Film Review: Mother of Tears (2007)

review film mother of tears 2007
Sarah Mandy/ Medusa Distribuzione, Dimension Extreme

Mother of Tears is het laatste deel van de Three Mothers Trilogy van Dario Argento, waarin Mater Lachrymarum de laatste overgebleven heks verslagen moet worden.

In het eerste deel Suspira (1977) maakten we kennis met Mater Suspiriorum, de Mother of Sighs die in Freiburg leefde en een Tanz Akedemie had wat de façade was voor haar coven. Door de nieuwsgierigheid en vastberadenheid om de moorden en vreemde praktijken op de school te achterhalen van de nieuwe studente Suzy Bannion, kwam zij aan haar einde.

In het tweede deel Inferno (1980) vingen we al een glimp op van Mater Lachrymarum in Rome, als muziekstudent Mark Elliot een brief krijgt van zijn zus Rose in New York die iets vreemds heeft ontdekt inzake deze drie moeders en hij van Rome naar New York vertrekt. Na haar dood is Mark vastbesloten om haar moord tot op de bodem toe uit zoeken en stuit daarbij op Mater Tenebrarum, de Mother of Darkness die door de brand die ontstaat omkomt.

Nu is er alleen nog Mater Lachrymarum, de Mother of Tears over, die zich in Rome heeft gevestigd en de knapste en machtigste van de drie heksen is. Niet alleen speelt het zich veel later af dan de eerste twee delen, maar is ook de stijl geheel anders.

Waar Suspiria een heel simpel en mager verhaal had al zij het nog wel vrij logisch, werd dit ruimschoots goedgemaakt door de bijzondere cinematografie, de prachtige technicolor en de indringende muziek van Goblin. Inferno leed eveneens aan een mager verhaal, wat meer onlogica bevatte dan het eerste deel, maar waarin wel veel werd uitgelegd over de drie Mothers. Ook hier speelde de muziek, dit keer aangesloten op de studie van Mark met veel klassieke muziek, een belangrijke rol als ook de cinematografie die vooral in het eerste stuk van de film erg sterk en mooi impressionistisch was.

In Mother of Tears ontbreekt het zowel aan een artistieke stijl, sterke muziek, of bijzondere cinematografie en aan een sterk script. Alhoewel het verhaal vrij logisch is, moet deze film het hebben van de grafische gore, vrij veel naakt, brute kills die soms vrij vulgair zijn. Wel komen we nog meer te weten over de Three Mothers en wordt bovendien het verhaal mooi rond gemaakt door zowel elementen uit de eerste twee films er in terug te laten komen, als deze film en personages te verbinden met de eerste film Suspiria. Hiermee is er een einde gekomen aan de trilogie van de Three Mothers.

Het verhaal

Wanneer er vlak voor een oude begraafplaats in Rome een graf wordt opgedoken van ene  Oscar de la Vallé uit 1825 en zij niet alleen zijn lijk vinden maar ook een urn, stuurt Monseigneur Brusca die bij deze opgraving betrokken was de urn met inhoud naar Michael Pierce die curator is van het museum van antieke kunst in Rome. Wanneer de urn daar aankomt is Michael zelf afwezig, maar is de andere curator Giselle Mares aanwezig met haar assistente en stagiair kunst studente Sarah Mandy. In de kist vinden ze drie beeldjes, een dolk en een cape. Wanneer Sarah de kamer verlaat om boeken te halen om de teksten op de beeldjes en de cape te vertalen, wordt Giselle door drie figuren aangevallen en bruut vermoord. Wanneer niet veel later ook het zoontje van Michael, Paul wordt ontvoerd en hij beweert dat dit door heksen is gedaan, raakt Sarah betrokken in deze hele vreemde situatie.

Maar geheel toevallig is dit misschien niet. Want terwijl Mater Lachrymarum haar cape terug heeft en een tweede eeuw van hekserij wil aankondigen en Rome in chaos, geweld, moord, zelfmoord etc verkeert, heeft Sarah zelf een vreemde ervaring. Ze gaat op onderzoek uit en komt er niet alleen achter wat Mater Lachrymarum van plan is, maar ook wie haar moeder was die toen zij nog jong was, gestorven is in een auto ongeluk in Freiburg. En dat Sarah net zoals zij een witte heks is. Via Father Johannes, Marta een andere witte heks en de alchemist Guglielmo De Witt, vergaart ze steeds meer kennis om de Mother of Tears te verslaan en voor eens en voor altijd een einde te maken aan deze verschrikkelijke Coven.

Manier van filmen

De film maakt ondanks dat ook nu weer zowel de regie als het scenario in handen was van Dario Argento, geen gebruik van bijzondere cinematografie, sterke muziek of andere kunstzinnigheden. Dat betekent dat de film geheel leunt op het verhaal, het script en de acteurs. Dit is niet altijd even geslaagd. Teksten lopen niet altijd even soepel, het verhaal is simpel, misschien logisch qua opbouw, maar het ontbreekt geheel aan mysterie en spanning. Het acteerwerk is hier en daar wat overdreven. Het zijn allemaal dingen waar de eerste twee films ook al aan ‘leden’ maar werden gecompenseerd door de manier van filmen en hoe alles er bij elkaar uitzag. Nu dat in de laatste film niet zo is, is dit een vrij simpele, maar grafische horror.

review film mother of tears 2007
Guglielmo/ Medusa Distribuzione, Dimension Extreme

Verbinding met Suspiria en Inferno

Wel wordt op een leuke manier deze film en de gebeurtenissen met de andere films en vooral Suspiria verbonden. Sarah’s moeder Elisa was een witte heks die het tegen Mater Suspiriorum opnam en haar zo zwaar verwond dat ze teruggetrokken leefde in de balletschool en slechts een schaduw was van haar ware zelf. Hierdoor was jaren later Suzy Bannion in staat om voorgoed met haar af te rekenen. Voor Elisa had dit echter wel een prijs en werden zij en haar man in een auto ongeluk veroorzaakt door de Coven, om het leven gebracht. Maar ook de kleine glimp die we opvangen van Mater Lachrymarum in Rome in Inferno, verbindt die film en Mother of Tears met elkaar. Evenals het boek Mother of Tears dat Sarah van Guglielmo krijgt en ter informatie door kan bladeren hebben we al gezien in Inferno, waar Rose het inkijkt en haar onderzoek doet.

Mater Lachrymarum en haar Coven

Qua stijl is er echter geen overeenkomst te vinden. De kills zijn bruter en er is meer gore, naakt en het is allemaal wat vulgairder geworden en vrij plat. Dit komt mede doordat het niet door kunstzinnigheid verbloemd wordt. Maar toch is in deze film alles een stuk explicieter en sadistischer. Dat is op zich niet zo vreemd aanzien  Mater Lachrymarum niet alleen de knapste is, maar ook de machtigste. Zij schept er behagen in om zoveel mogelijk pijn en leed en chaos te veroorzaken het liefst zo wreed mogelijk. Als enige van de Mothers heeft zij een Familiar, een baviaan.

Nu zij haar cape weer terug heeft, is zij sterker dan ooit en alle heksen komen naar Rome om zich voor te bereiden op de komst van de tijd van de heksen. De heksen zelf, voornamelijk vrouwen, maar ook mannen, zien er uit als moderne punkers met veel make-up, zwarte kleding en hun gelach klinkt ook als traditionele heksen. Het is allemaal vrij karikaturaal en eerder irritant dan dat ze angst inboezemen. Ze zien er uit als een slechte gang die vooral rotzooi trapt. Alhoewel zij veel aanwezig zijn en  ook zichtbaar in tegenstelling tot de eerste twee films, waar de heksen niet het achterste van hun tong lieten zien en zich zelfs verborgen hielden, blijven zij vrij plat.

Sarah Mandy

Het mysterie waar Sarah langzaam achter komt is nog het interessantste van de film. De personen wie zij ontmoet en van wie zij hulp krijgt en steeds meer te weten komt over waar ze mee te maken heeft en wie zij is, is het pluspunt van de film. Voor het eerst leren we dat heksen niet altijd slecht hoeven te zijn, maar er ook witte heksen bestaan die in tegenstelling tot Black Queens, hun gaven ten goede gebruiken, in plaats van er zelf beter van te worden en zelfs voor chaos en wreedheid te zorgen. Wel wordt iedereen die haar helpt, van Father Johannes, Marta en haar geliefde Elga, Guglielmo en zijn assistent en Michael allemaal vermoord door de Coven, voornamelijk door de mannelijke hulpjes.

Haar belevenissen leveren door een enge droom, haar eigen magische krachten en haar ontdekkingen nog de beste filmbeelden op, die voor iets meer fantasy zorgen in plaats van dat de film enkel gebruik maakt van grafische gore horror. Vooral de droom die ze heeft over een demonachtig wezen, haar treffen met Michael die een zombie blijkt te zijn en haar thuiskomst met schaduwen achter de deur en gezichten die door de deur heen willen komen en de scènes waarin ze zichzelf onzichtbaar kan maken, steken boven de rest uit. Alhoewel aan het einde rechercheur Marchi haar inhaalt en haar helpt, is Sarah degene die Mater Lachrymarum verslaat en zelfs met haar gaven de gewonde Marchi kan genezen.

Conclusie

Mother of Tears is het slotstuk van de Three Mothers Trilogy die weliswaar alles afsluit en nog meer opheldert en de films met elkaar in verband brengt, maar die geen fantastische of epische climax heeft. Misschien omdat er te veel tijd tussen zit en de tijdsgeest in die bijna dertig jaar erg is veranderd, maar dan nog weet de film niet zodanig te boeien dat het een waardig einde heeft van deze toch wel bijzondere trilogie. Door te gewone cinematografie en manier van filmen en vertellen, een vrij simpel verhaal en zonder verdere mysterie of spanning is deze film dan ook niet meer dan een dertien in een dozijn grafische horrors over heksen met naakt, geweld en gore die net als Mater Laychrymarum niet veel om het lijf heeft en de film het aan een magische cape ontbrak.

Meer lezen over de Three Mothers Trilogie? Klik dan op onderstaande links:

Praktische info

  • Mother of Tears (2007) 102 min
  • Directed by: Dario Argento
  • Produced by: Claudio Argento, Dario Argento, Marina Berlusconi, Giulia Marletta
  • Written by: Dario Argento, Jace Anderson, Walter Fasano, Adam Gierasch, Simona Simonetti
  • Based on: Suspiria de Profundis by Thomas De Quincey
  • Starring: Asia Argento, Cristian Solimeno, Adam James, Moran Atias, Valéria Cavalli, Philippe Leroy, Daria Nicolodi, Udo Kier
  • Music by: Claudio Simonetti
  • Cinematography: Frederic Fasano
  • Edited by: Walter Fasano
  • Production company: Film Commission, Torino-Piemonte, Medusa Film, Medusa Produzione, Myriad Pictures, Opera Film Produzione
  • Distributed by: Medusa Distribuzione, Dimension Extreme