Scare of the Week episode 2: Hereditary (2018)

hereditary 2018 scares
A24

Hereditary werd in de markt gezet als de engste film aller tijden. Alhoewel dat een boute uitspraak is en vrij subjectief, mag Hereditary zeker wel in het rijtje engste films aller tijden worden bijgezet.

Waarom Hereditary een echt enge horror is

Wat maakt een horror film nu precies eng? Dat heeft te maken met een aantal factoren die vrij precies met elkaar worden verbonden en in een nauwkeurige balans in beeld worden gebracht. Met alleen een eng idee en wat enge shots ben je er nog niet. Het hangt onder andere af van de timing van de scares die worden opgebouwd door de film heen, maar ook is van belang wat er wel wordt getoond in beeld en wat (net) niet. Dit zorgt voor een fijne lijn tussen camp en kitsch, flauwe jumpscares en effectieve jumpscares en cliché horror en echt enge horror, waarop gebalanceerd moet worden.

Timing, opbouw en wat er wordt getoond

Zowel de timing in de opbouw van de scares als wat er wel en niet in beeld wordt gebracht in Hereditary zijn heel kunstig en effectief in elkaar gezet. Van slow built tot een uiteindelijke climax en van suggestie en het net niet tonen van gruwelijkheden tot erg expliciet, is zeer sterk neergezet in Hereditary. Het zorgt ervoor dat de kijker in een huiveringwekkend verhaal wordt gezogen, waar je naar moet blijven kijken, of je nu wilt of niet. En dat laat vooral die laatste scène met Annie maar al te goed en te duidelijk zien.

De film bouwt zich langzaam op. Van foreboding tekens op de muur, het verontrustende gedrag van Charlie, en haar ontdekking in het weiland, en de weg naar haar uiteindelijke dood, is al een klein verhaal en een opbouw in de opbouw van het grotere verhaal. Al in haar verhaal, het verhaal over Charlie, wordt de enge sfeer erg goed opgebouwd. Al op gevoelsmatige manier wordt getoond dat er iets mis is met Charlie, door onder andere dat creepy tongklakken, nog voor het incident met de duif.

De duif

De scène met de duif zelf, is een heel goed in elkaar gezette scène, waarbij de uiteindelijke daad tot het allerlaatste moment wordt getoond. Dat vraagt al veel van de kijker, die niet op het laatste moment bespaard wordt. Wat deze scène zo goed/eng maakt, naast dat er de tijd voor wordt genomen, is het gedrag van Charlie zelf, die onverstoord terwijl ze een reep choclade eet, het hoofd van de duif afknipt alsof ze een stuk touw of papier of toiletrol voor een schoolproject doorknipt. Dus wat niet getoond wordt is haar emotie. Echter is dit net zoals de tekens op de muur een voorbode voor wat verder nog komen gaat, want dit is pas het begin van de film.

Charlie’s dood

De scène en het shot zelf van de dood van Charlie, waarbij ze door een houten paal langs de weg wordt onthoofd, is net zo’n suggestieve scène als die van de duif, waarbij de onthoofding zelf net wel wordt getoond, maar de opmaat en wat er direct erna gebeurt uiteindelijk meer indruk maakt. De botsing gaat zo snel, in hetzelfde tempo waarop Peter haar gehaast en in paniek met de auto naar het ziekenhuis wil brengen, dat je nauwelijks ziet wat er gebeurt, terwijl de “knak” wel duidelijk te horen is. Dat zorgt voor een extra shock effect en wordt de engheid opgevoerd. Wat in deze scène nu wel wordt getoond is de emotie van Peter, die totaal in shock is en het des te realistischer maakt en waar ook de tijd voor wordt genomen. 

Interne horror

Alhoewel dit shockers zijn in het begin van de film, waardoor je als kijker al flink bang bent gemaakt, zet de horror zich voort in sfeer. Niet door per se door hauntings die volgen na de seance van Annie, maar door wat er innerlijk met de personages gebeurt. De diorama’s spelen hierin een belangrijke rol, om die naargeestige sfeer extra te benadrukken. Deze opbouw gaat steeds verder, waarbij de focus ligt op Annie, wat de kijker Peter een beetje doet vergeten. Zijn toeval in de klas komt dan ook weer als een effectieve scare in beeld en trekt de aandacht iets meer naar hem toe en verplaatst de opbouw zich naar hem. De ontdekkingen die hij vervolgens thuis doet, met de dode oma Ellen op zolder, het verkoolde lichaam van zijn vader Steve in de woonkamer, doen hem en de kijker dan beseffen dat het allemaal om hem draait.

Opbouw naar de climax 

Hier neemt de echte horror het over. Dat begint wanneer de bezeten Annie Peter via de muren en het plafond op de (geblurde) achtergrond volgt door het huis. Dit zijn de enige clichébeelden in de film, die we al zo vaak hebben gezien. Dat er vervolgens wordt gefocust op Annie die in de hoek van het plafond zit, zorgt voor een extra cliché effect. Door plotseling een naakte man in de deuropening in beeld te brengen, zorgt dit voor een grote jumpscare. Want het is een beeld dat je totaal niet verwacht, niet qua lijn van het verhaal ziet aankomen en geeft daardoor een zeer vervreemdend effect.

Maar de gruwelijkste scène in de film is voor Annie zelf. Wanneer Peter opgejaagd wordt en naar zolder vlucht, achtervolgt de bezeten Annie hem en in een zeer verontrustend en origineel shot bonst en beukt zij met tegen het plafond aangeplakt tegen het dichte luik van de zolder. Het is een sterke opbouw naar een naargeestig slot.

De zaag scène: Annie’s dood

Want hoog in het dak van de zolder, hangt Annie terwijl ze “zelfmoord” pleegt op een wel heel nare manier. Met beide handen zaagt ze haar eigen nek door op een tergend langzaam ritme. Het geluid en heel lang aanhoudend shot zorgen en beiden voor dat het voor de kijker een kwelling is om naar te blijven kijken. Het beeld van Annie zelf, haar toestand is schokkend en met deze specifieke scène alleen al mag Hereditary zich rekenen tot één van de engste films aller tijden. Het getuigt van lef om dit beeld zo lang aan te houden, totdat het voorbij het dragelijke wordt. Het is niet per se smerig of vol actie, maar juist “clean” en sec en puur dat het tegen het onwerkelijke en surrealistische aan zit, maar zo volledig tot de kijker door kan dringen wat je nu eigenlijk ziet.

Hoe eng is Hereditary nu echt?

Hereditary is met recht een zeer enge film, die originele shots en verhaallijnen met sterke technieken weet te combineren. Door het realisme en het achterliggende thema van de film sterk door te zetten, zet de horror zich hier nog sterker tegen af en wordt het des te enger. 

Mijn Fear Factor: 9,5

← Lees ook het review van Hereditary (2018)

← Lees ook de editorial waarom Hereditary niet dé engste film allertijden is.

← Lees ook de vorige Scare of the Week episode 1: Verónica (2017)

→ Lees ook de volgende Scare of the Week episode 3: The Conjuring (2013)