Film Review: Moonrise Kingdom (2012)

review film moonrise kingdom 2012
Moonrise Kingdom/ Focus Features

Moonrise Kingdom is een prachtig, mooi, ontroerend en komisch feel good coming of age verhaal over twee buitenbeentjes, in die typische Wes Anderson stijl.

Moonrise Kingdom is weer een typische Wes Anderson film, maar wel de meest toegankelijke. Dat komt omdat het dit keer geen complexe schets is van een familie, maar een duidelijk omlijnd coming of age verhaal. De hele film draait voornamelijk om de twee “moeilijk opvoedbare” kinderen Sam en Suzy die bij een toevallige ontmoeting herkenning vinden in elkaar en verliefd worden en samen proberen te ontsnappen uit de situatie waarin ze zich bevinden.

Het verhaal

Het is het jaartal 1965. En het zomer op het New Englandse eiland New Penzance. Op dat eiland woont de 12 jarige Suzy met haar twee ouders die beide advocaat zijn en haar drie jongere broertjes. Op het eiland is tevens een scouting kamp gevestigd, Camp Ivanhoe, waar de eveneens 12 jarige Sam een khaki scout is. Hij is een wees, woont bij zijn adoptieouders die hem wegens slecht gedrag niet meer willen houden en op Camp Ivanhoe, schijnt ook niemand hem te mogen, behalve de leider Ward.

Echter een jaar eerder heeft Sam tijdens een voorstelling in de kerk van Noye’s Fludde, Suzy ontmoet en de twee begonnen te corresponderen met brieven. Als Suzy erachter komt dat ze volgens haar ouders een moeilijk opvoedbaar kind is en Sam geen scout meer wil zijn, besluiten ze samen weg te lopen naar een speciale plek op het eiland. Wanneer hun vermissing wordt opgemerkt, gaat Ward met de andere scouts, de ouders van Suzy en de politie agent Duffy Sharp naar het stel op zoek.

Gids voor het volwassen worden

De film begint met de Rondeau van het muziekstuk Abdelazar van Henry Purcell, dat bewerkt is door de componist Benjamin Britten als de Young Persons Guide to the Orchestra:

“Om te laten zien hoe een symfonieorkest is samengesteld heeft Benjamin Britten een muziekstuk geschreven, opgebouwd uit kleine stukken die alle delen van het orkest tonen. De kleine stukken heten variaties. Het zijn verschillende manieren om dezelfde melodie te spelen. Hij laat ons eerst de melodie of het thema horen.”

De film eindigt met hetzelfde muziekstuk: “Aan het einde alle instrumenten bij elkaar komen in een fuga.” (een muziekstuk waarin meerstemmigheid en gevarieerde herhaling een hoofdrol spelen) Zoals ook alle personages aan het einde bij elkaar komen, zowel letterlijk als figuurlijk.

Dit hele muziekstuk speelt niet alleen als een figuurlijk thema een hoofdrol, waarbij het orkest als symbool gezien kan worden voor de liefde en het leven, en de instrumenten symbool staan voor de verschillende personages, maar spelen ook als terugkerend muziekthema een grote rol. Ook de naam Young Guide refereert aan zowel de weg zoeken in het leven, volwassen worden en meer letterlijk wat Sam doet als padvinder.

review film moonrise kingdom 2012
Suzy and Sam running away together/ Focues Features

De vloed

Maar niet alleen dit muziekstuk speelt een grote rol. Ook de opera Noye’s Fludde van Benjamin Britten, een opera voor en door kinderen speelt een belangrijke rol en is een terugkerend thema in de twee belangrijkste gebeurtenissen in het leven van Sam en Suzy. De eerste keer dat ze elkaar ontmoetten, was in de kerk, tijdens Noye’s Fludde, waar Sam als toeschouwer naar keek en waarin Suzy een raaf speelde.

De tweede keer is er een letterlijke vloed op het eiland door een enorme storm en moet iedereen schuilen in de kerk, waarop de posters van Noye’s Fludde nog wel hangen, maar het toneelstuk is afgelast wegens de storm. Het is het moment waarop Sam en Suzy voor de derde en laatste keer vluchten en Duffy Sharp besluit om Sam te adopteren, zodat na de figuurlijke stormachtige gebeurtenissen en de echte letterlijke storm, de rust weer terugkeert op Penzance en iedereen weer rustig verder kan leven.

Absurdistische stijl

Het verhaal is prachtig verteld, op een typische Wes Anderson stijl, veel humor, zowel droog als absurdistisch. De beelden zijn weer cinematografische hoogstandjes, van kitsch (hoe Ward de hoofdkampleider redt uit zijn tent) tot een silhouet getekende stijl (wanneer Duffy, Sam en Suzy aan de kerktoren hangen) en van kaarten van het eiland, geschreven briefjes tot shots door een verrekijker.

Het verhaal wordt op een zeer kunstige manier verteld, waarbij veel indirecte beelden zijn gebruikt, in plaats van het verhaal van a tot z te vertellen, wat een zeer komische vertelstijl oplevert. Er zijn ook veel absurdistische shots zoals bijvoorbeeld de boomhut in de boom, maar er gebeuren ook veel komische dingen op de achtergrond in de shots, zoals bijvoorbeeld de trampolinespringer.

Terugkerende elementen

Wes Anderson gebruikt ook dit keer allerlei terugkerende elementen die we ook al bij The Royal Tenenbaums (2001) zagen. Zoals veel uniformen, platenspeler, tenten, een hond, boeken, vogels. Uniformen staan voor het behoren tot een groep, of je profileren als een zelfstandig individu en jezelf zo onderscheidt van de rest. Een platenspeler, oftewel muziek speelt altijd een belangrijke rol en kan voor veel dingen symbool staan, maar maakt altijd een bepaald gevoel los. De tent is een plek waar je je afsluit van de rest, een schuilplaats en waar je stiekem elkaar de liefde kan verklaren. De vogels die kan je zien als vrijheid. Boeken voor fantasy en kennis. En de hond die altijd doodgaat, is op een kritiek punt wanneer de loyaliteit wordt verbroken. Geen idee of Wes Anderson dit werkelijk zo bedoeld heeft, maar het zijn wel opvallende motieven, die in de gewone wereld al wel vaak symbolisch worden gebruikt.

Kleurrijke personages

De personages zijn weer heel kleurrijk. De hoofdrollen zijn weggelegd voor Sam en Suzy, beide buitenbeentje die elkaar hebben gevonden en erg schattig en ontroerend zijn. De volwassenen spelen hele belangrijke bijrollen. Zij ondersteunen niet alleen het motief van de liefde, maar ook zijn zij verantwoordelijk voor Sam en Suzy, een taak die ze eigenlijk niet echt aankunnen. Alhoewel de personages wel erg kleurrijk zijn en vrij komisch, zijn ze niet te excentriek. Daarom is de film ook toegankelijker, maar het leidt ook niet af van het verhaal van Sam en Suzy en hun prille ontluikende liefde.

Conclusie

Moonrise Kingdom is echt een mooi ontroerend en lief klein verhaal, dat heel origineel en mooi in beeld is gebracht, waar komische en absurdistische noten niet de boventoon voeren maar altijd op de achtergrond aanwezig zijn. Wie nog niets van Wes Anderson heeft gezien, kan het beste met deze film beginnen. Zijn filmstijl is perfect verweven met het verhaal en doet je er op een gemakkelijke manier aan wennen.

Praktische info

  • Moonrise Kingdom (2012) 94 min
  • Directed by: Wes Anderson
  • Produced by: Wes Anderson, Scott Rudin, Steven RAles, Jeremy Dawson
  • Written by: Wes Anderson, Roman Coppola
  • Starring: Jared Gilma, Kara Hayward, Brude Willis, Edward Norton, Bill Murray, Frances McDormand, Tilda Swinton, Jason Schwartzman, Bob Balaban
  • Narrated by: Alec Baldwin
  • Music by: Alexandre Desplat
  • Cinematography: Robert Yeoman
  • Edited by: Andrew Weisblum
  • Production company: American Emprirical Pictures, Indian Paintbrush
  • Distributed by: Focus Features