemde stem in zijn hoofd die afkomstig lijkt te zijn uit de kamer waar ooit het kruis hing en nu de kamer is van Zooey. De stem lijkt ervoor te zorgen dat Jesse nieuwe inspiratie krijgt en het commerciële schilderij dat hij in opdracht schilderde voor een bank, overschildert met huiveringwekkende en angstaanjagende taferelen, waaronder zijn eigen dochter die in brand staat. Maar ook krijgt hij hierdoor vreselijke nachtmerries/visioenen. Door deze nieuwe muse, zoals hij het zelf noemt heeft een galerie genaamd Belial interesse in zijn werk. Dat komt echter wel met een prijs. Terwijl Zooey tevergeefs na schooltijd op Jesse moet wachten, Jesse te laat komt, en Ray op een duivelse missie is, beseft het gezin nog niet in wat voor levensgevaarlijke situatie zij terecht zijn gekomen.

film review the devils' candy 2015
Ray/ IFC Midnight

De personages

De personages zijn met kleine subtiele gedragingen en communicatie erg goed weergegeven. Al snel is duidelijk dat het gezin erg liefdevol en zachtaardig is, zowel naar elkaar als naar anderen toe. Het is een onconventioneel gezin dat direct de vooroordelen die aan heavy metal misschien vastzitten gelijk overboord gooit. Zooey is gek op haar vader en vergevingsgezind. Astrid maakt zich zorgen om Jesse, zonder veroordelend te zijn, wanneer zijn schilderij onheilspellend blijkt te zijn. Jesse doet zijn best om een goede vader en man te zijn en offert zijn artistieke werk op om ook geld in het laatje te krijgen. Het zijn personages die tegelijkertijd erg aimabel zijn en ook vrij realistisch worden neergezet.

Raymond is een heel ander geval. Al in de eerste scène wordt duidelijk dat hij niet helemaal bij zijn volle verstand is, dat hij door een stem wordt gemanipuleerd en een moordenaar is. Zijn manier van doen, zijn voorkomen en zijn innerlijke beleving die goed wordt weergegeven door de stem alsmaar luider en luider te laten praten zodat het niet alleen indringend, opdringerig maar zelfs ondraaglijk wordt, voor zowel de kijker als Ray zelf, laten doorschemeren dat hij niet helemaal geestelijk in orde is. Deze benadering van zijn personage versterkt zijn karakter en geeft een duidelijk beeld van Ray. Hierdoor wordt hij door een paar simpele dingen niet slechts neergezet als een gewone seriemoordenaar, maar als een echt mens dat worstelt met zichzelf en in deze met de stem in zijn hoofd. Het is goed voelbaar en heeft tevens het effect dat Ray ook een zielig figuur is.

Geluidseffecten en muziek

Die stem is heel goed vormgegeven. Zoals gezegd, opdringerig tot aan het irritante en ondraaglijke toe. Het vormt een belangrijk onderdeel van de film. Het is het enige geluidseffect dat er toe doet. De muzikale begeleiding op de spannende momenten of horrorscènes zijn vrijwel weggelaten. De muziek die centraal staat, zowel in het leven van Ray, om de stem buiten te sluiten, als in het gelukkige leven van Jesse en Zooey, bestaat uit luide heavy metal. Maar niet alleen de muziek zorgt voor een contrast tussen de personages Jesse en Ray.

Cinematografie en vormgeving

Net zoals het contrast van stilte op cruciale momenten enerzijds en de heavy metal op andere momenten, is ook het beeld vol van contrast. Veel mooie verre middle in frame shots vol stilte, wisselen zich af met de chaotische beelden wanneer Jesse in trance aan het schilderen is, of een visioen heeft. Op bepaalde momenten kiest de film voor mooie artistieke en originele shots, die op elkaar teruggrijpen door de film heen. Het patroon heeft te maken met de visioenen van Jesse, de verbeelding van zijn personage en dat van Ray.

Het geweld en de horror ligt veelal in de unheimische en creepy onheilspellende sfeer, wat visueel verbeeld wordt door het schilderij van Jesse. Ook Ray zorgt voor een onheilspellende sfeer, als een zielig, eng en onvoorspelbaar persoon. Die sfeer blijft goed de spanning er in houden, zeker wanneer voor verrassende situaties wordt gekozen. Hierbij speelt het camerawerk dat je soms op het verkeerde been zet, meerdere malen een rol. Het geweld is veelal impliciet en verweven met het schilderen van Jesse, wat zowel een verbinding als contrast is. Slechts op het einde wordt het geweld explicieter en heftiger, maar nog steeds speelt het in op terror en dread in plaats van grafische gore. Wat zeker in het voordeel werkt van de engheid als de spanning.

review film the devil's candy 2015
Jesse/ IFC Midnight

Jesse en Ray

Door de film heen wordt telkens het bestaan van de Duivel benadrukt, door alle tijden en culturen heen, is er altijd een representatie van de Duivel geweest. Dit thema komt dan ook duidelijk aan bod. Raymond pleegde zijn allereerste moord op een meisje van negen, toen hij zelf nog maar twaalf jaar oud was. Hij werd veroordeeld tot 20 jaar in een psychiatrische kliniek en in zijn verklaring heeft hij gezegd dat hij dit moest doen in opdracht van de Duivel. Kinderen zijn snoepjes voor de Duivel. Ray’s werkwijze is om met een steen het kind bewusteloos te slaan, vervolgens te doden en te begraven. Wanneer hij echter de opdracht krijgt om Zooey te doden, weerhoudt hun beide liefde voor heavy metal hem, en weigert hij haar te doden, maar kan uiteindelijk die roep niet weerstaan.

Lijnrecht tegenover Ray staat Jesse. Met een voorkomen, dat al een beetje doet denken aan een Jezusfiguur, blijkt hij een werktuig te zijn van het Licht, terwijl Ray een werktuig is van de Duisternis. Het lijkt er eerst op alsof ook Jesse in trance raakt door de stem uit het huis, en daardoor die verschrikkelijke taferelen schildert. Hij zegt tegen Astrid dat het net is alsof die kinderen bevrijd willen worden. Wanneer een galerie interesse in zijn nieuwe werk toont en de baas genaamd Leonard bij hem komt kijken, leren we dat de naam van het bedrijf Belial is. Belial betekent ‘zonder waarde’ en komt voor als een demon in de bijbel. Dat Jesse op het punt staat te gaan samenwerken met het bedrijf a.k.a. de duivel, wordt nog eens extra benadrukt doordat Leonard zegt dat hun samenwerking enige offers eist, wat later in de vorm van Zooey blijkt te zijn, en hij dat het bloed der aarde noemt. Dit is de verleiding die Jesse moet weerstaan om in het Licht te blijven. Later blijkt echter dat zijn visioenen hem hebben gewaarschuwd voor Ray en dat zijn schilderij juist ervoor zorgt dat hij weet waar Ray al zijn eerdere slachtoffers heeft begraven en wanneer hij begint te graven, in de duisternis, nadat hij Ray met vuur en de Flying V heeft verslagen, komt de zon op en schijnt op hem. Het is symbolische camp ten top, maar geheel passend in de lijn van de film.

Realisme vs camp

Want alhoewel de hele film vrij realistisch en echt is neergezet, zowel de personages als  de gebeurtenissen, is het einde wel heavy metal camp ten top. Hier laat de film het realisme meer los en focust zich op de heroïek van het gezin, van zowel Astrid als Zooey maar bovenal van Jesse. Gewond, neergeschoten trotseert hij de het vuur om Zooey te redden, wat heet letterlijk door het vuur gaan voor iemand, waarbij hij tenslotte Ray weet te verslaan door met de Flying V op hem in te hakken. Het is een episch, over de top, campy einde maar met een hoog catharsis gehalte. Dat geheel niet misstaat, want je kan niet anders dan het gezin een gelukkig en strijdvaardig einde gunnen.

Conclusie

The Devil’s Candy weet indruk te maken door een originele insteek te geven aan een klassiek concept. Met aimabele maar onconventionele personages, sterke cinematografie en muziek en geluid die er echt uitspringen en een belangrijke factor zijn in het verhaal, weet deze film flink te boeien. Met een onheilspellende en unheimische sfeer die de boventoon voert en impliciete horror is dit een film die de spanning goed weet op te bouwen tot een fantastische climax.

Praktische info

  • The Devil’s Candy (2015) 79 min
  • Directed by: Sean Byrne
  • Produced by: Jess Calder, Keith Calder
  • Written by: Sean Byrne
  • Starring: Ethan Embry, Shiri Appleby, Kiara Glasco, Pruitt Taylor Vince, Craig Nigh, Marco Perella
  • Music by: Michael Yezerski, Sunn O)))
  • Cinematography: Simon Chapman
  • Edited by: Andy Canny
  • Production company: Snoot Entertainment
  • Distributed by: IFC Midnight