Film Review: Southbound (2015)

review film southbound 2015
“Siren”/ The Orchard

Southbound is een creatieve horror anthologie op een high way through hell.

De manier waarop het verhaal van Southbound is verteld en hoe de 5 verhalen met elkaar verband houden doet een beetje denken aan Trick ‘r Treat (2007), ook een horror anthologie die ervoor heeft gekozen om de schijnbaar losse verhalen toch met elkaar te laten verbinden op een verrassende wijze. In Southbound is deze connectie wat losser en raken de verhalen elkaar in plaats dat ze allemaal met elkaar verweven zijn. In tegenstelling tot Trick ‘r Treat is Southbound een meer bovennatuurlijke en mystieke horror die aan het einde wel veel directer teruggrijpt op het begin dan Trick ‘r Treat. In plaats van dat de film eindigt waar het begon, wordt maar al te duidelijk dat de snelweg dwars door de woestijn een ware highway through hell is, waar schulden worden ingelost in een eeuwige loop van pijniging.

“The Way Out”

Geregisseerd door Radio Silence en geschreven door Matt Bettinelli-Olpin

De film begint met twee mannen, onder het bloed, in de auto op weg naar huis, terwijl ze achtervolgd worden door vreemde wezens die in de woestijn zweven en hen bedreigen. Al gauw wordt duidelijk dat ze zich niet op een gewone weg begeven en een pompstation genaamd Roy’s Motel en Cafe, komen ze telkens weer tegen, alsof ze in een loop terecht zijn gekomen.

Een introductie van de film, waardoor je al een kleine impressie krijgt van waar alle personages mee te maken hebben. De grootste hint is de film Carnival of Souls (1962) die in het cafe op de tv wordt uitgezonden. Omdat het een introductie is, heb je wel een idee, maar nog niks concreets in handen. Dat neemt niet weg dat de film qua acteerwerk niet al te goed begint, maar het vreemde dreigende van de wezens is wel al goed aanwezig, zeker wanneer het halve hoofd van een van de mannen door een wezen wordt afgebeten. Waarna vervolgens de andere man vlucht en in een wel heel vreemde hotelkamer terecht komt.

review film southbound 2015
“The Way Out”/ The Orchard

“Siren”

Geregisseerd door Roxanne Benjamin en geschreven door Roxanne Benjamin en Susan Burke

The Way Out loopt over in Siren als een van de mannen terecht is gekomen in een hotelkamer van Roy’s, in zijn eigen hel en we vervolgens verder gaan met drie meiden, Sadie, Kim en Ava, die in de hotelkamer ernaast verblijven. De drie meiden zitten samen in een slow jazz bandje, maar al snel blijkt dat ze eerst met z’n vieren waren. Dat hun vierde lid gemist wordt, begint wanneer ze een lekke band krijgen en verergert wanneer ze in de middel of nowhere blijken te zijn en onverwacht hulp krijgen van een echtpaar. Natuurlijk belanden ze van de regen in de drup en is het echtpaar zeer vreemd.

Dit segment is een heel sterk segment dat ook vervreemdend werkt een een unheimische sfeer opwekt. Het acteerwerk is een stuk beter dan het eerste segment en dit segment is mede daardoor en met name door het mysterieuze verhaal ook sterker. De sfeer, de cinematografie en de creatieve manier waarop er met een klassiek element is omgegaan werkt verfrissend. Al wordt niet heel duidelijk waar het hier precies om gaat. Wat wel duidelijk wordt is dat het vierde bandlid Alex, waarschijnlijk dood is en een van de meiden Sadie, de schuld krijgt. Dat zij juist degene is die uit de klauwen van de sekte weet te ontsnappen, lijkt daarom onrechtvaardig.

“The Accident”

Geregisseerd en geschreven door  David Bruckner

Ware het niet dat zij de snelweg oprent en een aankomende auto probeert tegen te houden en waardoor ze wordt aangereden. De bestuurder Lucas zag haar te laat doordat hij met zijn vrouw aan de telefoon zat en in paniek belt hij het alarmnummer, waarop hij wordt doorverbonden met een ambulancemedewerkster die hem zegt het zwaargewonde meisje naar de stad die hij in de verte ziet te brengen. Eenmaal daar aangekomen is het hele dorp uitgestorven en is het ziekenhuis verlaten. Terwijl hij instructies krijgt via de telefoon moet hij het meisje proberen te redden.

Dit is het sterkste segment, dat indruk maakt door de cinematografie, het acteerwerk en het realisme dat de boventoon voert. Op de achtergrond stinkt het naar het bovennatuurlijke van de verdoemde snelweg, maar dat blijft tot aan het laatste moment subtiel op de achtergrond hangen. Erg sterk gefilmd, dichtbij, intiem, gruwelijk, beetje camp, maar niet zodat het op lachen aanstuurt. Dit segment is heftig en het einde laat nogmaals duidelijk zien dat de mensen die over deze snelweg rijden, hier niet voor niets rijden en zich begeven in een soort limbo.

review film siuthbound 2015
“The Accident”/ The Orchard

“Jailbreak”

Geregisseerd door Patrick Hervat en geschreven door Dallas Hallam en Patrick Hervat

Want wanneer Lucas met de ambulancemedewerkster heeft opgehangen, zien we een vrouw in een telefooncel de telefoon ophangen en gaat ze een cafe binnen. Waar niet veel later een man Danny met een shotgun binnenstormt en eist dat hij zijn zus Jesse kan zien en meenemen. Het cafe blijkt vol met demons te zijn en wanneer hij Jesse heeft gevonden met gevaar voor eigen leven, blijkt dat ze er zelf voor heeft gekozen om daar te zijn, omdat ze het verdient en daar op haar plek is.

Qua verhaal is het niet het beste segment, maar de muziek, de donkere beelden van de woestijn en de cinematografie in het donker met de demons zijn wel weer erg creepy. En ook al lijkt het verhaal qua toon en sfeer niet geheel in de film te passen, het laat wel meer zien van de plek waar alle personages in terecht zijn gekomen en ze een schuld hebben in te lossen.

“The Way In”

Geregisseerd door Radio Silence en geschreven door Matt Bettinkelli-Olpin

We volgen een gezin dat een vakantiehuisje heeft gehuurd voordat dochter Jem naar de universiteit gaat. Maar dan worden ze belaagd door drie mannen met maskers op, die eerst moeder Cait laten stikken en vervolgens vader Daryl doden. Twee van die drie mannen blijken de mannen uit het eerste segment te zijn, Mitch en Jack. Alhoewel Jem flink terug vecht, wordt ook zij gedood, wat niet de bedoeling was en waarbij Mitch zich afvraagt of ze niet te ver zijn gegaan. Terwijl hij zich dit afvraagt komen de wezens tevoorschijn als een soort vengence wraiths die achter de mannen aankomen. Ze vluchten met de auto en we zien hen rijden zoals de film begon, met de vliegende wezens dreigend in hun kielzog.

Zo begint alles weer opnieuw. Vast in een oneindige loop, waarbij telkens dezelfde fouten kunnen worden gemaakt, of is het werkelijk te laat voor inkeer?

Een home invasion die uitmondt in iets bovennatuurlijks en mystieks. Vooral het einde wanneer Jem terugvecht is sterk in beeld gebracht. Hierdoor heeft dit segment drie verschillende manieren van toon van een home invasion, naar een soort revenge en vervolgens bovennatuurlijke revenge, die cool en origineel is bedacht en gefilmd.

Opbouw, stijl en vormgeving

De vijf segmenten lopen moeiteloos in elkaar over van het ene verhaal in het andere en is het op deze manier niet alleen de snelweg datgene wat hen met elkaar verbindt. Door het laatste segment ook over te laten lopen in het eerste, wordt zo duidelijk dat het een loop is, waar ieder personage zich in bevindt. Limbo of de hel zelf, waar ze continu geconfronteerd worden met hun daden en in schuld in kunnen lossen met hun ziel. Ook Carnival of Souls gaat over een vrouw die al is gestorven, maar dat zelf nog niet beseft en in een soort limbo verkeert, met een been in het leven en een been in de dood, terwijl ze vreemde ervaringen heeft.

In de film wordt in het midden gelaten wat iedereen op zijn of haar kerfstok heeft. Dat ze schuldig zijn aan iets is duidelijk, maar aan wat dat blijft in het midden. Ook wat er precies aan de hand is in elk verhaal, blijft in het midden, waardoor de gebeurtenissen slechts schetsen zijn van gruwelijke ervaringen. Net zoals de klassieke Victoriaanse manier van horror verhalen vertellen, suggestief, implicerend, mysterieus, vol met terror en dead en zonder uitleg, die geheel aan de fantasie van de lezer/kijker wordt overgelaten. Dat werkt bij het ene verhaal beter dan bij het andere, vooral bij Siren en The Accident werkt dit in hun voordeel. The Way In echter is gruwelijker omdat we het motief van de daders niet kennen, maar ook dat zal bij sommigen juist meer in de smaak vallen.

De muziek doet denken aan de jaren 80 met de aanwezigheid van een synthesizer en draagt bij aan de unheimische sfeer. De muziek deed me een beetje denken aan The Fog (1980) net als de commentator op de radio die, net als Stevie (Adrienne Barbeau) klinkt uit The Fog, de gebruikers van de snelweg begeleidt op hun weg naar verdoemenis.

Conclusie

Southbound is een zeer creatieve horror film die de verschillende verhalen moeiteloos met elkaar verbindt en in elkaar over laat lopen, totdat er uiteindelijk een loop wordt gecreëerd. Elk verhaal heeft een iets andere toon, sfeer en genre. Niet ieder verhaal is even sterk, maar toch vormt het een geheel. De film voelt aan als de jaren 80 in een modern jasje gestoken. Het is een originele horror anthologie die zeker bij de horrorliefhebber in de smaak zal vallen.

Praktische info

  • Southbound (2015) 89 min
  • Produced by: Brad Miska, Roxanne Benjamin, Radio Silence, Greg Newman, Chris Harding
  • Starring: Chad Villella, Matt Bettinelli-Olpin, Fabianne Therese, Hannah Marks, Nathalie Love, Suasan Burke, Davey Johnson, Mather Zickel, Maria Olsen, David Yow, Tipper Newton, Hassie Harrison, Kate Beahan, Gerald Downey
  • Music by: The Gifted
  • Cinematography: Tyler Gillett, Tarin Anderson, Alexandre Naufel, Andrew Shulkind
  • Production company: Willowbrook Regent Films
  • Distributed by: The Orchard