Boek Review: Floating Staircase (Ronald Malfi, 2011)

book review floating staircase ronald malfi

“It has been said that nature does not know extinction. In effect, it knows only change: nothing ever truly disappears, for there is always something – some part, some particle, some formidable semblance – left behind.”

Dit ghost story/mystery verhaal van Ronald Malfi is eerder een crime/ mystery te noemen. Hoofdpersoon is Travis Glasgow een schrijver met niet alleen een writers block maar met een traumatische gebeurtenis uit zijn verleden. Hij schrijft horrorboeken, waar telkens een meer, zee, en een verdrinking centraal staat. Dat heeft alles te maken met wat er in zijn verleden is gebeurd. Het verhaal heeft een interessante en spannende premisse, maar maakt het boek dit ook waar?

Het verhaal

Travis Glasgow verhuist met zijn vrouw Jodie van Londen naar een klein dorpje in Amerika. Toevalligerwijs heet het straatje waar ze komen te wonen Waterview, naar zijn laatste boek. Het huis is geregeld door zijn broer Adam die er tegenover woont en hen erop attendeerde toen het op stel en sprong verkocht werd. Want het jaar ervoor heeft zich daar een vreselijk drama afgespeeld. Een jongetje genaamd Elijah verdronk in het meer erachter. Zijn lichaam is nooit gevonden.

Wanneer Travis en Jodie in het huis trekken, ontdekt Travis een kleine kinderkamer in de kelder en ook hoort hij voetstappen en heeft hij het gevoel dat er iets met hen in het huis is. Dit wakkert zijn nieuwsgierig aan en hij begint aan een uitgebreid onderzoek naar het jongetje en zijn familie, de Dentmans. Terwijl hij ook het schrijven weer oppakt en deze gebeurtenis als onderwerp neemt. Vastbesloten om de moord, want hij denkt niet dat de dood van Elijah een ongeluk was, op te lossen, raakt hij er veel te diep in verzeild.

Travis en Kyle: Clichés en onbevredigend

Naast dat het boek aardig wat onlogische stukjes heeft, waar ik later op zal terugkomen, staat het vol met clichés. De schrijver met een writers block is daarvan een groot voorbeeld. Een trauma uit zijn verleden, een tweede. Dat trauma heeft alles te maken met het jongere broertje van Travis, Kyle. Kyle is op zijn tiende verdronken in een meertje vlak achter hun huis, terwijl hij samen met Travis midden in de nacht ging zwemmen. Travis voelt zich hier duidelijk schuldig over en het heeft ook de band met zijn oudere broer Adam geen goed gedaan. Zijn ouders zijn na de dood van Kyle nooit meer hetzelfde geweest. Op zich is dit, alhoewel vrij cliché, een thema waar aardig wat mee gedaan zou kunnen worden. Alleen dat gebeurt niet in het boek.

De dood van Kyle heeft enkele gelijkenissen met de dood van Elijah en is daarom de motivator voor Travis om zich in dat onderzoek vast te bijten. We komen er uiteindelijk niet alleen achter wat er met Elijah is gebeurd, maar ook met Kyle. Alleen zijn beide onthullingen niet wereldschokkend en hebben weinig om het lijf. De twist rondom de dood van Elijah is niet ver gezocht, maar ook niet verrassend en eerder een anticlimax.  De dood echter van Kyle en de reden waarom Travis zich daar nog steeds rot over voelt, is weliswaar realistisch, maar evenmin bevredigend.

Tijdens het lezen, verwacht je een veel grotere schokkende gebeurtenis, maar die blijft uit. Het is sowieso logisch dat je als broer je schuldig voelt over de dood van je jongere broertje wanneer jij eigenlijk verantwoordelijk voor hem was, terwijl je dingen deed die al bij voorbaat verboden waren. Maar dat trauma wordt nooit echt uitgediept. Het wordt gezegd, maar wordt nooit voelbaar. Het einde van het boek is door het gebrek aan de ontwikkeling die Travis doormaakt daarom zeer onbevredigend. Het eindigt zoals het begon en dat is precies waarmee het boek de lezer achterlaat. Travis is nog steeds dezelfde. Er lijkt geen sprake van verlossing, vergeving, verzoening, behalve tussen de twee broers.

De personages

Jodie en Adam zijn twee andere belangrijke personages in het boek. De enige twee personen die het dichts bij Travis staan. Toch is Jodie, ondanks dat ze erg slim is, haar PhD haalt in psychologie, bijna een muurbloempje te noemen. Haar personage is vaak fysiek afwezig en wanneer ze er wel is, dient ze eerder als klankbord voor Travis dan dat zij echt een bijdrage levert. Ze maakt zich vooral zorgen en ze had net zo goed een slap nietszeggend “vrouwtje” kunnen zijn, wat haar tot een typisch bijna seksistisch beschreven typetje wordt. Maar datzelfde kan gezegd worden van Adam, als agent wordt hij niet meer beschreven dan strek groot stoer, de rots in de branding. Een man die meer doet dan denkt.

Maar er is één personage dat een belangrijke rol speelt: David Dentman, de broer van de moeder van Elijah, Veronica, en oom van Elijah. En daar is niets anders dan testosteron aan te bekennen, zowel geestelijk als fysiek. Wederom een erg clichématig neergezet personage dat daarom voorspelbaar is.

Schrijfstijl

De stijl van het boek is simpel, niet bloemrijk. Maar af en toe maakt Malfi gebruik van wat poëtische teksten die een diepere betekenis moeten geven aan het verhaal. Maar deze betekenis blijft zo vaag, dat er enkel naar te raden valt. Hierdoor verliezen de mooiere diepere zinnen aan kracht en worden eerder prozaïsch. Vooral het einde blijft een beetje raar en de betekenis is mij dan ook geheel ontgaan. De zinnen “I was you” en “Sometimes we go in en sometimes we go out”, blijven voor mij vooralsnog raadselachtig.

Ook zijn er een aantal onlogische dingen in het boek. Wanneer ze naar het dorpje rijden voor de eerste keer, valt het Jodie op dat hun straat hetzelfde heet als zijn laatst geschreven boek: Waterview. Het lijkt mij vrij logisch dat je al weet hoe je straatnaam heet aangezien je alle spullen ernaartoe moet verschepen. 

Maar opvallender nog is het einde. Pas op SPOILERS: Want Travis ontdekt uiteindelijk het lijk van Elijah in een ruimte achter de muur, één van zijn speciale verstop plekken. Daar is door een aantal mensen al eerder aan gerefereerd, dat hij soms zomaar kwijt was en dat hij zich graag verstopte. Dat de politie ook niet het hele huis heeft uitgekamd toen, is ook vreemd. Waarom David dan niet in het huis naar hem heeft gezocht, is een raadsel. Einde SPOILERS.

Alhoewel het boek doet voorkomen dat het gaat over rouw, schuld en verdriet en minder over geesten, is dat gedeeltelijk waar. De geest is er, maar zeer op de achtergrond en enkel functioneel. Het is daarom nauwelijks een spookverhaal te noemen en de enge beklemmende sfeer blijft daardoor geheel uit. Maar de diepte in gaan wat betreft de thema’s rouw en schuld, komt ook nauwelijks tot zijn recht. In plaats daarvan is het meer een crime en onderzoek dat Travis doet naar de dood van Elijah, en niets meer. Wie dus een enge horror verwacht met geestverschijningen en een enge sfeer komt bedrogen uit.

Conclusie

Floating Staircase is een simpel geschreven verhaal, dat soms prozaïsch aan kan doen, maar dat best vermakelijk is. Maar het is geen enge horror of spookverhaal. Het verhaal en de personages blijven vrij vlak, maken nauwelijks ontwikkelingen door en het boek is vrij cliché qua opbouw, manier van vertellen en gebeurtenissen. Het plot of de twist is niet spannend of verrassend genoeg om het gebrek aan horror te compenseren. Het is boek is daarom een dertien in een dozijn. Niet slecht, geen reuze aanrader, maar best vermakelijk.

Praktische info

Floating Staircase (2011), 492 bladzijden. Auteur: Ronald Malfi. Oorspronkelijke taal: Engels. Nederlandse vertaling: niet beschikbaar