Boek Review: The Sprouts of Wrath (Robert Rankin, 1988)

review book the sprouts of wrath robert rankin

“Upon the unwelcoming mat lay a silver-foil envelope. YOUR PERSONAL INVITATION TO THE BRENTFORD OLYMPICS.” 

The Sprouts of Wrath is het vierde deel van de Brentford Trilogy en wat mij betreft het leukste deel tot nu toe. De gebeurtenissen in Brentford met Jim Pooley en John Omally en hun trawanten professor Slocombe, Neville de parttime barman en Norman Hartnell de sigarenboer en uitvinder gaan nooit vervelen. Zeker niet nu Robert Rankin de personages levendiger en echter heeft gemaakt en hij het verhaal duidelijker en qua opbouw logischer heeft gemaakt, zonder de humor, de absurdistische gebeurtenissen en de droogheid van de personages Jim en John te verliezen. Integendeel dit deel is toegankelijker, leesbaarder en smaakt naar meer. Lees mee in deze mix van horror, humor, science fiction, fantasy en het bovennatuurlijke, in een bizar hilarisch avontuur. 

Het verhaal

Jim Pooley en John Omally hebben samen op een bootwerf een leuk illegaal bedrijfje. Maar daar lijkt al snel en einde aan te komen, als beslist wordt dat er in Brentford de komende Olympische Spelen worden gehouden. En dat niet alleen, want het stadion en de Olympische dorpen komen hoog in de lucht boven Brentford te hangen met behulp van een nieuwe uitvinding Gravatite en door middel van grote pilaren die het hele gebeuren moeten ondersteunen, waarvan één precies op de plek van hun boot en bedrijf zal komen.

Jim en John bevinden zich binnen de kortste keren in wederom een vreselijke situatie, want onderwijl het Olympisch stadion wordt gebouwd, verschijnen er enge gevaarlijke vreselijke wezens die volgens professor Slocombe niet veel goeds voorspellen, en dreigt Nevill de Flying Swan kwijt te raken. Maar nog het allerergste van alles is dat Jim en John gedwongen worden tot het vinden van een echte baan, en dat met een winnend lottoticket in het vooruitzicht. Zullen Jim en John weer een armageddon tegen kunnen houden, en belangrijker nog zullen ze ooit weer verlost worden van hun echte baantjes.

Overzichtelijke chaos

Dit deel heeft een hele duidelijke opbouw. Wederom spelen er een aantal dingen door elkaar heen, maar hebben veel meer verbinding met elkaar vanaf het begin en daardoor voelt dit boek meer aan als één geheel dan de voorgaande delen. Alhoewel nog steeds alles aan het einde bij elkaar komt, komt het dit keer niet uit de lucht vallen en is het een logisch gevolg van waar er tijdens het hele boek al naartoe werd gewerkt. Dat maakt het misschien wel voorspelbaarder maar ook een stuk makkelijker te lezen.

Daarbij heeft Rankin veel meer aandacht besteed aan de personages Jim en John. Hiervoor kenden we zij eigenlijk alleen maar als een soort karikaturen met enkele uitvergrote karaktereigenschappen. Nu worden de personages meer uitgediept, komen ze zelfs zelf aan het woord over diepgaandere thema’s zoals geloof en waarheid. Ook hun acties zijn logischer vanuit een menselijk standpunt bekeken, beter omschreven en verklaard. Jim en John blijven zichzelf maar we leren ze veel beter kennen als echtere mannen van vlees en bloed, die toch in staat zijn om de meest bizarre avonturen ongeschonden te doorstaan en ook nog eens onbewust de held zijn ook.

De humor komt door de duidelijkere opbouw en levendigheid van Jim en John veel beter tot zijn recht. De humor is hierdoor niet meer flauw en opzettelijk geplaatst in scènes, maar ontstaat uit het geheel der gebeurtenissen en acties van de personages.

Ook zijn de scènes spannender, zijn er wat meer enge en gruwelijkere scènes dan in de vorige delen waardoor het hele verhaal meer in balans is.

Thema’s die nog steeds up to date zijn

Maar het allerbelangrijkste nog is dat Rankin er dit keer duidelijke thema’s in heeft verweven. In het gesprek tussen Omally en Jennifer wordt de vraag gesteld of John in god gelooft en dat hij antwoordt dat het hem eigenlijk ontbreekt aan kennis om daarover te oordelen. En dat we als mensen überhaupt eigenlijk heel weinig weten.

In het gesprek tussen Pooley en professor Slocombe stelt de professor de vraag of Pooley alles gelooft wat er in de krant staat en waarom we alles geloven wat ons van kinds af aan verteld of geleerd wordt.  Waarop Jim antwoordt dat je ergens in moet geloven, want wat moet je anders.

En tenslotte heeft Neville een aantal cursussen psychologie gedaan en stelt zichzelf de vraag of het überhaupt uitmaakt wat we weten van onszelf als we de grote vragen niet kunnen beantwoorden zoals waarom zijn we hier etc. En vraagt hij zich af wat de waarheid nu eigenlijk is en wie hen wel met kennis zou moeten leiden dan. Dat de conclusie is dat we eigenlijk niks weten en dat wat we weten niet betrouwbaar hoeft te zijn.

Goede thema’s die heel goed passen in dit boek en een kleine serieuze ondertoon er aan geven, zonder dat het zich op de voorgrond wil duwen. Want wat is waarheid? Waar kies je voor om te geloven?

Tenslotte zit er aan het einde nog een boodschap in het verhaal. Namelijk dat de mens de aarde al heel lang aan het vervuilen is, maar dat er niemand aandacht aan heeft besteed. En dat we daar beter mee om moeten springen. Dat was dertig jaar geleden al geschreven!

Er worden ook nieuwe personages in het boek geïntroduceerd zoals Hugo Rune die later nog vaker op zal duiken in andere boeken en Inspectre Hovis, terwijl sommige oude bekenden dit keer niet van de partij zijn, zoals Soap Distance.

Conclusie

Met The Sprouts of Wrath heeft Rankin het Brentford universum nog meer uitgebreid en naar een hoger niveau getild. TerwIjl we ondertussen kunnen genieten van de bizarre en hilarische avonturen van John Omally en Jim Pooley die nog echter zijn geworden. Dit verhaal is een goede mix van avontuur, horror en humor en heeft nu ook een aantal belangrijke maatschappelijke thema’s daar aan toegevoegd. Gelukkig is dit niet het laatste deel van de trilogie en kunnen we van nog meer avonturen van Jim en John en hun kornuiten genieten.

Wil je meer lezen over de Brentford Trilogy? Klik dan op onderstaande links:

Praktische info

The Sprouts of Wrath (1988), 286 bladzijden. Auteur: Robert Rankin. Oorspronkelijke taal: Engels. Nederlandse vertaling: Niet beschikbaar.