Boek Review: Hallowe’en Party/ De Versierde Bezemsteel (Agatha Christie, 1969)

book review halloween party agatha christie

‘“I did see a murder,” said Joyce. I did. I did. I did.”’

Hallowe’en Party is een van de laatste boeken die Agatha Christie heeft geschreven voor haar dood in 1976. Het is tevens ook een van de laatste zaken van Poirot voordat hij met pensioen gaat en uiteindelijk sterft in het boek Curtain: Poirot’s Last Case. Maar voor nu kunnen we nog genieten van zijn expertise en skills op het gebied van het ontrafelen van geheimen en het verbinden van verschillende schijnbaar geheel van elkaar losstaande gebeurtenissen in deze erg leuke en spannende detective.

Het verhaal

Met Halloween organiseert Mrs Drake in het dorpje Woodleigh Common een feestje voor de kinderen die naar de middelbare school gaan. Tijdens de voorbereidingen van het feestje waar een aantal kinderen, helpers en volwassenen aanwezig zijn is ook de beroemde schrijfster van moordmysteries Ariadne Oliver aanwezig op bezoek bij een vriendin, Mrs Butler. Natuurlijk komt haar werk ter sprake. Hierop zegt een meisje, genaamd Joyce dat zij ooit een moord heeft gezien. Zo’n twee jaar geleden, maar dat ze pas sinds kort beseft dat het een moord was en geen ongeluk.

Niemand gelooft het meisje dat in het dorp bekend staat als een leugenaar, opschepper en als een kind met een te rijke fantasie. De voorbereidingen gaan gewoon verder en het feestje is een succes, totdat aan het einde van het feestje Joyce spoorloos is. Er wordt een zoektocht gestart, en ze wordt tenslotte gevonden met haar hoofd in de teil met water. Ze is verdronken, sterker nog ze is vermoord. Iedereen denkt gelijk aan een voorbijganger, een zogenaamde predator die het op jonge meisjes heeft voorzien.

Hierop schakelt Ariadne Oliver gelijk de hulp in van haar goede vriend Hercule Poirot, want zij gelooft niet dat het meisje zomaar door een predator vermoord is, maar dat het misschien wel te maken heeft met wat het meisje eerder vertelde en dat daar misschien een kern van waarheid in zit. Dus Poirot trekt er op uit naar het dorpje, alwaar hij op bezoek gaat bij een oude vriend, de nu gepensioneerde detective Spence. Want er zijn al een aantal moorden gepleegd in het verleden in Woodleigh Commons en één daarvan zou best wel eens met de moord op Joyce te maken kunnen hebben.

Ariadne Oliver

Ariadne Oliver is geen onbekende in de boeken van Agatha Christie. Ze is niet alleen een goede vriendin van Poitrot maar duikt ook op in bijvoorbeeld The Pale Horse, een boek met een andere protagonist dan Poirot of Miss Marple. Door haar schrijven van moordmysteries heeft ze veel vrienden en kennissen en is ze ook redelijk op de hoogte waartoe mensen in staat kunnen zijn.

Maar Agatha Christie gebruikt haar niet als de detective zelf, ze is eerder betrokken bij de moord als toeschouwer of als raadgever, maar zij is niet degene die de moord oplost noch degene die een uiterste opvallende interesse heeft in de menselijke geest en de mensen die in staat om de gruwelijkheden te begaan, zoals Poirot die zoekt naar rechtvaardigheid of Miss Marple die precies weet hoe mensen in elkaar zitten en erg nieuwsgierig en onderzoekend van aard is.

Met een personage als Ariadne, heb je als lezer het gevoel dat Agatha zichzelf in de boeken schrijft als toeschouwer en onderdeel van het verhaal zonder daar een grote stempel op te drukken. Daarom is zij een leuk personage, bescheiden, slim, opmerkzaam, maar niet te nieuwsgierig of sensatiebelust. Zij is vaak wel een grote hulp in het oplossen van de zaak, als een deux ex machina en ze zorgt tevens voor comic relief door haar leuke kijk en haar aimabele karakter. Aridane Oliver is een apart figuur en een hele leuke toevoeging aan het verhaal waarin ze dit keer een vrij grote rol speelt. Ze haalt niet alleen Poirot naar Woodleigh Common, maar krijgt en deelt informatie met hem en helpt hem om een volgende moord te voorkomen. De reden dat ze in dat dorpje verbleef was haar vrij nieuwe vriendin Mrs Butler en haar dochter Miranda die ze op vakantie in Griekenland had ontmoet.

Poirot gaat op onderzoek uit 

De opzet van dit verhaal is erg leuk gedaan. We maken eerst kennis met een aantal mensen uit het dorp en betrokkenen op het feestje. Wanneer Poirot naar Woodleigh Common gaat, en van Spence een lijstje krijgt van alle mogelijke moorden van de afgelopen twee jaar, waar Joyce misschien getuige van was, gaat hij systematisch twee lijstjes af. Eén lijstje met de nog levende betrokken van de moorden de afgelopen tijd. Een natuurlijk sterfgeval was Mrs Llewellyn-Smythe. Maar een opmerkelijke bijkomstigheid was dat ze op het laatste moment een codicil had toegevoegd aan haar testament waarin ze alles aan haar au pair Olga naliet. Maar dat codicil bleek vervalst, waarop Olga werd beschuldigd en vervolgens verdween.

Een andere dood, was wel een moord en wel op een klerk van het advocaten kantoor, Lesley Ferrier, doodgestoken, maar waarvoor niemand is opgepakt. Ook is er een meisje van zestien, Charlotte dood gevonden op een voetpad, een moord die nooit is opgelost. En werd een lerares Janet White gewurgd. Tenslotte is de man van Mrs Drake doodgereden bij een hit and run.

Poirot onderzoekt of één van deze zaken misschien te maken heeft met de dood van Joyce en hiervoor gaat hij langs bij allemaal verschillende betrokkenen. Ook gaat hij langs bij alle aanwezigen die er bij waren toen Joyce haar verhaal vertelde. Dit zijn achtereenvolgens: Mrs Drake, gastvrouw van het feestje en nicht van Mrs Llewellyn-Smythe. Mrs Reynolds, de moeder van Joyce. Dr Ferguson, de plaatselijke dokter, het schoolhoofd Miss Emlyn en een lerares Elizabeth Whittaker. De tuinarchitect van Mrs Llewellyn-Smythe, Michael Garfield. Mrs Butler en haar dochter Miranda. De advocaat Fullerton. De jongens die hielpen het feestje op te bouwen Nicholas en Desmond en Mrs Goodbody die de heks speelde op het feestje. Zijn dit verdachten, mogelijke slachtoffers of stiekeme helpers?

Schrijfstijl

Bijna elk hoofdstuk is een bezoekje aan een andere personage, een getuige of verdachte. Iedere stem van deze personages komt duidelijk naar voren, waardoor elk hoofdstuk een net iets andere sfeer heeft en je tevens een goed beeld krijgt van de persoon die Poirot voor zich heeft. De schrijfstijl is niet alleen erg afwisselend omdat de stem van het desbetreffende personage erg overheerst, maar dat maakt het ook erg speels en leuk om te lezen. Het is hierdoor een echt schrijversperspectief, zonder de mening van Poirot.

Dat maakt het wel moeilijk om uit te vinden wie de moordenaar is, want iedereen kan liegen. Toch wijst alles in de richting van één persoon, de hints schemeren door het verhaal heen, alhoewel het plot weer ouderwets ingewikkeld is, is dit niet de moeilijkste whodunnit van Agatha Christie. Maar dat wordt ruimschoots goed gemaakt door de manier waarop het verhaal wordt verteld wat erg vermakelijk en levendig is. En nog een spannend en verrassend einde op de koop toe.

Conclusie

Hallowe’en Party is weer een heerlijke whodunnit van Agatha Christie en een extra heftig verhaal omdat het slachtoffer pas twaalf jaar is. Ariadne Oliver speelt dit keer een vrij prominente rol en is weer een erg fijne toevoeging. Poirot gaat systematisch te werk, waardoor Christie alle ruimte heeft om alle verdachten en getuigen heel eigen en goed in kaart te brengen. De twist is niet al te moeilijk, en de moordenaar is, voor wie meer van haar heeft gelezen, dit keer niet al te moeilijk vindbaar. Het verhaal zelf is echter erg leuk en fijn geschreven en laat Poirot weer op zijn best zien.

→ Wil je weten wie de moordenaar is? Klik snel hier.

Praktische info

Hallowe’en Party (1969), 266 bladzijden. Auteur: Agatha Christie. Oorspronkelijke taal: Engels. Nederlandse vertaling: De versierde bezemsteel.